ตอนที่33 ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร

C h a p t e r 33

ระหว่างอยู่บนเครื่องบินส่วนตัว ทั้งคู่ไม่มีใครพูดอะไรนอกจากหันหลังให้กันและกัน จนกระทั่งถึงสนามบิน นั่งรถกลับโรงแรม เรียวเข้าไปในห้องที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับพอลสัน เก็บเสื้อผ้าเสร็จก็ไปอาบน้ำ...

1 ชั่วโมงผ่านไป

เธอนุ่งกระโจมอกออกมาข้างนอกเพื่อหยิบเสื้อผ้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ แต่ดันเห็นแขกไม่ได้รับเชิญนั่งดูทีวีอยู่ที่โซฟาในห้องของเธอหน้าตาเฉย

"คุณเข้ามาทำอะไร!! " เธอกอดหน้าอกตัวเองเพื่อป้องกันสายตาโรคจิตของเขา

"โรงแรมของผม ผมจะทำอะไรก็ได้" เขากำลังแสดงอำนาจใช่ไหม ว่าเธอไม่มีสิทธิ์โวยวายอะไรทั้งสิ้นเพราะเป็นโรงแรมของเขา ได้...

"งั้นฉันจะไปอยู่ที่อื่น" เธอเดินไปเก็บของใส่กระเป๋าด้วยความโมโห หยิบเสื้อผ้าเพื่อเตรียมจะเปลี่ยนในห้องน้ำแต่แล้วก็มีอะไรบางอย่างรั้งเอวเธอไว้ ไออุ่นแผ่ออกมาจากร่างกายที่แนบชิดจากข้างหลัง

"ไม่ให้ไป"

"ปล่อย!! "

"..."

"ฉันบอกให้ปล่อย!! "

"ขอโทษ"

"..."

"ผมไม่ได้ตั้งใจ ยกโทษให้ผมนะ" น้ำเสียงจริงจังของเขาบวกกับอ้อมแขนที่เริ่มรัดแน่นทำให้ใจเธอเต้นแรงอีกแล้ว "ผมหึงคุณมาก ไม่ชอบที่คุณไปคุยกับผู้ชายคนอื่น"

"แต่คุณก็ไม่เห็นต้องพูดจารุนแรงขนาดนั้น"

"ขอโทษที่รัก ผมไม่ได้ตั้งใจ อย่าเมินผมเลยนะ" เขาส่งเสียงอู้อี้เพราะใบหน้าซบอยู่ที่ซอกคอของเธอ "ผมชอบคุณ"

"ปล่อยค่ะ"

"เรียว..." ปกติเขาจะเรียกเธอว่า 'คุณเรียว' 'คุณอิงกาญจน์' แต่ไม่เคยเรียกว่า 'เรียว' เลยสักครั้ง พอได้ยินออกจากปากเขาแบบนี้แล้วก็รู้สึกแปลกไปอีกแบบ...แบบทำตัวไม่ถูก ร่างกายอ่อนปวกเปียกไปหมด

ทั้งคู่ไม่มีใครพูดอะไรกันอีก นอกจากรับรู้ได้ถึงไออุ่นกันและกัน เธอเองก็ไม่ได้โกรธเขาขนาดนั้นแค่ต้องการให้เขารู้ว่า เราสองคนไม่ควรข้ามเส้นกันไปมากกว่านี้ เราควรให้เกียรติกันไม่ก้าวก่ายกัน เพราะสิ่งที่ยังเตือนใจคือเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน...

เป็นแค่คนที่รู้สึกดีต่อกันเท่านั้น อนาคตเขาก็ต้องไปเจอคนอื่นและเธอก็คงจะเหมือนกัน...

07.00 น.

"โอ๊ย!! " หญิงสาวเอี้ยวตัวด้วยความเจ็บปวดทำให้ชายหนุ่มที่นอนอยู่ข้างกายรู้สึกตัวลืมตาขึ้นมา

"เป็นอะไร ใครทำอะไร" เขาลุกขึ้นนั่งพยายามจับตัวเธอแต่โดนปัดมือออกทำให้ได้แต่นั่งนิ่ง ไม่รู้จะทำตัวยังไง "เรียว ใครทำอะไรคุณ"

เธออยากจะอึ้งกับคำเรียกขานของเขาให้นานกว่านี้ แต่ความเจ็บปวดมันไม่รั้งรอจริงๆ ได้แต่เหยียดแข้งเหยียดขาตรงและผ่อนแรงเกร็ง

"โอ๊ย!! "

"ผม...ผมจะไปหยิบปืน"

"เดี๋ยว!! คุณจะไปหยิบปืนทำไม!! "

"มีคนทำอะไรคุณใช่ไหม แสดงว่ามีคนจะลอบฆ่าผมแน่ๆ " ไปกันใหญ่แล้ว สมองเขามโนเก่งมาก

"ไม่ต้องๆ คุณนั่งเฉยๆ "

"หรือจะไปหาหมอ...ไปหาหมอกันก่อนดีกว่า" อาการตื่นตูมของเขาทำให้เธอหัวเราะเบาๆ

"ไม่ต้องค่ะ...เดี๋ยวก็หาย" อาการเจ็บเริ่มบรรเทา เธอก็เคลื่อนไหวขาอีกครั้งช้าๆ สงสัยขาจะโดนทับนานไปหน่อยหรือไม่ก็โดนแอร์พอดี ทำให้เป็นตะคริว

พอลสันมองเธอที่มีสีหน้าดีขึ้นกว่าเมื่อกี้

"หายแล้วเหรอ"

"ค่ะ หายแล้ว"

"คุณ...เป็นอะไร? "

"ฉันเป็นตะคริว"

"ตะคริว? "

"ค่ะ สงสัยขาจะโดนแอร์" เธอมองเขาที่กะพริบตาปริบๆ มองเธออย่างงงๆ จึงอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปหยิกแก้มเขาทั้งสองข้างก่อนจะดึงไปมาด้วยความมันเขี้ยว

"อำอะอัย" (ทำอะไร)

"มันเขี้ยว แค่ฉันเป็นตะคริว คุณถึงกับต้องหยิบปืนเลยเหรอคะ"

"..."

"คุณรู้ไหมว่าใครทำ"

"..."

"คุณไง คุณนอนกอดฉันทั้งคืน ยังยกขาขึ้นมาก่ายอีก ผ้าห่มเลยเปิดทำให้แอร์โดนขา ฉันก็เลยเป็นตะคริว"

"..." พอลสันจ้องมองริมฝีปากของเธอที่ขยับไปมา รอยยิ้มที่ทำให้ห้องดูสดใสกว่าเก่า น้ำเสียงที่ไพเราะทำให้เขาฟังได้ไม่มีเบื่อ ใบหน้าเนียนใสไร้เครื่องสำอางทำให้ดูน่าหลงใหลกว่าเวลาปกติเสียอีก

"ทำไม...มองแบบนั้นล่ะคะ" เธอค่อยๆ คลายมือออกจากแก้มเขา

"ผมชอบคุณยิ้ม" เขาจับมือเธอทั้งสองข้างไว้แล้วจ้องมองเธอนิ่งๆ เหมือนต้องการบันทึกความทรงจำที่มีเธออยู่ตรงนี้ไว้ให้นานที่สุด

ซึ่งเรียวก็รับรู้ได้ถึงสายตาและน้ำเสียงอ่อนโยนของเขา หัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าเริ่มเห่อร้อน จนแทบจะละลายแล้ว

"วัน...วันนี้คุณมีนัดตอนทุ่มครึ่งใช่ไหมคะ"

"อือ"

"งั้น ตอนกลางวันก็ว่างใช่ไหมคะ"

"ใช่"

"เราลงไปเล่นน้ำกันเถอะค่ะ"

"..."

"ฉันเอาชุดว่ายน้ำมาด้วย เพราะคิดว่าที่โรงแรมน่าจะมีสระว่ายน้ำ"

"ชุดว่ายน้ำ? " แค่ได้ยินคำว่าชุดว่ายน้ำ ในสมองของเขาก็เริ่มประมวลผลและจินตนาการอีกครั้ง...

พอลสันเดินลงมาจากห้องเพื่อมาที่สระว่ายน้ำของโรงแรม ความจริงมีสระส่วนตัวอยู่ชั้นบนสุด แต่เล่นน้ำกับคนเยอะๆ น่าจะดีกว่า เขาเดินเลาะริมสระว่ายน้ำขนาดใหญ่โดยมีเชนเดินตามหลังมาด้วย ผู้หญิงหลายคนเห็นชายหนุ่มหน้าหล่อ ก็พากันส่งรอยยิ้มพร้อมกับดวงตาเป็นประกาย บางคนพยายามเดินเข้ามาใกล้แต่เพราะมีเชนคอยกันอยู่ จึงได้แต่ทำสีหน้าผิดหวังกันกลับไป...

เขานัดกับเรียวไว้ข้างล่างไม่รู้ว่าตอนนี้เธอลงมา...อืม...เหมือนจะเห็น

เรียวนั่งอยู่ที่เก้าอี้เบาะสีน้ำเงินริมสระว่ายน้ำ มือข้างหนึ่งถือแก้วค็อกเทล ดวงตามองไปรอบสระ ผู้ชายที่เห็นเธอไม่มีใครไม่เหลียวมองเพราะความเซ็กซี่ในชุดว่ายน้ำวันพีซสีขาว ไหล่ข้างหนึ่งถูกเปิดเปลือย ส่วนอีกข้างยังคงมีสายพาดอยู่ พร้อมกับหมวกสานหนึ่งใบ

"ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่ามาคนเดียวเหรอครับ" ชายหนุ่มหนาหล่อตัวสูงเดินมายืนข้างเธอ

“…” เรียวเลือกที่จะไม่ตอบแต่ส่งรอยยิ้มหวานให้เขาแทน

"ถ้าอย่างนั้น ผมขอนั่งด้วยคนได้ไหมครับ"

ฟรึ่บ!

อยู่ๆ ก็มีเสื้อคลุมสีฟ้าที่เธอวางพาดไว้บนเก้าอี้ถูกคลุมศีรษะลงมา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าฝีมือใคร...

ชายหนุ่มเห็นผู้ชายร่างสูงใหญ่ยืนอยู่ข้างหญิงสาว ใส่แว่นตาดำ ทำให้ไม่เห็นว่าหนุ่มร่างใหญ่ส่งสายตาแบบไหนมาแต่ลูกน้องที่ยืนกอดอกอยู่ข้างหลังทำให้เขารู้ว่า เขาควรจะ...

"เอ่อ...ขอโทษครับ" ชายหนุ่มลุกลี้ลุกลนเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

เรียวดึงเสื้อคลุมออกและเงยหน้าขึ้นไปมองผู้ชายตัวสูงใหญ่ที่ก้มหน้าลงมามองเธอเหมือนกัน เธอรีบส่งรอยยิ้มไร้เดียงสาให้เขา