ตอนที่ 469 ที่ผมพูดเป็นความจริง

คำพูดของหยางหลิงรุ่ย ทำให้ใบหน้าของฮั่วเทียนหลันมืดมนมากขึ้น

เขาโกรธ ไม่ใช่เพราะผู้หญิงคนนั้นเข้มแข็งขึ้น

และความเขินอายของฮั่วเทียนหลันที่พบว่าเขาไม่สามารถต่อต้านท่าทางก้าวร้าวของผู้หญิงคนนี้ได้

เพราะสิ่งที่เขาพูด ข้อมูลนั้นมาจากเขา ตราบใดที่หยางหลิงรุ่ยไม่ยอมรับ เขาก็ช่วยไม่ได้

เว้นแต่ ใช้แรง

ฮั่วเทียนหลันที่มักให้ความสำคัญกับการกระทำมากกว่าคำพูด ไม่ได้ใจอ่อนในครั้งนี้

เขาตรงไปตรงมามาก ใช้การกระทำที่เป็นประโยชน์ แทนคำตอบของเขาที่มีต่อหยางหลิงรุ่ย

หลังจากที่หยางหลิงรุ่ยกรีดร้อง ฮั่วเทียนหลันก็เตะประตูห้องครัวไป

เสียงของหยางหลิงรุ่ย ตอนนี้ดังมาก

แม้ว่าป้า Ding ในห้องนั่งเล่นจะจงใจขอให้ลั่นลานเปิดเสียงทีวี แต่ก็ไม่ได้ปิดกั้นเธอ

ชิงหรงที่กำลังดูทีวีอย่างเบื่อหน่าย ก็ตื่นขึ้นจากอาการง่วงนอน

เธอลุกขึ้นยืนตรง เรียกแม่ของเธอ และกำลังจะวิ่งเข้าไปในครัว

ชิงหรงและหยางหลิงรุ่ยมีความสัมพันธ์ใกล้ชิด เธอสามารถได้ยิน ว่า ตอนนี้เสียงตะโกนของหยางหลิงรุ่ย เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

แต่ทันทีที่ชิงหรงลุกขึ้นจากโซฟา แรงสั่นสะเทือนก็มาที่เอวของเธอ จากนั้นเธอก็ขยับตัว และถูกป้า Ding อุ้มกลับมา

"อย่าวิ่งไปทั่ว ห้องครัวเป็นสถานที่อันตราย" ป้า Ding กำชับ

เธอไม่ได้เปลี่ยนใบหน้าของเธอ แม้ว่าสัญชาตญาณของเธอจะบอกเธอว่าหยางหลิงรุ่ยและฮั่วเทียนหลันอยู่ที่นั่นมานานแล้ว มันต้องมีอะไรผิดปกติ

แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม สิ่งนี้จะไม่ส่งผลกระทบต่อป้า Ding ที่จะหยุดชิงหรง

เด็กคนนี้ หุนหันพลันแล่นจริงๆ

พ่อและแม่ของเธอกำลังทำบางอย่างที่สำคัญในครัว เพื่อทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนกลับมาคืนดีกัน

มันจะน่าอายขนาดไหน ถ้าเด็กคนนี้วิ่งมาหักมุม

"แม่กำลังตกอยู่ในอันตราย! "

แน่นอนว่าชิงหรงคงไม่ใช่เจ้านายที่ซื่อสัตย์เช่นนี้ หลังจากพยายามดิ้นรนจนไม่มีประโยชน์แล้ว เธอก็ตะโกนร้อง

ในเวลานี้ลั่นลานก็ตื่นขึ้นมาจากทีวี ด้วยเสียงของเธอ

เธอเหลือบมองชิงหรง และพูดว่า : "เป็นอะไรเหรอ?"

"แม่......" ชิงหรงกำลังจะพูด แต่เมื่อเธอจำความขัดแย้งกับลั่นลานได้เธอก็พูดว่า ก็พูดว่า : "มันไม่มีอะไรเกี่ยวเธอ!"

ลั่นลานรู้สึกงงงวยเหมือนพระสูงสามเมตรลูบหัวไม่ได้ เธอเหลือบมองไปที่ป้า Ding และพูดว่า "คุณป้า......"

"ดูทีวีเถอะ! "

ป้า Ding ผู้ควบคุมชิงหรง มองไปที่ลั่นลานอย่างมีนัย

ลั่นลานดูเหมือนจะรู้ตัวทันที และเข้าใจว่าพ่อน่าจะทำสิ่งที่สำคัญมากอยู่ในครัว

และเรื่องนี้ น่าจะเกี่ยวกับว่าแม่จะกลับมาเมื่อไหร่

ดังนั้นลั่นลานยังเด็ก ยังแสร้งทำเป็นซ่อนลึกๆ

เธอโบกมือ สีหน้าบนใบหน้าของเธอ บ่งบอกได้ชัดว่าชิงหรงทำหน้าบูด

"มา หรงหรง เรามาดูอินุยาฉะกันเถอะ!"

ลั่นลานทำตามที่เธอพูด และเพียงแค่เปลี่ยนช่อง จากนั้นภาพที่น่าตื่นเต้นก็ปรากฏบนทีวี

ทันใดนั้นหัวใจที่ไม่สบายใจของชิงหรง ก็ถูกดึงดูดโดยหน้าจอทีวี

สิ่งนี้ทำให้ป้า Ding ซึ่งยังคงไม่รู้จะทำยังไงในการปลอบโยนชิงหรง รู้สึกโล่งใจ

เธออดไม่ได้ที่จะยิ้ม เธอไม่จำเป็นต้องประหม่าในตอนนี้

ถึงอย่างไรพวกเขาทั้งหมดก็เป็นเด็ก และชิงหรงก็กล่อมง่ายมาก

หนึ่งใหญ่และสองเล็ก เช่นนี้ในห้องนั่งเล่นก็ตกตะลึง

แต่อย่างนี้ ทำให้หยางหลิงรุ่ยที่อยู่ในครัวขมขื่น

หยางหลิงรุ่ยกรีดร้องด้วยเหตุผล เธอรู้ เธอคิดว่าคนอย่างเธอที่มักจะสงบมาก จะไม่ส่งเสียงดังไปทั่ว

แต่ตอนนี้ ฮั่วเทียนหลันมากเกินไป พฤติกรรมของเขา ก็มากเกินไป

ตอนนี้ ฮั่วเทียนหลันใช้ปากปลดกระดุมของหยางหลิงรุ่ย ราวกับว่าเล่นกล

การถูกโจมตีในตำแหน่งที่อ่อนไหวเช่นนี้ ทำให้หยางหลิงรุ่ยตื่นเต้นจนแทบแยกไม่ออก

เธอรู้สึกว่าเส้นประสาททั้งหมดของเธอแข็งแล้ว

"ฮั่วเทียนหลัน คุณบ้าแล้วเหรอ! ไปไหน......"

หยางหลิงรุ่ยอยากจะบอกว่าจูบที่ไหน แต่เมื่อคำพูดกำลังจะถูกส่งออกไป พวกเขาก็ติดขัด

ตอนนี้ผู้ชายโดดเดี่ยวและแม่หม่าย ประตูห้องครัวยังคงปิดอยู่

ฮั่วเทียนหลันคนนี้แสดงท่าทางที่ยังไม่เสร็จ ถ้าเขาทำอะไรหุนหันพลันแล่น จะทำให้หยางหลิงรุ่ยจะร้องไห้ตรงไหน!

"ขอโทษนะ คุณหยาง ในช่วงสองปีที่ผ่านมาฉันอดกลั้นมากเกินไป เมื่อเผชิญหน้ากับคุณ ฉันไม่มีทางต่อต้านเลย"

ฮั่วเทียนหลันใจเย็นมาก และบอกกับหยางหลิงรุ่ยโดยตรงว่าเขาทำเช่นนี้ด้วยเหตุผล

ในฐานะคนที่ไม่สนใจผู้อื่น หลังจากที่อันหรันไม่อยู่แล้ว หรือว่าหายตัวไปแล้ว