ตอนที่ 31
ตอนที่31 คุณไลม์
October 28, 2026
C h a p t e r 31
“แฟนแกอยู่ไหน” เธียเตอร์เอ่ยถาม
“ข้างนอก”
“แกตาฝาดหรือเปล่า”
“ฉันเห็นมันจูบกัน แต่ที่มั่นใจก็เพราะข้อมือของแฟนฉันยังใส่สร้อยที่ฉันเพิ่งซื้อให้ตอนวันเกิดอยู่เลย”
“อาจจะแค่เหมือน”
“แกดูเองก็แล้วกัน…” ชีตาร์พยักพเยิดไปที่หน้าผับ ก็เห็นชายหญิงคู่หนึ่งกำลังยืนจูบกันอยู่ไม่อายใครเลยสักนิด
เธียเตอร์ยืนมองสักพักก็หันกลับไปมองชีตาร์เพื่อดูปฏิกิริยาของเขา แต่…เขากลับนิ่ง แทบมองไม่ออกว่ารู้สึกยังไง
เขาทนไม่ไหว จึงตัดสินใจเดินเข้าไปกระชากหญิงสาวออกมา
“เธีย…ชีตาร์” หญิงสาวคนนั้นมีสีหน้าตกใจ หน้าขาวซีด
“อ้าว แกอีกแล้วเหรอวะ” ชายหนุ่มคนนั้นยกยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น “บังเอิญเจอกันบ่อยจัง”
“ชีตาร์…”
“แกรู้ว่าเขาเป็นแฟนกัน แล้วทำไมยังยุ่งกับผู้หญิงคนนี้อีก” เธียเตอร์พูด
“แล้วทำไมไม่ถามผู้หญิงบ้างเล่า ว่าทำไมถึงยังต้องนอกใจอยู่ทุกครั้ง”
“…”
“แกคิดว่า ที่แกจับเรื่องนอกใจมันได้ มันจะเลิกคุยกับฉันจริงๆ เหรอ” ผู้ชายคนนั้นหันไปมองชีตาร์พลางยกยิ้ม
“…” ชีตาร์กำหมัดแน่นด้วยความโกรธ
“ฉันจะบอกให้เอาบุญนะ อาทิตย์ก่อนที่มันบอกว่าต้องไปทำงานข้างนอก ความจริงมันมาอยู่กับฉันที่ห้อง มานอนด้วยกัน ทั้งที่มันเพิ่งบอกแกไปว่าจะเลิกยุ่งกับฉัน…”
ผัวะ!!
ตุบ!!
ตับ!!
เธียเตอร์ใช้หมัดเสยไปที่คางผู้ชายตรงหน้าด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะใช้เท้าถีบที่อกไปเต็มแรงจนกระเด็น
“ฮ่าๆ แทงใจดำหรือไง!!”
“ชีตาร์…ชีตาร์คะ…” หญิงสาวเดินเข้ามาจับมือของชีตาร์ไว้แน่น ใช้สายตารู้สึกผิดและน่าสงสารมองเขาอย่างออดอ้อน “ฟ้าขอโทษ…ฟ้าไม่ได้ตั้งใจ”
“กลับไปคุยกันที่ห้อง”
“ชีตาร์…ถ้าแกยังยุ่งกับผู้หญิงคนนี้อีก…ฉันกับแกเราขาดกัน…ฉันจะถือว่าฉันไม่เคยมีเพื่อนอย่างแก”
“…”
เรียวรู้สึกร่างกายหนาวสั่นจนต้องกอดตัวเองแน่น เหมือนโดนลมอะไรเย็นๆ พ่นใส่ตัวตลอดเวลา สัมผัสได้ว่ามีผ้าหนาถูกคลุมเพิ่มขึ้นมาอีกชั้น จนเริ่มรู้สึกตัว เปลือกตาค่อยๆ เปิดขึ้นก่อนจะปรับโฟกัสสายตาแล้วมองไปรอบๆ
"ตื่นแล้วเหรอ" เสียงผู้ชายทำให้เธอเด้งตัวหลังตรงหันไปมองคนข้างๆ "ถ้าคนอื่นมาเจอคุณในสภาพแบบนี้คงไม่รอดไปแล้ว แต่ดีที่มาเจอคนดีอย่างผม" เขาหันมายิ้มให้เธอ
"คุณไลม์!! "
"ครับ ผมเอง"
"คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"
"ก็เจอใครไม่รู้เมาจนร่วง ผมยืนตรงนั้นพอดีก็รับไว้ทัน แล้วดันเป็นคนรู้จักด้วยก็เลยพามาส่งที่บ้าน" เขาพูดออกมาชิลๆ พลางเอามือหนุนศีรษะไว้
เธอจำได้ว่า ได้ยินคนแถวนั้นบอกว่าหน้าผับมีคนทะเลาะกันก็คิดว่าเป็นเพื่อนของตัวเองจึงตั้งใจจะเดินไปดู แต่พอลุกขึ้นหัวก็หนักจนเดินไม่ไหวแล้วอยู่ๆ ภาพก็ตัดไป
"คุณ...คุณ" เธอพึมพำพลางมองไปข้างนอกรถ ถึงได้เห็นว่ารถจอดอยู่หน้าบ้านของเธอแล้ว "คุณมาทำอะไรหน้าบ้านฉัน" เธอส่ายหน้าไปมาพยายามเรียกสติ "คุณมาส่งฉันที่บ้าน"
"ใช่"
"ขอบคุณมากนะคะ"
"ไม่นึกว่าคุณอิงกาญจน์จะแต่งตัวแบบนี้เวลามาเที่ยวนะครับ ดูแตกต่างจากเวลาปกติดี" เรียวกระชับชุดที่ถูกคลุมไว้พร้อมกับส่งสายตาหวาดระแวงไปให้เขา "แต่ผมไม่ได้ทำอะไรเลยนะ ถึงแม้ว่าจะอยากทำก็ตามที"
"นี่!! "
"ผมล้อเล่นครับ จะได้ไม่เครียด"
"รู้ได้ไงว่าเครียด"
"ก็เห็นละเมอตลอดทางว่า 'คนบ้า ฉันเกลียดคุณ ฝรั่งหน้าขน'"
"..."
"คงไม่ได้ว่าผมใช่ไหมครับ"
"คุณ หูฝาดหรือเปล่า"
"ไม่นะ ดูสิ" เขายื่นมือมาตรงหน้าเธอ เพื่อให้ดูรอยอะไรสักอย่าง เหมือน..."คุณคิดว่าผมโดนอะไร"
"คุณโดนอะไรเหรอคะ"
2 ชั่วโมงที่แล้ว
ไลม์กำลังเดินออกจากผับแต่แล้วก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเป็นลมต่อหน้าพอดี เขาก็เข้าไปรับไว้ทัน จากนั้นก็อุ้มเธอออกจากหลังร้านแล้วก็ไปที่รถเพื่อตั้งใจจะพาเธอออกไปเจออากาศข้างนอก เผื่อจะฟื้นคืนสติ
"อื้อ..." เธอส่งเสียงในลำคอพลางตบอกเขาเบาๆ ทำท่าทางพะอืดพะอมจนไลม์ต้องปล่อยเธอลง ก็เห็นเธอเดินโซเซไปข้างทางและ… "แหวะ!! " เขามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ผู้หญิงคนนี้แต่งตัวโป๊มากเหมือนจะมายั่วยวนใครอย่างนั้นแหละ ถ้าไม่ได้เขาช่วยไว้ไม่รู้ป่านนี้คงมีใครจะพาไปทำอะไรต่อมิอะไรไปแล้ว
“ค่อยๆ นะครับ” เขาเดินไปลูบหลังให้เธอช้าๆ
"อ้วก!! " เขาเปิดประตูรถเพื่อหยิบขวดน้ำออกมาให้เธอได้ล้างปาก
"เป็นยังไงบ้าง"
"อื้อ...ปวดหัว จะกลับบ้านแล้ว" เขาเพ่งสายตามองเธออีกครั้ง ถึงเห็นได้ชัดเจน ว่าเธอเป็นใคร
"คุณอิงกาญจน์? "
"ใครเรียกอ่ะ" เธอส่ายหัวไปมาก่อนจะทิ้งตัวไปที่ประตูรถ หน้าแนบกับกระจก
"นี่คุณ"
"แก...กลับบ้านกันฉันง่วงแล้วอ่ะ"
"..."
"เร็วสิ"
“…”
“รีบเปิดประตูสิเธีย!!”
ไลม์ไม่ได้พูดอะไร ก็เปิดประตูรถแล้วดันเธอเข้าไปนั่งพร้อมกับรัดสายเบลท์ให้เธอเรียบร้อย มีทั้งกลิ่นเหล้าอบอวลไปหมดจนเขาเริ่มเวียนหัว
ชายหนุ่มรีบวิ่งไปขึ้นฝั่งคนขับ เตรียมจะสตาร์ทรถออก จู่ๆ หญิงสาวก็เริ่มยกมือยกไม้ขึ้นมา แล้วบ่นพึมพำเหมือนกำลังสวดมนต์
“$%&*#...ไปกันเลย!!” เขาแทบฟังที่เธอพูดไม่ออก ก็ได้แต่บ้าจี้รีบร้อนขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว ตามเธอทำไม ระหว่างทางเขาคิดว่าเธอจะหมดฤทธิ์ คิดว่าหญิงสาวจะนอนหลับ แต่เปล่าเลย...
"ไม่ดีเลยนะ ทำแบบนี้ไม่ดีเลยนะ ให้ความหวังเขาทำไม ไม่ชอบก็ไม่ต้องยุ่งสิ มาบอกชอบกันทำไม คนเลว"
"คุณกำลังว่าใคร"
"คนบ้า ฉันเกลียดคุณ ฝรั่งหน้าขน"
"ฝรั่งหน้าขน? คุณหมายถึงใคร"
"คุณไง ไอ้คนบ้า!! จอดรถนะ!! ฉันไม่ไปกับคุณหรอก!! " หญิงสาวพยายามเปิดประตูรถโดยที่รถยังเคลื่อนตัวอยู่บนถนน จนไลม์ต้องรีบใช้มือจับแขนเธอไว้
"จะบ้าเหรอคุณ!! อยากตายหรือไง!! "
"คุณสิอยากตายหรือไง!! " เธอตาปรือมองเขาและตีมือที่จับแขนเธอไว้อย่างแรง "ปล่อย!! "
"คุณอิงกาญจน์!! "
"ทำไม!! ฉันจะไปนอนกับคนอื่น คุณจะทำไมฉัน!! ปล่อย!! " ไลม์จำใจต้องจอดรถข้างถนน และหันมาต่อสู้กับหญิงสาวที่นั่งข้างๆ ด้วยการใช้มือของตัวเองจับแขนเธอไว้ไม่ยอมปล่อย
หญิงสาวพยายามดิ้นรน ดันมือของเขาออกแต่ไร้ผล สุดท้ายจึงตัดสินใจ ใช้ปากกัดที่มือเขาจนชายหนุ่มสะดุ้งตกใจ
"ผมเจ็บๆ ปล่อยๆ "
"ไอ้อ่อย" (ไม่ปล่อย) พลางส่ายหน้าไปมา
"ผมเจ็บจริงๆ ปล่อยก่อน"
"อุนอ้ออ่อยอ่อนอิ!! " (คุณก็ปล่อยก่อนสิ) ปากเธอยังคงลงแรงกัดมือเขาแน่นไม่ยอมปล่อย
"ปล่อยๆ ผมจะปล่อย คุณปล่อยผมก่อน"
"อิงอะ" (จริงนะ)
"จริงๆ ปล่อยก่อน ผมเจ็บ" เธอหรี่ตามองเขาเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ก่อนจะตัดสินใจปล่อยปากออกจากมือเขา
ไลม์รีบกุมมือตัวเองพลางมองรอยเลือดพร้อมกับทำสีหน้าเจ็บปวด
"แรงดีจริงนะคุณเนี่ย"
"อื้อ..." หญิงสาวกัดเสร็จก็หลับต่อ หลับแบบตาปิดสนิทไม่ได้สนใจเลยว่าตัวเองทำอะไรไว้
ไลม์จ้องมองหญิงสาวด้วยความเอ็นดู เธอยังจะกล้าหลับทั้งที่เพิ่งสร้างแผลไว้ที่มือเขาเนี่ยนะ
"ฉันเกลียดคุณ..." เขาจ้องมองเธอที่ปากยังบ่นพึมพำพลางเอียงคอมาทางนี้ ผมปกคลุมใบหน้าจนแทบมองไม่เห็นดวงตา มือก็เอื้อมไปเกลี่ยผมเธอทัดหูช้าๆ
เห็นเพียงแก้มสองข้างแดงก่ำเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ริมฝีปากยังคงแดงชมพูเพราะลิปสติก ใบหน้าเรียวเล็ก ผิวขาวถูกขับออกมาเพราะชุดของเธอที่โป๊รัดรูป เห็นเนินอกเล็กน้อยถึงแม้จะยังใส่เสื้อยีนทับอยู่ก็ตาม ต้นขาอ่อนที่โผล่พ้นออกมาจากกระโปรงที่สั้นจน...
มันทำให้เขาอดกลืนน้ำลายไม่ได้ ก่อนจะหยิบเสื้อคลุมที่อยู่เบาะหลังมาคลุมให้เธอและหันสายตากลับมามองถนน
ปัจจุบัน
"..."
"จำได้หรือยัง"
"ฉัน...ฉันกัดคุณเหรอ"
"ไม่เชื่อ? "
"เปล่า ก็แค่..."
"แค่? "
"ฉันจำไม่ได้"
"เฮ้อ แล้วจะรับผิดชอบผมยังไง เลือดออกด้วยนะครับ"
“…” เรียวกะพริบตามองเขาเหมือนคนที่สมองว่างเปล่าคิดอะไรไม่ออก เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าไปกัดเขาตอนไหน เหมือนกับครั้งนั้นตอนเมาที่บ้าน รอยที่คอก็ไม่รู้ว่ามาจากไหน เมาแล้วเป็นอย่างนี้ทุกทีถึงว่าทำไมเธียเตอร์ถึงย้ำให้กินแค่สองแก้วพอ
เรียวยกมือขึ้นกุมขมับตัวเองก่อนจะพ่นลมหายใจออกมา
"หนักใจขนาดนั้นเลยเหรอครับ"
"เปล่าค่ะ ไว้ฉันจะจ่ายค่ายารักษาพยาบาลให้นะคะ"
"คงไม่ต้องไปถึงโรงพยาบาลหรอกครับ"
"แล้วจะให้ทำอะไร"
"แค่เลี้ยงข้าวผมก็พอ"
"ฉันไม่อยากเป็นข่าวกับคุณอีกแล้วนะ วันก่อนไปกินชาบูก็มีคนเอารูปไปลงแถมยังโยงมั่วไปหมดว่าเราเป็นแฟนกัน แล้วยังมีบางคนไปหาประวัติของคุณกับฉันแล้วเอามาแชร์กันให้ว่อนอีก"
"เดี๋ยวก็มีคนลบ เชื่อผมสิ"
"..."
"คุณรีบเข้าบ้านเถอะครับ พรุ่งนี้เจอกันตอนบ่ายครับ"
"ค่ะ ขับรถปลอดภัยนะคะ" เรียวเปิดประตูลงจากรถ ยืนรอให้ชายหนุ่มขับรถออกไปจากซอยบ้านก่อนจะได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
“เธียเตอร์…”
[แกอยู่ที่ไหน!!]
“ทำไมต้องตะโกนด้วย”
[ตอบมา!!]
“ฉันอยู่ที่บ้าน”
[แล้วแกกลับยังไง ถึงได้ทิ้งรถไว้ที่นี่!!]
“ก็ฉันเมา คนเมาต้องไม่ขับรถไง ฉันก็เลยนั่งแท็กซี่มา”
[แกนี่มัน!!]