ตอนที่ 91 เรื่องเก่านานมาแล้ว

ในขณะนี้ อันรันมีความต้องการที่อยากจะตาย

ทำไมมือของฉันแย่ขนาดนี้ ต้องเลือกเวลาและสถานที่ที่เหมาะสมเพื่อเปิดลิ้นชักที่เหมาะสม......

ด้วยความตื่นตระหนกบนใบหน้าของเธอ เธอพูดเบาๆว่า : "ฮัว คุณฮัว......ฉันขอโทษ ฉันแค่......"

"แค่อะไร? เธอเคยอบรมสั่งสอนไหม? เธอคิดว่าเธอครองตำแหน่งคุณนาย อยู่ข้างฉันแล้วสามารถทำอะไรก็ได้ที่เธอต้องการ? ออกไป ออกไปเดี๋ยวนี้! "

เมื่อฮั่วเทียนหลันเห็นอันรันยังอยากเล่นลิ้น เขาก็โมโห

อันรันก้มหัวและเดินออกไปอย่างช้าๆ เธอรู้ว่าเธอคงคิดผิดที่พูดในสิ่งที่เธอพูด และฮั่วเทียนหลันจะไม่ให้อภัยตัวเอง

เมื่อเธอเดินอ้อมผ่านฮัวเทียนเทียนไปเปิดประตู ในที่สุดเธอก็ทนความรู้สึกแปลกๆ ในใจไม่ไหว เธอหันไปมองฮัวเทียนหลันและถามว่า : "คุณฮัว ฉันรู้ได้ไหม......"

ก่อนที่เธอจะพูดจบ ฮั่วเทียนหลันก็ขัดจังหวะอย่างเย็นชา : "เธอไม่สามารถรู้อะไรเลย ออกไปเดี๋ยวนี้! "

อันรันไม่ยอมออกไปข้างนอก เธออยากจะเข้าใจสิ่งหนึ่ง แค่เธอเข้าใจ แม้ว่าเธอจะถูกให้ปลดเธอออกจากตำแหน่งคุณนายน้อยตอนนี้ เธอก็เต็มใจ

"คุณฮัว นั่นคือเส้นผมของมู่เหว่ยเหรอ? " อันรันแทบจใช้เรี่ยวแรงทั้งหมด ถามประโยคนี้

ฮั่วเทียนหลันโกรธเต็มที่ ผู้หญิงคนนี้ ไม่ฟังคำพูดของเขา?

เขาก้าวไปข้างหน้าและคว้าอันรัน กระแทกเปิดตูแล้วผลักเธอออกไป

ประตูปิดดังปัง ทำให้ป้า Ding ซึ่งกำลังทำงานบ้านอยู่ชั้นล่างเงยหน้าขึ้นมอง

อันรันรู้สึกหดหู่ เมื่อสังเกตเห็นสายตาของป้า Ding ก็รีบยิ้มอย่างฝืนๆ บนใบหน้า ส่ายหัวเล็กน้อย แล้วบอกป้า Ding ว่าเธอไม่เป็นไร

หัวใจของเธอเต็มไปด้วยเรื่องเส้นผม

เธอเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว และเมื่อกำลังจะลงไปชั้นล่าง ก็ได้ยินเสียงประตูด้านหลังเปิด

เสียงมาจากด้านหลัง : "อันรัน เธอไม่ใช่ว่าอยากรู้จักเจ้าของผมเส้นนั้นเหรอ? "

อันรันหยุดและมองกลับไปที่ฮั่วเทียนหลัน ผู้ซึ่งเต็มไปด้วยความโกรธ หัวใจของเธอสั่นสะท้าน เธอจะเกิดสงครามระหว่างสวรรค์และมนุษย์ในครั้งนี้ มีเสียงตะโกนว่า ไม่อยากรู้ ไม่อยากรู้อะไรเลย แค่สงบสติอารมณ์ไว้

อีกเสียงบอกอันรันว่าอย่าโง่ ฮัวเทียนหลันชอบมู่เหว่ยเท่านั้น สำหรับเธอมันเป็นเพียงการแสดงความรู้สึกผิด

ในท้ายที่สุด รบชนะทุกสิ่ง อันรันมองลดสายตาและพยักหน้า

ฮั่วเทียนหลันเห็นว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้กลับใจ จึงหัวเราะเยาะทันที และพูดว่า : "โอเค งั้นฉันจะบอกเธอ นั่นคือผมของเสี่ยงเหว่ย หลังจากนี้ ถ้าเธอยังอยู่ในห้องนอนของฉันอีกครั้ง อย่าโทษว่าฉันไม่เกรงใจตระกูลอันล่ะ! "

ในเวลาอันรันไม่สามารถยืนไม่อยู่ เดินโซเซถอยหลังไปสองสามก้าว ในที่สุดก็พยักหน้า

ฮั่วเทียนหลันกระแทกประตูแรงเกินไปจนผนังบ้านสั่นไหว

ความโกรธของเขาสลายไปเล็กน้อย เพราะการระบาย

เขานึกถึงท่าทางที่น่าสมเพชของอันรันเมื่อกี้นี้ และอดสงสัยไม่ได้ว่าทัศนคติของเขาที่มีต่ออันรันมากเกินไปหรือเปล่า

แต่ในชั่วพริบตามันนึกถึงที่อันรันกล้าที่จะค้นของของตัวเอง และความโกรธที่เพิ่งถูกระงับก็กลับมาอีกครั้ง

ผู้หญิงคนนี้ สามวันไม่ตี ก็คงจะดื้อซน สมน้ำหน้าจริงๆ!

ท่าทางที่นี่ไม่สามารถซ่อนป้า Ding ได้อีกต่อไป

แม้แต่หลี่รูยาก็ออกมาจากห้องนอน และถามว่าเกิดอะไรขึ้น

ตาของอันรันแดง เธอส่ายหัวและพูดว่า : "ไม่มีอะไรค่ะ เมื่อกี้ฉันเผลอทำของเทียนหลันพัง เขาโกรธเล็กน้อย เลยพูดอะไรกับฉันนิดหน่อย"

เมื่อหลี่รูยาได้ยินว่าเพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ ลูกคนที่สองจึงกล้าที่จะโกรธอันรัน และทันใดนั้นก็พูดด้วยความโกรธเล็กน้อย : "เรื่องใหญ่อะไรกัน รันรัน รอฉัน ฉันจะขึ้นไปจับเด็กเลวคนนี้และให้เขาขอโทษเธอ"

หลี่รูยาถ้าพูดก็จะทำ กำลังจะขึ้นไปข้างบน