บทที่314 คุณเป๋าตอนนี้คุณโสดหรือเปล่า?

ขณะที่เป๋าฮวนเข้าไป ไม่เห็นใครในห้องนั่งเล่น

เธอเห็นว่าประตูห้องนอนใหญ่ปิดอยู่ เธอจึงวิ่งไปทางห้องนอนใหญ่และเปิดประตูห้องนอนทันที

ในขณะนั้น เสียง "คลิก" ประตูห้องน้ำก็เปิดออก ชายหนุ่มผมเปียกชุ่ม และเสื้อคลุมอาบน้ำบนตัวของเขาเปลี่ยนจากสีน้ำเงินเข้มเป็นสีดำ

ทันใดนั้นเป๋าฮวนก็ตะลึงอยู่ที่เดิม

เธอ......เธอไม่เห็นเฟิงหานชวนที่เมามาก คนเขาก็แค่อาบน้ำในห้องน้ำ ดังนั้นจึงไม่ได้ยินเสียงเคาะประตู?

“มีอะไรหรือ?” เฟิงหานชวนเช็ดผมด้วยผ้าขนหนูแห้ง มองไปยังเป๋าฮวนและผู้จัดการโรงแรมอย่างเย็นชา

ผู้จัดการรู้สึกเพียงว่าสองขาอ่อนแรงและเหงื่อออกทั่วทั้งตัวและรีบอธิบายว่า: “คุณชายสาม คุณเป๋าคนนี้เกรงว่าจะเกิดเรื่องอะไรกับคุณ ต้องให้ผมเปิดประตูให้ได้ ผมไม่ได้ตั้งใจ ต่อไปจะไม่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีก คุณชายสามโปรดยกโทษให้ด้วย......”

เมื่อฟังคำอธิบายของผู้จัดการ เป๋าฮวนก็เบ้ปากหลายครั้ง และนิ้วเท้าก็จิกพื้นอย่างดุดัน รู้สึกเพียงว่าทำอะไรไม่ถูกทั่วทั้งตัว

เธอเป็นห่วงเฟิงหานชวนหรือ?

ไม่ใช่เลย!

เธอแค่กังวลว่าหลังจากที่ตัวเองยืมไวน์แดงให้แล้ว เกิดทำให้เฟิงหานชวนได้รับอันตรายถึงชีวิต เธอก็ไม่สามารถปัดความผิดได้

แม้ว่าเธอจะเกลียดเฟิงหานชวน แต่เฟิงหานชวนไม่ได้มีความผิดถึงขั้นตาย

“ออกไปเถอะ” เฟิงหานชวนมองผู้จัดการโรงแรมและพูดอย่างเย็นชา

ผู้จัดการวิ่งออกไปอย่างเร็วทันที

เป๋าฮวนกำลังคิดหนักเมื่อครู่ เมื่อได้ยินคำพูดของเฟิงหานชวน จึงคิดเพียงว่าเฟิงหานชวนพูดทั้งกับตัวเองและผู้จัดการ

เมื่อเห็นว่าผู้จัดการไปโดยไม่เห็นแม้แต่เงา เธอก็หันหลังและเตรียมจะจากไป แต่หลังจากเดินไปสองก้าว เธอก็ได้ยินเสียงดังจากข้างหลัง

เธอหันศีรษะกะทันหัน และเห็นเฟิงหานชวนล้มลงกับพื้น เธอผงะด้วยความตกใจ

เป๋าฮวนรีบพุ่งเข้าไปพยุงเฟิงหานชวนทันที จับแขนของเขาแล้ววางไว้หลังคอของเธอ พยายามที่จะดึงเขาขึ้น

เฟิงหานชวนไม่ได้สลบ แต่ดูเหมือนสภาพจิตใจไม่ปกติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธออยู่ใกล้เขามากในตอนนี้จนเธอได้กลิ่นแอลกอฮอล์ไปทั่ว

“คุณดื่มไวน์แดงไปมากแค่ไหนเนี่ย?” เป๋าฮวนทั้งกังวลทั้งหดหู่ในขณะนี้

ทั้งๆที่ไม่กี่วินาทีที่แล้ว ผู้ชายคนนี้ยังดูปกติ ทำไมตอนนี้ถึงไม่ไหวแล้ว?

“ดื่มจนหมดเกลี้ยง” ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง

“อะไรนะ! ดื่มหมดเกลี้ยง? คุณดื่มไวน์แดงมากขนาดนั้นจนหมดเลยหรือ?” เป๋าฮวนตกใจ และรีบเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋าเพื่อจะโทร120

เมื่อตระหนักถึงการกระทำของหญิงสาว ฝ่ามือใหญ่ของชายหนุ่มก็จับมือเธอไว้ทันที วินาทีถัดมา เธอรู้สึกว่าร่างกายของเธออยู่ภายใต้แรงอันหนักอึ้ง คนทั้งคนถูกบังคับให้ต้องพยุงเขาจนถอยหลังหลายก้าว

น้ำหนักเกือบทั้งตัวของเฟิงหายชวนทับอยู่บนตัวเธอ แขนขาผอมบางของเธอตอนนี้รู้สึกเหมือนยกน้ำหนักอยู่ยังไงยังงั้น

“คุณเอามือออก ฉันจะเรียกรถพยาบาลให้คุณ!” เป๋าฮวนพูดอย่างกังวล

เฟิงหานชวนดูเหมือนจะไม่ได้ยินหมือนเดิมและจับมือเป๋าฮวนไว้แน่น ทั้งตัวของเขาพิงเธออยู่ และตัวทั้งสองคนก็ติดไว้ด้วยกัน

ถ้าไม่ใช่เพราะรู้ว่าเฟิงหานชวนเมา เป๋าฮวนสงสัยจริงๆว่าเขาตั้งใจเอาเปรียบเธอ

“เฟิงหานชวน!” เป๋าฮวนหันศีรษะและตะโกนใส่หู: “เอามือคุณออกไป”

เธอดิ้นตลอด แต่เฟิงหานชวนแรงเยอะเกินไป ถ้าเขาไม่คลายมือเขาเอง เธอไม่ทางหลุดจากเขาได้อย่างแน่นอน

เพียงแต่ว่าหลังจากตะโกนจบ ความแรงที่เฟิงหานชวนจับมือเธอ ดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

เป๋าฮวนจ้องมองเขาด้วยความโกรธ