ตอนที่ 5 ผิดแปลก 2/2

เรือนอันถิง

ภายใน ห้องหนังสือของเรือนอันถิง มีเสียงพู่กันลากผ่านกระดาษอย่างแผ่วเบา เผยกู้หยางในชุดสบายสีครามเข้มกำลังนั่งคัดอักษร มือใหญ่ทรงพลังแต่เคลื่อนไหวอย่างงดงาม ทุกจังหวะลากเส้นชวนให้หลงใหล ใบหน้าเรียวยาวคมสัน คิ้วเรียวราวคมกระบี่โค้งเฉียบขาด จมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากได้รูป ทั่วทั้งกายแผ่กลิ่นอายสูงส่งเย็นเยียบไร้ความเสเพลที่แสดงออกยามต่อหน้าผู้อื่น

บ่าวรับใช้ประจำตัว เปาถังเดินเข้ามาด้วยฝีเท้าแผ่วเบา

“เรียนนายท่านรอง... วันนี้อี้เหนียงสี่ส่งจดหมายถึงท่านอัน แจ้งว่าจะไม่ออกเรือนใหม่และวันนี้นางก็ออกไปซื้อเครื่องครัวกับเครื่องเรือนจำนวนหนึ่งขอรับ”

พู่กันในมือเผยกู้หยางหยุดชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมวาวสะท้อนประกายเย็นเยียบ

“ไม่แต่งใหม่หรือ... หรือนางยังคิดว่ามีหวังกับข้า?”

เปาอัน ซึ่งยืนอยู่ด้านข้างขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ย

“เหมือนจะไม่ใช่เช่นนั้นนะขอรับ”

“งั้นหรือ...” มุมปากเผยกู้หยางยกขึ้นเพียงน้อย ดวงตาฉายแววครุ่นคิด “ผิดแปลกนัก… จับตาดูนางเอาไว้สักหน่อย”

“ขอรับคุณชาย...”

เปาอันรายงานเสร็จก็เดินออกไปไม่รบกวนอีกฝ่าย

รุ่งเช้าสายลมบางเบาพัดผ่าน กลิ่นหอมของดอกไม้ในสวนผสมกับกลิ่นดินชื้นอันสดชื่น อันไป๋เล่อนั่งตรงหน้าโต๊ะหินภายในศาลาเล็ก จัดอุปกรณ์ชงชาที่ซื้อมาเมื่อวานเรียงอย่างเป็นระเบียบ

“เอาล่ะ...มาลองชงมัทฉะดู”

พอเปิดกล่องชา กลิ่นหอมอวลของใบชาชั้นดีลอยแตะปลายจมูก อันไป๋เล่อหยิบใบชาขึ้นมาวางลงบนหินบดสีหม่นที่ขัดจนผิวเรียบเนียน มือเรียวงามจับไม้บดหมุนวนช้า ๆ

เสียงกรอบแกรบของใบชาใต้แรงบดแผ่วเบาไปกับลมยามเช้า นางก้มลง ใช้ปลายนิ้วแตะผงชาที่ได้แล้วคลึงเบา ๆ ระหว่างนิ้วมือ ความนุ่มราวผงหยกบ่งบอกว่าละเอียดพอสมควร แต่เพื่อให้ได้รสละเมียด นางจึงบดต่ออีกครู่

เมื่อเห็นว่าผงชาละเอียดสมใจแล้ว ไป๋เล่อค่อย ๆ ใช้นิ้วเกลี่ยเป็นวงเล็ก ๆ สีเขียวหม่นนวลราวหยกเก่าบนแผ่นหิน ก่อนจะยิ้มอย่างพอใจ