ตอนที่ 5 ผิดแปลก 1/2

อันไป๋เล่อกลับถึงตระกูลเผย ก็เดินเข้าประตูด้านข้างเมื่อก้าวเข้าไป นางก็เรียกบ่าวรับใช้ที่เดินผ่านมาเอ่ยถาม

“วันนี้ไม่มีของจากร้านค้ามาส่งให้ข้าหรือ”

บ่าวโค้งเล็กน้อย “เรียนอี้เหนียงสี่...มีเจ้าค่ะ แต่บ่าวคนอื่นยกไปที่เรือนแล้ว”

“งั้นหรือ...ขอบใจเจ้ามาก” ไป๋เล่อพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินต่อไปยังเรือนของตน

ทันทีที่มาถึง นางเห็นบ่าวสามคนจากเมื่อตอนกลางวันกำลังช่วยกันขนของและจัดวางเป็นระเบียบ เพื่อเตรียมพื้นที่สำหรับก่อสร้างครัวใหม่

หนึ่งในนั้นรีบเดินเข้ามาทัก “อี้เหนียงสี่ ของจากร้านพวกนั้นข้ายกมาส่งให้แล้ว จะให้ยกไปไว้ตรงไหนหรือไม่ขอรับ”

ไป๋เล่อเหลือบมองกองของ ก่อนส่ายหน้าเล็กน้อย “ครัวยังไม่เสร็จ ไม่เป็นไร ของพวกนี้ข้าจะจัดการเอง ขอบใจพวกเจ้ามาก…ว่าแต่พวกเจ้ากำลังเตรียมทำครัวแล้วหรือ”

บ่าวคนเดิมพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม

“ขอรับ...แต่วันนี้ข้าไปซื้อของมา ใช้เงินไปไม่น้อยเลย”

ไป๋เล่อหัวเราะเบา ๆ พลางล้วงถุงเงินออกมา ส่งให้สิบตำลึง “แค่ขอให้งานเสร็จเรียบร้อย เรื่องเงินถ้าไม่มากเกินไป ข้าก็พอจ่ายไหว”

บ่าวคนนั้นรับไปด้วยความดีใจ

“ขอบคุณอี้เหนียงสี่...”

ไป๋เล่อโบกมือเบา ๆ “ไม่ต้องเรียกข้าว่าอี้เหนียงสี่แล้ว เรียกแม่นางอันไป๋เล่อเถอะ...แล้วพวกเจ้ามีชื่ออะไรบ้าง”

“ข้าติงอัน คนนั้นฟางฉี อีกคนติงอี้ ขอรับ”

“อืม…ข้าจำได้แล้ว พวกเจ้าไปทำงานเถอะ” ไป๋เล่อพยักหน้าเบา ๆ

ไม่นาน อาเหมยก็เดินเข้ามาเพื่อเก็บของ ถึงแม้ครัวใหม่จะยังไม่แล้วเสร็จ แต่ในเรือนก็ยังมีห้องเล็ก ๆ ที่พอทำอาหารได้อยู่บ้าง

“คุณหนู...มะรืนนี้จะยังให้ข้าจ่ายค่าอาหารให้ครัวสำหรับเดือนหน้าหรือไม่เจ้าคะ”

ไป๋เล่อครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ “จ่ายไปก่อน”

อาเหมยพลันสงสัยหากจะยังไม่ทำอาหารเหตุใดซื้อเครื่องครัวมาเยอะขนาดนี้ นางจัดเก็บเมล็ดพันธุ์ที่ซื้อมาใส่กล่องไม้ แล้วเหลือบถามด้วยความสงสัย

“คุณหนูจะปลูกผักขายหรือเจ้าคะ”

ไป๋เล่อยิ้มบาง “ถ้าขายได้ก็ขาย ข้าตั้งใจจะปลูกทานไม่ได้ตั้งใจขายผักหรอก...ข้าจะทำน้ำสลัดผักต่างหาก”

อาเหมยชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม