ตอนที่ 195 ผู้หญิงที่วุ่นวาย

พี่หูมองไปที่พี่น้องหลายสิบคนที่อยู่ข้างหลังเขาด้วยความมั่นใจในใจ และตะโกนใส่ฮัวเทียนหลันที่ขอบดาดฟ้า

แต่หลังจากผ่านไปห้านาทีเต็ม เมื่อพี่หูกำลังจะหมดความอดทนในการเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ ฮั่วเทียนหลันก็หันกลับมา

สายตาที่เฉียบคมของเขากวาดไปทั่วพี่หู และพี่หูก็อดไม่ได้ที่จะต้องการถอยหลัง

แต่ความคิดนี้เพิ่งเกิดขึ้น ก็ถูกพี่หูข่มเอาไว้

ฮั่วเทียนหลันไม่สนใจพี่หู ดวงตาของเขาหยุดอยู่ที่ชายคนนั้นที่ตัดมือ เขายิ้ม : "ฉันปล่อยทางออกให้แก แต่ฉันไม่คิดว่าแกจะมาถึงทางตันของแกเองอีกครั้ง"

ท่าทีเย่อหยิ่งและท้าทายของเขา ทำให้พี่หูโกรธทันที

"แม่แกสิ แกไม่เห็นพ่อยังอยู่ที่นี่เหรอ? กล้าขู่น้องชายของพ่อ เชื่อหรือไม่ว่าตอนนี้ฉันจะฆ่าแก? "

เมิ่งซานที่ถูกฆ่า เป็นพี่น้องที่เคารพรักของพี่หู และ A Piao เป็นคนรักของเขา

สำหรับท่าทางยั่วยวนของ A Piao เจ็ดครั้งต่อคืนพี่หูไม่สามารถเล่นได้พอ

แต่ตอนนี้ เพราะผู้ชายคนนี้ ทำลายหมดแล้ว

เพื่อเป็นการแก้แค้นของชายที่ถูกตัดมือ ไม่ได้พี่หู ว่าชายคนนี้ได้เอาคนทั้งหมดของ Gift club มาทั้งหมด

สำหรับเขา ผู้ชายคนนี้อาจมีความสัมพันธ์เล็กๆ บังคับให้ Gift ออกมา

ยิ่งไปกว่านั้น ข้างหลังพี่หูยังมีพี่ชายจากเมือง Z คอยสนับสนุนเขา

เมื่อเผชิญกับการยั่วยุของหู ฮั่วเทียนหลันส่ายหัวเบาๆ และพูดว่า : "เรื่องไร้สาระแกเยอะมาก"

ครั้งนี้หู รู้สึกโกรธอย่างสมบูรณ์

เขาโบกมือ และตะโกนว่า : "ฆ่าพ่อแกซะ! "

น้องชายที่อยู่ข้างหลังเขา ถือมีดตัดท่อเหล็ก รีบไปข้างหน้าทันที

พี่หูจับตาดูเขา และเดินถอยหลังไปสองสามก้าว

เพราะลางสังหรณ์แอบบอกเขาว่า ชายคนนี้อาจเป็นคนโหดร้าย

กินอาหารอุ่นๆ ก็อร่อย แต่ถ้ามันกลายเป็นอึ เขาจะหกคะเมน!

ในวินาทีถัดไป พี่หูจะขอบคุณสัญชาตญาณของเขา

ในคืนที่เงียบสงัด มีเสียงกรีดร้องอย่างกะทันหันสองสามครั้ง แม้แต่เสียงกระดูกหัก พี่น้องตัวน้อยที่รีบเร่งก็รีบล่าถอย

ฮั่วเทียนหลันปล่อยสามคนลงต่อหน้า กำลังร่ำไห้

ฮั่วเทียนหลันหยิบแท่งเหล็กขึ้นมาจากพื้นอย่างช้าๆ ปั่งปั่งปั่งสามครั้ง ทั้งสามคนที่อยู่บนพื้นก็เงียบ

ใบหน้าของฮั่วเทียนหลันสงบลง ยิ่งท่าทางสงบมากเท่าไหร่มันก็ทำให้พี่น้องหูและคนอื่นๆที่ท่าทางดุดัน หายใจไม่ออก

พี่หูพูดบางอย่างกับผู้คนรอบข้าง และไม่นานก็มีคนวิ่งลงไป

พี่หูจ้องมองไปที่ฮั่วเทียนหลันและกล่าวอย่างร้ายกาจ : "ไอ้หนุ่มยังมีเวลาอีกสองครั้ง ดูเหมือนว่าวันนี้ฉันจะต้องให้ความทรงจำที่ดีแก่แก แกว่ามาซิ ถ้าตกลงไปจากตึกนี้ หลังจากถูกคนเห็นแล้ว จะสงสัยว่าเขาฆ่าหรือฆ่าตัวตาย? "

การขู่แบบนี้ สำหรับฮั่วเทียนหลันก็ไม่ต่างอะไรกับการผายลม

เขาเอื้อมมือไปเช็ดเลือดที่ท่อเหล็กอย่างเบามือ เลือดสีแดงสดนั้นพร่างพราวเป็นพิเศษ

"ถ้าเป็นแกล่ะ? "

เจตนาฆ่า ทำให้พี่หูอดไม่ได้ที่จะตัวสั่น

พี่หูเดือดดาลในใจและลอกท่อเหล็ก : "เชี่ย จัดการมัน จุกตายนั้นกล้าหาญหิวตายนั้นขี้ขลาด จะกลัวอะไรวะ เมื่อฟ้าถล่ม กูจะไม่เชื่อว่าเขาคนเดียว จะเอาชนะพวกเราได้หลายคนขนาดนี้! "

พูดจบ คนกลุ่มหนึ่งก็รีบวิ่งขึ้นไปทันที

ไม่มีใครรู้ว่าฮั่วเทียนหลันทรงพลังเพียงใด แต่มีหลายคนที่ได้ตีความคิดของฮั่วเทียนหลัน และต้องการหาอุปสรรคในฮั่วเทียนหลัน แต่พวกเขาทั้งหมดไม่มีทางกลับมาได้ และสุดท้ายจะถูกส่งไปที่สถานีตำรวจ

มีน้อยรายที่หายไปอย่างสมบูรณ์ คนที่เข้าใจก็รู้ กลัวว่าพวกเขาจะสูญเสียชีวิตแล้ว

พี่หูเป็นคนหยาบ เขารีบวิ่งจากหลังอันธพาลมาตลอด

เจ้านายของเขาบอกเขามากกว่าหนึ่งครั้ง ว่าเขาต้องมีความเข้าใจและรู้ว่าใครสัมผัสได้ และใครไม่สามารถสัมผัสได้

แต่พี่ชายหูค่อนข้างขาดในเรื่องนี้ ดังนั้นเขาจึงทำให้ผู้มีอำนาจหลายคนขุ่นเคือง

แต่ด้านหลังที่แข็งกร้าวของเขา จะเช็ดตูดให้เขาทุกครั้ง

แบบนี้ ยังเป็นการปลูกฝังนิสัยของพี่หูที่ไม่กลัวอะไร แล้วจะมีใครมาแก้ได้

ในการต่อสู้ที่ดุเดือด ผู้คนหลายสิบคนต่อสู้กัน

แม้ว่าฮั่วเทียนหลันเก่งมาก แต่เขาก็ประสบความสำเร็จมากเช่นกัน

เขาสัมผัสเลือดที่ศีรษะ สมองของเขาก็ทำให้เขารู้สึกเวียนหัว

แต่กลุ่มคนที่นอนอยู่บนพื้นเช่นเดียวกับพี่หูและชายแขนมือขาดคอยหนุนหลัง พิสูจน์ให้เห็นว่าฮั่วเทียนหลันอยู่ในสนามที่ไม่แพ้ใคร

ความรำคาญเพิ่มขึ้น ฮั่วเทียนหลันผู้ซึ่งไม่เคยประสบกับความสูญเสียครั้งใหญ่เช่นนี้มาก่อน ได้ล้วงเข้าไปในเสื้อผ้าของเขาโดยไม่รู้ตัว

ชายที่มือขาดตื่นตระหนก เขาคิดว่าเขามีคนจำนวนมาก แม้ว่าชายที่อยู่ฝั่งตรงข้ามจะมีกระสุน แต่เขาก็จะล้มลงเพียงครึ่งเดียว

แต่อีกฝ่ายไม่ได้ขยับปืนเลย เพียงแค่ใช้มือ ทำให้พวกเขาล้มลงทั้งหมด

เขาหันกลับมา และกำลังจะวิ่ง แต่ทันทีที่เขาวิ่งไปที่ทางเดิน เขาก็หยุด

ชายที่มือถูกตัดขาดยื่นมือที่ยังคงอยู่ออกดึงคนๆ หนึ่งขึ้นมา และตะโกนไปในทิศทางของฮั่วเทียนหลัน : "มาเลย! ฆ่าฉัน! แม่แกสิ เขาหักมือข้างหนึ่งของเขา ชีวิตจบสิ้นแล้ว ไม่ใช่เรื่องใหญ่วันนี้ต้องต่อสู้กันจนตายไปข้าง! "

พี่หูเองก็กังวลตลอด เมื่อเห็นลูกน้องที่ขึ้นมาพาคนมา ในที่สุดหัวใจของเขาก็สงบลง