ตอนที่30 อิงกาญจน์

C h a p t e r 30

"คุณ...คุณพอลสัน" หญิงสาวแสดงสีหน้าดีใจที่ได้เห็นผู้ชายคนนั้น ก็รีบวิ่งเข้าไปสวมกอดทันที.... "คุณพอลสันช่วยจีนด้วยค่ะ"

เรียวได้แต่ยืนมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนิ่ง ไม่รู้ว่าควรทำตัวยังไง เมื่อเห็นผู้หญิงคนอื่นวิ่งเข้ามากอดผู้ชายของตัวเองแบบนี้

ไม่สิ หล่อนกอดเขาอยู่ฝ่ายเดียวต่างหาก

"คุณพอลสัน...มา...มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับ" ร่างกายชลธีทรุดนั่งลงกับพื้น เมื่อเห็นว่าผู้ชายที่ยืนอยู่หน้าห้องเป็นใคร

"คุณชลธีว่างเหรอ"

"ปะ...เปล่าครับ ผม…ผมมาคุยเรื่องธุรกิจเฉยๆ เอ่อ ไม่รู้ว่าเธอเป็นผู้หญิงของคุณ"

"เชน!! " เชนก้มหน้ารับคำสั่งไร้เสียงจากเจ้านาย จากนั้นก็เรียกชายชุดดำสองคนเข้ามาจับตัวชลธีออกจากห้องด้วยสภาพทุลักทุเล

"ไม่ไม่ คุณพอลสัน ได้โปรด...ได้โปรด!! " จีนที่ยังกอดเขาอยู่หันไปมองผู้ชายที่ถูกลากออกไปด้วยแววตาหวาดกลัว

พอลสันยืนนิ่ง หันไปมองเรียวที่ยืนมองอยู่ข้างๆ อยากรู้ว่าเธอจะไม่พอใจที่มีใครเข้ามากอดเขาหรือเปล่า แต่…

เธอมองเขานิ่งๆ สักพักก็กลับหันหลังเดินออกไปจากร้านอาหาร

พอลสันไม่สนใจอะไรอีกแล้ว รีบผลักร่างหญิงสาวที่กอดเขาไว้ออก ตั้งท่าจะเดินตามเธอออกไป แต่ก็ถูกดึงแขนไว้…

"จีนต้องขอบคุณ...คุณ…" เธอพูดได้ครึ่งประโยค เขาก็สลัดมือเธอทิ้งอย่างแรง แล้วก็เดินออกไป

จีนได้แต่ยืนมองแผ่นหลังแกร่งออกไปอย่างอาลัย ทำไมเขาถึงอยู่กับผู้หญิงคนนั้นได้ เธอเป็นแค่เลขาไม่ใช่เหรอ นึกถึงวันนั้นที่เขาตะโกนใส่เธอและโกรธเธอ เพียงแค่เธอไล่หล่อนออกไปจากห้อง ก็ยังรู้สึกแค้นไม่หาย

เจ็บใจนัก!!

เรียวเข้ามานั่งรอเขาในรถโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ไม่สนใจว่าเขาตามเธอมาด้วยซ้ำ ถ้าบอกตรงๆ ตามความรู้สึกตอนนี้ คือเธอรู้สึกแย่มาก ที่มีคนมากอดเขาต่อหน้าต่อตาโดยที่ชายหนุ่มไม่มีท่าทีปฏิเสธหรือผลักออกแต่อย่างใด

แล้วยังมีหน้ามาโกรธคำถามของเธออีก

เหอะ!!

เสียงประตูถูกปิดลงโดยที่มีชายหนุ่มนั่งอยู่ข้างๆ พอลสันไม่ได้คิดว่าเธอคนนั้นจะกล้าเข้ามากอด แต่พอนึกอะไรขึ้นมาได้ มือที่เตรียมจะผลักออกก็ชะงัก และยื่นนิ่งอยู่กับที่แทน

เขาอยากเห็นปฏิกิริยาของเธอ ว่าจะทำยังไงถ้ามีผู้หญิงคนอื่นเข้ามาใกล้ชิดเขาแบบนี้ แต่ผิดคาด…เธอยังคงหน้านิ่งแทบไม่แสดงความรู้สึกอะไรด้วยซ้ำ

"คุณ..."

เอี๊ยด!!

เสียงเบรกดังขึ้น พร้อมกับแรงที่ทำให้หัวของเธอเกือบกระแทกโดนเบาะข้างหน้า แต่ยังดีที่ชายหนุ่มมือไว ยกแขนขึ้นมาขวางกันไว้ก่อน

"มีอะไร!! "

"นะ...นายครับ มีคนมายืนขวาง"

"ไปจัดการสิ!! อย่าปล่อยให้มายุ่งวุ่นวาย!! "

“ครับ” เชนไม่ได้อยู่รถคนเดียวกับเจ้านาย คนขับรถอย่างเขาจึงต้องตอบรับคำและลงไปทำหน้าที่จัดการเรื่องที่เกิดขึ้นแทน

พอลสันหันไปมองหญิงสาวข้างกายด้วยความเป็นห่วง

"เป็นอะไรหรือเปล่า เจ็บตรงไหนไหม"

“…” เธอส่ายหน้าแทนคำตอบก่อนจะลงจากรถเพื่อไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

เมื่อเห็นเรียวลงรถ มีหรือที่เขาจะนั่งรออยู่ข้างใน

เรียวเดินไปที่หน้ารถก็เห็นหญิงสาวยืนกางแขนอยู่ ตอนแรกไม่ทันได้เห็นใบหน้าเธอชัดๆ ว่าเป็นใคร แต่ตอนนี้ เธอรู้แล้ว ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร

"คุณ คุณเป็นเลขาของเขาใช่ไหม...ฉันอยากพบคุณพอลสัน...คุณช่วยบอกเขาทีได้ไหมคะ ขอร้องเถอะค่ะ นะคะ"

“…” เรียวยังจำวันที่โดนไล่ออกมาจากห้องได้ดี เธอคนนี้บอกว่าเป็นผู้หญิงของเขา แต่ทำไมถึงดูไม่เหมือนเลยสักนิด เท่าที่เคยรู้มา คุณพอลสันจะเลี้ยงดูผู้หญิงของตัวเองอย่างดีไม่ใช่เหรอ กับแค่เรื่องเจอหน้าแค่นี้ ไม่น่าเป็นปัญหาอะไรหรอกมั้ง

"ทำอะไร!! " พอลสันเดินมาขวางหญิงสาวตรงหน้า เพื่อปกป้องเรียวอย่างเห็นได้ชัด "ผมเคยบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ!! " เขาจ้องมองด้วยแววตาดุดัน แสดงถึงความไม่พอใจ จีนจึงเอื้อมมือไปจับแขนเสื้อของเขาไว้

"คุณพอลสันคะ จีน...จีนอยากจะคุยกับคุณ"

"อย่าทำตัวน่ารำคาญ!! " เสียงลอดตามไรฟันบ่งบอกได้ว่าเขาหมดความอดทนแล้ว "กันเธอไว้!! " พอลสันตะโกนเสียงดัง ลูกน้องที่ยังรอฟังคำสั่งก็รีบเข้ามาจับตัวหญิงสาวให้ออกไปจากถนนทันที

"คุณพอลสัน!! คุณพอลสันคะ!! ..."

“…” พอลสันจับมือเธอแล้วพาไปขึ้นรถ ทำเป็นไม่ได้ยินเสียงเรียกโวยวาย

เรียวไม่รู้จะทำยังไง นอกจากเดินไปขึ้นรถ มองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น โดยสามารถทำอะไรได้เลย ความจริงก็รู้สึกเห็นใจอยู่เหมือนกัน แต่มันไม่ใช่เรื่องของเธอนะสิ

และอีกอย่าง ถึงในหัวจะมีคำถามที่ต้องการคำตอบมากมาย สุดท้ายก็เลือกที่จะไม่พูดเพราะเป็นการขีดเส้นให้ตัวเองว่าเธอมีสิทธิ์ถึงแค่ตรงไหน

พอลสันนั่งนิ่ง ไม่พูดอะไร ในรถมีแต่ความเงียบสงัดจนรู้สึกอึดอัด เขาอยากจะพูดแต่ก็พูดไม่ออก รอให้เธอเอ่ยปากถาม เธอก็ไม่ถาม ยิ่งแสดงอารมณ์นิ่งแบบนี้ ยิ่งทำให้เขารู้สึกกลัว

กลัวอะไรบางอย่างที่อยู่ในใจ

G pub

"สาวสวย ทำไมวันนี้ดูเปรี้ยวแรงดีจัง" เรียวเดินเข้ามาที่โต๊ะในสุด ชุดสีแดงสดเกาะอกรัดรูป ผมยาวเป็นลอนสะบัดไปมาอยู่ข้างหลัง ริมฝีปากแดงแจ๋ จนเธียเตอร์ที่หันไปมองถึงกับสำลักน้ำออกมา

"แค่กๆ แต่งตัวอะไรของแกเนี่ยเรียว" เรียวเลิกคิ้วข้างหนึ่งก่อนจะยกยิ้มเล็กน้อยและนั่งลงข้างเพื่อนสนิทพร้อมกับไขว้ขา เป็นสเต็ปของการบริหารเสน่ห์ที่เธอเคยทำมาก่อน

"ไม่มีไรแค่คิดถึงตอนเรียนอ่ะ"

"แต่แกไม่เคยแต่งตัวอะไรแบบนี้!! "

"บ่นอีกล่ะ ขอหนึ่งวัน"

"ชุดก็ไม่ใช่ของแก เอาของใครมาใส่ จัสมิน? " เรียวยกมือขึ้นปิดปากเพื่อนหนุ่มก่อนจะกระซิบเบาๆ

"หยุดบ่นก่อนสิ"

"ทำไมวันนี้เหมือนตั้งใจมาอ่อยเหยื่อ" ชีตาร์ถามขึ้น "หรืออกหักมา" คำพูดเปิดประเด็นทำให้สายตาของเธียเตอร์หรี่ลงมองเพื่อนสาวอย่างจับผิด

"อะ...อะไรเล่า แค่อยากแต่งตัวแบบนี้เฉยๆ แปลกตรงไหน"

"ก็ไม่แปลกหรอก แต่แปลกที่ว่า แต่งตัวโป๊ไปหน่อย" ชีตาร์พยายามเสสายตาหันไปมองทางอื่นเพราะชุดเกาะอกของเธอมันทำให้เห็นร่องลึกเกินไป

"มาผับก็แต่งตัวแบบนี้กันทั้งนั้นแหละ"

"เดี๋ยวมานะ เหมือนจะเห็นเพื่อน" ชีตาร์ลุกขึ้นถือแก้วเหล้าเดินไปหาเพื่อนที่นั่งอีกโต๊ะ ทำให้เธียเตอร์กอดอกมองหน้าเธออย่างไม่พอใจ

"มองแบบนั้นทำไม"

"มีอะไรที่ยังไม่ได้บอกหรือเปล่า"

"อะไรของแก"

“…” เธียเตอร์รู้ว่าเพื่อนคนนี้กำลังมีเรื่องให้คิดมากจนถึงขั้นเสียสติไปแล้วแน่ๆ ถึงกล้าใส่ชุดโป๊เปลือย สั้นขนาดนี้

“ฉันแค่อยากใส่ชุดแบบนี้มาเที่ยวผับ…” ชายหนุ่มถอดเสื้อยีนโยนใส่หัวของเรียวแล้วจ้องมองเธออีกครั้ง

"คลุมไว้ มันน่าเกลียด"

"พูดจา นี่เพื่อนไง" เรียวจับเสื้อยีนมาใส่อย่างว่าง่าย ความจริง มันก็ดูโป๊จริงๆ นั่นแหละ เพียงแต่ไม่รู้นึกยังไงถึงอยากจะลองใส่ดูบ้าง

"อย่าให้รู้แล้วกันว่าไปทำอะไรไว้"

“…” เธอหยิบแก้ววอดก้ามาดื่มเพื่อกลบเกลื่อนความล่อกแล่ก ไม่สามารถปกปิดอะไรเพื่อนคนนี้ได้เลย จับผิดโคตรเก่ง

"เรื่องที่ทำให้แกเป็นแบบนี้ในตอนนี้ได้ ก็มีเรื่องเดียว เจ้านายฝรั่ง? " พอเพื่อนสนิทเปิดปากพูดออกมาเรียวก็ยิ่งเทขวดวอดก้าใส่แก้วด้วยท่าทางเงอะงะ มือไม้สั่น จนเปื้อนโต๊ะ "จริงสินะ"

"ปะ...เปล่า"

"โกหกไม่เนียน"

"แกนี่มัน!! เป็นพยาธิในท้องฉันหรือไงวะ" เรียวขมวดคิ้วก่อนจะยกแก้ววอดก้าดื่ม และหลุบสายตาลง

"พูด"

"ไม่มีอะไร"

"ถ้าไม่พูด ฉันจะไปถามเอง"