ตอนที่ 196 กองขยะ

หัวหน้าหนุ่มมีสีหน้าไม่มั่นใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

จากก้นบึ้งของหัวใจ เขารู้สึกว่าฮั่วเทียนหลันกำลังทำในสิ่งที่ถูกต้อง

แก๊งอันธพาลที่เขากวาดล้าง ก่ออาชญากรรมภายในเขตอำนาจศาล ก่อนที่จะมีพลังลึกลับ ผู้กำกับถูกบังคับกดดัน ให้ปล่อยพวกเขาไป

แต่คราวนี้พวกเขารู้สึกขุ่นเคืองอย่างเห็นได้ชัด

พลังลึกลับดูเหมือนจะปรากฏขึ้น แต่ผู้กำกับลังเลอยู่พักหนึ่ง และจัดการกับมันอย่างหนัก

นี่คือการขจัดความชั่วร้ายให้กับคนทั่วไป!

อันหรันฝันร้ายตลอดทั้งคืน ดูเหมือนจะมีบางอย่างที่น่ากลัวในความฝันและคอยไล่ตามเธอ

เธอวิ่งไปเรื่อยๆ ซ่อนตัวอยู่ทุกหนทุกแห่ง แต่พลังที่น่ากลัวนั้นดูเหมือนจะหาเธอได้ตลอด

เธอกลัวมากจนวิญญาณของเธอหายไป และในที่สุดเมื่อพลังร้ายกาจนั้นปิดกั้นเธอจนมุมอีกครั้ง และยิ้มอย่างชั่วร้าย

อันหรันกรีดร้อง และลุกขึ้นนั่งทันที

เธอมองไปรอบๆ ด้วยความสยดสยอง เป็นเวลานาน เธอถึงมีปฏิกิริยาว่าเธอดูเหมือนจะอยู่ในห้องผู้ป่วย

ในเวลานี้ ประตูห้องถูกเคาะสองครั้ง และอันหรันก็เปิดปากของเธอ หลังจากพยายามพูด ก็รู้สึกปวดหัวอย่างมากที่ลิ้นของเธอ

ประตูเปิดออกเล็กน้อย พยาบาลสาวก็เดินเข้ามา เธอยิ้มและพูดกับอันหรันอย่างเงียบๆ : "คุณนายน้อย ตื่นแล้วหรอ อย่าเพิ่งพูดนะคะ ตอนนี้ลิ้นของคุณมีบาดแผลอยู่ จะสามารถพูดได้หลังจากผ่านไปสามวัน หากต้องการอะไรคุณสามารถกดกริ่งเรียกที่อยู่ข้างได้ นี่คือปากกาและกระดาษคุณสามารถเขียนลงไปได้ "

หลังจากพยาบาลพูดจบ เธอก็ทิ้งปากกาและกระดาษไว้ข้างเตียงของอันหรันแล้วเดินออกไป

อันหรันนั่งบนเตียงโรงพยาบาล อย่างน่าเบื่อหน่าย

ตอนเที่ยงป้า Ding มาพร้อมซุปไก่ในมือ

เมื่อเห็นป้า Ding อันหรันก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที เธอก็เด้งขึ้นมา

แต่ป้า Ding รีบพูดเหมือนเดิม : "คุณนายน้อย ระวังแผล อย่าพูดเลย"

ป้า Ding นำซุปไก่มาให้อันหรัน หลังจากที่เย็นแล้ว ก็ป้อนใส่ปากอันหรันทีละนิด

ในขณะที่รับใช้อันหรัน ป้า Ding กล่าวว่า : "นายฮัวบอกฉันเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บของคุณนายเท่านั้น และขอให้ฉันมาดูแลคุณ คนหนุ่มสาวทำไมคุณไม่รู้จักใส่ใจเรื่องความปลอดภัย ถ้าสิ่งต่างๆเลวร้ายลง คุณจะกัดลิ้นของคุณใช่ไหม? "

ป้า Ding พูด อันหรันก็รู้สึกผิดเล็กน้อย สุดท้ายเธอก็มีปัญหาอีกครั้ง

เธอเขียนบนกระดาษว่า : "ป้า Ding คุณฮัวล่ะ?"

ยื่นให้ป้า Ding เมื่อป้า Ding ดูแล้วก็พูดว่า : "ตอนเช้ารุ่งที่ฉันมา เทียนหลันก็ออกไปแล้ว * เห็นคุณนอนหลับสบาย ฉันเลยไม่ได้ปลุกคุณ"

อันรันเขียนว่า: "อื้ม" แล้วก็ไม่พูดต่อ

หลังจากรับประทานอาหารกลางวัน ป้า Ding ก็อยู่กับอันหรันสักพัก จากนั้นก็ออกไป เธอนั่งอยู่บนเตียงจนถึงช่วงบ่าย ระหว่างนั้นก็ไถโมเมนต์ดูเพื่อนๆ

ตอนกลางคืน เดิมทีคิดว่าฮั่วเทียนหลันจะมา

แต่ฮั่วเทียนหลันไม่มา จนเธอเข้านอน

อันหรันหลับไปอย่างผิดหวังเล็กน้อย เธอคิดว่าฮั่วเทียนหลันไม่ได้อยู่ที่นี่ เพราะไปหามู่เหว่ย

แต่ความจริงก็คือตระกูลหยูได้เริ่มต้นพร้อมที่จะทำให้ฮั่วเทียนหลันต้องอับอาย การป้องกันที่ถูกต้องตามกฎหมายที่ตั้งไว้ก่อนหน้านี้ถูกล้มล้าง โดยตำรวจระดับสูงพลิกว่าเป็นการป้องกันที่มากเกินไป

ดังนั้นฮั่วเทียนหลันจึงต้องรับมือหลายอย่าง เขาจึงไม่สามารถมาดูแลอันหรันได้

ช่วงเวลาดังกล่าวใช้เวลานานถึงหนึ่งสัปดาห์ และอันหรันสามารถพูดได้ตามปกติ จึงขอให้ออกจากโรงพยาบาล

หลังจากกลับมาที่คฤหาสน์ เธอเพิ่งลงจากรถ ดาหลางซึ่งอ้วนอยู่แล้วรีบวิ่งไป และตะโกนเรียกอันหรันอย่างตื่นเต้น

ดาหลางถือได้ว่าเป็นครึ่งหนึ่งของครอบครัวของอันหรัน อันหรันนั่งยองๆ อุ้มดาหลางขึ้นมาและแกว่งไปมาในอากาศ

ดาหลางไม่ค่อยกล้าหาญ ตอนรอลงถึงพื้น สักพักเขาถึงกล้าขยับ

เธอยิ้มเล็กน้อย และไม่กล้าขยับตัวมากเกินไปเพื่อป้องกันบาดแผลที่เพิ่งหายดี

ในความเหงานี้นานเกินไป เธอคิดถึงดาหลางคนที่น่าขบขันนี้