ตอนที่ 92 น้องสาวสามี

หากมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น ตำรวจจะจัดการกับมันเองโดยธรรมชาติ

แต่คนขับรถบรรทุกไม่ทราบสาเหตุ จึงคาดว่าเป็นอาชญากรรมฆ่าตัวตายในที่เกิดเหตุ

ทันใดนั้นเหตุการณ์นี้ก็กลายเป็นกรณีที่ไม่มีหัวเรื่อง มีการพิจารณาว่าคนขับรถบรรทุกต้องรับผิดชอบ และกล้องวงจรปิดบนท้องถนนในวันนั้นก็พังเช่นกัน การ์ดหน่วยความจำในกล้องก็ได้รับความเสียหาย

แต่จากการอนุมานต่างๆในภายหลัง หลี่รูยาสรุป เรื่องนี้ไม่ง่ายอย่างนั้น

แต่ในเวลานั้นหลี่รูยากำลังยุ่งอยู่กับการดูแลฟาเรนไฮต์ รับมือกับความคิดของฝ่ายที่ต้องการสร้างกลุ่มฟาเรนไฮต์ ทำงานอย่างหนักเพื่อรับมือกับสถานการณ์ และไม่มีเวลาสำหรับการสืบสวนในเชิงลึก

เมื่อเธอรอให้มีเวลาจริงๆ ก็ผ่านมาเป็นปีแล้ว ที่เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น

เมื่อหลี่รูยาพูดอย่างนี้ อันรันก็ยื่นถ้วยชามาให้และพูดว่า : "แม่ พูดมานานแล้ว คงต้องกระหายน้ำ ดื่มชาสักแก้วเถอะ! "

หลี่รูยามองไปที่อันรันด้วยความพึงพอใจ จิบชาและพูดว่า : "หลังจากเหตุการณ์นั้น ฉันสูญเสียลูกชายคนโตและลูกสาวคนเล็กไป ฉันเสียใจมาก ต่อมาฉันก็รับเลี้ยงลูกสาวคนหนึ่ง"

อันรันตะลึง เธอมีลูกสาวจริงหรอ? แต่ทำไมเธอไม่เคยรู้?

"เอ่อ แม่ ทำไมฉัน ไม่เคยเห็น! " อันรันไม่สามารถซ่อนความตกใจไว้ในใจ พูดอย่างตะกุกตะกัก

หลี่รูยายิ้มและพูดว่า : "แม้ว่าลูกสาวคนนี้จะเป็นลูกบุญธรรม แต่ฉันก็ถือว่าเป็นลูกของฉันเอง แม้ว่าในภายหลังจะไม่ค่อยมีความสุขเท่าไร แต่ฉันก็ให้เขาพบครอบครัวที่ดี ให้เธอแต่งงานออกไป เธอตอนนี้เธออยู่นอกเมืองตลอดทั้งปี อาจจะยังคงมีความเคืองอยู่ในใจจึงไม่ค่อยได้กลับมา"

หลี่รูยากล่าวด้วยรอยยิ้ม แต่อันรันจับข้อบกพร่องทั้งสองอย่างในคำพูดของหลี่รูยา สิ่งแรกคือเรื่องที่เคยเกิดขึ้นไม่มีความสุข

สิ่งที่สองคือการแต่งงานครั้งนี้จัดขึ้นโดยหลี่รูยา ซึ่งแต่งงานกับคนเล็ก และน้องสาวคนนี้แทบไม่กลับมา ซึ่งหมายความว่าน้องสาวสามีมีความเกลียดชังแม่ฮั่ว

อันรันรู้สึกปวดหัวเล็กน้อย เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ น้ำของตระกูลฮัวดูลึกล้ำกว่าที่เขาคิด

คำพูดของหลี่รูยา ทำให้อันรันนึกถึงอันเฮาไปต่างประเทศ

แม้ว่าทั้งสองจะไม่เกี่ยวข้องกันทางสายเลือด แต่อันรันก็ถือว่าอันเฮาเป็นน้องชายของเธอเองเสมอ

ไม่รู้ตอนนี้ เขาอยู่ต่างประเทศเป็นอย่างไรบ้าง

อันเฮายังคงไม่ให้อภัยเธอ อันรันชัดเจนในใจของเธอ มิฉะนั้นหลังจากหลายปีที่ผ่านมา อันเฮาจะไม่มีโทรศัพท์ได้อย่างไร?

แม้ว่าอันรันจะหายตัวไปในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา แต่ก็ยังมีหลายวิธี ถ้าอันเฮาต้องการจะติดต่อเธอ

เมื่อรับรู้ถึงความหดหู่ของอันรัน หลี่รูยาคิดว่าเธอติดเชื้อจากอารมณ์ของตัวเอง เธอจึงตบบ่าอันรันเบาๆ และพูดว่า : "ติดเชื้อจากฉันหรือเปล่า? ดูฉันสิ ถึงแม้อายุจะเยอะ ก็ยังย้อนนึกถึงความทรงจำง่ายๆ เรื่องราวในปีนั้น ผ่านไปแล้วก็ผ่านไป รอถ้าน่าน่ากลับมา พวกเธอก็มากินข้าวด้วย จะได้รู้จักกัน! "

ใบหน้าของฮั่วหมู่ร่าเริง แต่อันรันรู้ดีในใจว่ารอยยิ้มของเธอปลอม

ท้ายที่สุดแล้วไม่ว่าใครจะจำความเจ็บปวดจากการสูญเสียสามีลูกชายและลูกสาว เป็นไปไม่ได้ที่ช่วงเวลาแห่งความพยายามนี้จะหัวเราะได้

"แม่ยังไม่แก่ แม่ยังวัยรุ่น" อันรันจะหยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดกล้องหน้า เปิดความงามเป็นพิเศษ และส่งให้แม่ฮัว แล้วพูดว่า : " แม่ดู ผิวของแม่ดีมาก ไม่เห็นร่องรอยอะไรเลย! "

หลี่รูยายิ้ม ยิ้มครั้งนี้มาจากใจ เพราะผู้หญิงไม่ชอบให้คนอื่นยกย่องความเยาว์วัยของเธอ

เธอกล่าวว่า : "คุณน่ะ ทำให้ฉันมีความสุขจริงๆ แต่อย่างน้อยก็ยังดีกว่านักแสดงคนนั้น ไม่มีความชั่วร้าย ไม่สามารถพยายามอย่างเต็มที่ที่จะโกงเทียนหลัน เพื่อที่จะแต่งงานกับตระกูลฮัวได้"

เมื่อพูดถึงมู่เหว่ย อันรันก็รู้สึกตึงและนึกถึงเส้นผมเส้นนั้นเมื่อกี้

จู่ๆเธอก็รู้สึกเสียใจ หลังจากรู้คำตอบจากฮัวเทียนหลัน แม้ว่าเธอจะอยากแกล้งโง่ แต่ก็ไม่สามารถแกล้งทำต่อไปได้

"อันที่จริง มู่เหว่ยก็ไม่ได้เลวร้ายเช่นกัน เราเคยเป็นเพื่อนกันมาก่อน" อันรันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง โดยรู้ว่าสามารถพูดไม่ดีกับมู่เหว่ยได้หรือไม่ คำพูดนั้น ดูเหมือนว่าตัวเองจะไม่สุภาพเรียบร้อย