ตอนที่34 ผมเป็นของคุณ ไม่มีใครอื่นอีก

C h a p t e r 34

พอลสันเหลือบสายตามองมือเรียบเนียนที่ถูกส่งมาตรงหน้าด้วยสายตาเยือกเย็น พลางสูดดมกลิ่นน้ำหอมที่ทำให้ลมหายใจติดขัด ฉุนจนเริ่มหงุดหงิด...

หญิงสาวเห็นว่าเขาไม่มีท่าทีจะยื่นมือมาตอบรับ ก็ชักมือกลับ ทำเป็นเสยผมก่อนจะนั่งลง

"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ" เธอพยายามหันไปทักทายเขาอีกครั้ง แต่ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจ ไม่แม้แต่จะหันไปมองเธอด้วยซ้ำ

"คุณมิเชล รู้จักกับคุณพอลสันด้วยเหรอครับ" คุณอิกะทำท่าทีสนอกสนใจกับหนุ่มสาวที่นั่งอยู่ข้างหน้า

มิเชลยิ้มหวานพลางมองพอลสันด้วยแววตาคาดหวัง

"คุณพอลสันมีชื่อเสียง แถมหน้าตาก็หล่อมาก ใครจะไม่รู้จักล่ะคะ"

"แต่คุณก็สวยมากเช่นกันนะครับ"

"คุณอิกะพูดชมเกินไปแล้ว" หญิงสาวหลุบสายตาลงด้วยความเคอะเขินก่อนจะหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาดื่ม

"เรามาทานอาหารกันเลยดีไหมครับ" ขณะที่คุณอิกะกำลังจะเรียกเลขาส่วนตัว เชนก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับกระซิบข้างหูของพอลสันเบาๆ

“…” คิ้วหนาเริ่มขมวด สายตาเริ่มไม่อยู่สุข จนคุณอิกะเห็น จึงคิดว่าเขาคงมีเรื่องอะไรที่ต้องจัดการ

"เอ่อ ถ้าคุณพอลสันไม่สะดวก เชิญได้เลยนะครับ บางครั้งงานก็ไม่เลือกเวลา" พอลสันยกยิ้มให้เขาก่อนจะลุกขึ้นยืน

"ผมขอเวลาสักครู่นะครับ"

"เชิญครับ" คุณอิกะพยักหน้าให้เขาอย่างเข้าใจ

พอลสันก็เดินออกจากห้อง เดินไปตามทางเดินพลางฟังสิ่งที่เชนรายงานไปด้วย

ภายในห้องอาหารหญิงสาวรู้สึกลุกลี้ลุกลนเหมือนพยายามต่อสู้กับความคิดของตัวเองสักพักก็ลุกขึ้นยืนจนคุณอิกะสะดุ้งตกใจ

"เอ่อ..."

"เดี๋ยวฉันมานะคะ" หญิงสาวหยิบโทรศัพท์ที่วางไว้ก่อนจะรีบเดินออกไปจากห้อง หันมองซ้ายขวาก็เห็นแผ่นหลังของชายหนุ่มที่เพิ่งเดินออกมา

เธออ้าปากเตรียมจะส่งเสียงเรียก แต่สิ่งที่เห็นทำให้ปากบางหุบลง ขาหยุดไม่ขยับ มองตรงไปข้างหน้าด้วยแววตาเหลือเชื่อ

ขณะที่พอลสันกำลังเดินฟังเชนพูดถึงบางสิ่งบางอย่าง สายตาก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังเดินมาทางนี้ เขายกมือขึ้นเป็นเชิงให้เชนหยุดพูด ก่อนจะพยักพเยิดไปทางของหญิงสาว

"เธอมาที่นี่ได้ยังไง"

"คือ...ตอนที่เธอตื่นขึ้นมา เห็นนายไม่อยู่ ก็ขอให้คนพามาที่นี่ บอกว่าเป็นเลขาต้องทำหน้าที่ครับ"

"ฉันบอกไว้ว่าไง..." เขาหันมาจิกตาใส่เชน "หรือว่าคำสั่งฉันมันไม่มีความหมาย"

"ไม่ใช่ครับ คือ..."

"อย่าโทษคุณเชนเลยค่ะ" เรียวเห็นเขาก็รีบวิ่งตรงเข้ามา ทันพอได้ยินสิ่งที่เขากำลังพูดอยู่ "ฉันขอให้พวกเขาพามาเอง ฉันเป็นเลขาคุณนะคะ จะมานอนอยู่ในห้องโดยที่เจ้านายกำลังทำงาน ก็คงไม่ค่อยดีเท่าไหร่"

“…” พอลสันหันสายตากลับมามองเธอ

"คุณมาเจอผู้ใหญ่ไม่ใช่เหรอคะ" เธอเห็นคิ้วที่ขมวดแน่นของเขาก็ยื่นมือมาจับกึ่งกลางระหว่างคิ้วเพื่อคลายออกอย่างไม่รู้ตัว "ไม่หงุดหงิดนะคะ ฉันอยากมาเอง"

พอได้เห็นรอยยิ้มและสายตาของเธอ เขาก็ได้แต่ถอนหายใจและเอื้อมมือไปจับมือบางไว้ ส่วนมืออีกข้างก็ปัดผมที่ปกคลุมใบหน้าเธอออก

ห่างแค่ไม่กี่ชั่วโมง ทำไมถึงรู้สึกคิดถึงเธอได้มากขนาดนี้ก็ไม่รู้ จนบางครั้งก็ไม่อยากจะทำอะไรนอกจากนอนกอดเธออยู่ในห้อง เหมือนคนที่กำลังลุ่มหลงจนแทบคลั่ง

"หิวหรือยัง" น้ำเสียงนุ่มลึกของเขาทำให้เธอยิ้มออกมา

"นิดหน่อยค่ะ คุณคุยธุระเสร็จแล้วเหรอคะ"

"ยังหรอก" มือที่เล่นปอยผมเธออยู่ค่อยๆ เลื่อนลงมาจับเอวพร้อมกับนวดคลึงเล็กน้อยก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้ "แต่ผมอยากอยู่กับคุณมากกว่า" น้ำเสียงแหบพร่าทำให้เรียวรู้ว่าคำพูดของเขาหมายถึงอะไร

“…” เมื่อตอนกลางวันเขาจับได้ว่าเธอโกหกว่ามีประจำเดือน แทนที่เขาจะโกรธก็เอาแต่เข้ามานัวเนียจนเธอต้องแกล้งหลับ...

"คงไม่มีข้ออ้างอะไรอีกแล้วใช่ไหม" เชนที่ยืนนิ่งอยู่กับที่หันหลังให้อย่างรู้งาน ทำเป็นไม่ได้ยินเสียงอะไร

"คุณพอลสันคะ" แต่แล้วก็มีเสียงเรียกของผู้หญิง ทำให้พอลสันกับเรียวหันไปมอง มิเชลส่งยิ้มให้เรียวก่อนที่สายตาจะหลุบมองมือของชายหนุ่มที่กำลังลูบไล้อยู่ที่เอวของเธอ

“…” เรียวเห็นสายตาของผู้หญิงข้างหน้าก็รีบดันมือของเขาออกแต่ดูเหมือนเขาจะยิ่งไม่พอใจและรั้งเอวเธอเข้ามาใกล้แทน

"ฉันเห็นคุณยังไม่ได้ทานอะไร ก็เลยอยากจะชวนให้ไปทานอาหารด้วยกันก่อน แต่ไม่คิดว่าจะมีคนอื่นมาด้วย...ไม่ทราบว่า..."

"ฉันชื่อเรียว เป็นเลขาของคุณพอลสันค่ะ" เรียวรีบพูดทั้งที่มือยังคงพยายามดันมือเขาออก

"อ่อ...เลขา...ปกติคุณมีเลขาเป็นเควินไม่ใช่เหรอคะ" พอลสันเลือกที่จะไม่ตอบและบอกปัด

"ผมคงไม่กลับไปแล้ว ฝากบอกคุณอิกะด้วย"

"แต่คุณอิกะ ยังอยากจะคุยกับคุณต่อ กว่าจะนัดคุณออกมาได้มันไม่ใช่ง่ายๆ เลยนะคะ" มิเชลพยายามโน้มน้าวให้เขากลับไปที่ห้องอาหารตามเดิม

“…” เรียวหันมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ เพื่อดูว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่สีหน้าของเขานิ่งเสียจนเธอเองก็ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไร

"อีกอย่าง พาเลขาของคุณไปทานอาหารด้วยกันไม่ดีกว่าเหรอคะ ใช่ไหมคะคุณเรียว"

“…” พอลสันก้มหน้ามองเรียวที่กำลังมองเขาอยู่เช่นกัน

"คุณพอลสัน กลับไปที่ห้องกันดีกว่าค่ะ คุณอิกะจะได้ไม่รอนาน"

หญิงสาวพูดไปด้วยพลางยื่นมือมาจับแขนเสื้อของเขาไว้ แต่ก็โดนสลัดออกอย่างไม่ไยดี เขาโอบเอวหญิงสาวข้างกายแล้วพาเดินกลับเข้าไปที่ห้องอาหารอีกครั้งโดยไม่สนใจมิเชลที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง...

เรียวเดินมาถึงหน้าห้องอาหาร ก็ชะงักฝีเท้าและพยายามดึงมือเขาที่จับเอวเธอไว้ออก

"คุณช่วยทำตัวดีๆ หน่อยได้ไหมคะ ข้างในมีผู้ใหญ่อยู่ ฉันไม่อยากให้ใครเข้าใจผิด" คำพูดของเธอทำให้เขาหรี่ตาลงมองอย่างไม่พอใจ

"เข้าใจผิดว่าอะไร? "

"ก็เข้าใจผิดว่าฉันเป็นผู้หญิงอย่างว่านะสิคะ"

"หมายถึง? "

"เอาเป็นว่า ตอนนี้ปล่อยมือออกเถอะค่ะ ฉันเป็นเลขาคุณอยู่นะ"

"แต่คุณก็เป็นผู้หญิงของผมด้วยไง"

"รบกวนเก็บเรื่องนี้เป็นความลับด้วยค่ะ ฉันไม่อยากให้ใครรู้ อีกอย่างถ้ายังอยู่ในเวลาการทำงานฉันไม่อยากเอามาปนกับเรื่องส่วนตัว คุณเข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม"

“…” พอลสัน กะพริบตามองเธออย่างไม่เข้าใจ ผู้หญิงหลายคนอยากบอกใครต่อใครว่าเป็นผู้หญิงของเขา มันเป็นเรื่องที่น่าภูมิใจ แต่กับเธอมันเหมือนเป็นเรื่องน่าอายที่ไม่อยากบอกให้ใครรับรู้ถึงเรื่องระหว่างเรา…

มันเป็นความรู้สึกที่เขาเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน มือที่จับเอวเธอไว้อ่อนแรงลงโดยไม่รู้ตัวจนเธอสามารถดึงออกได้ก่อนจะเปิดประตูแล้วดันหลังเขาให้เดินเข้าไปในห้อง

เรียวยกมือขึ้นไหว้คุณอิกะเป็นมารยาท

"คุณคือ..."

"เธอเป็นเลขาคุณพอลสันค่ะ" มิเชลตอบแทนก่อนจะเดินไปนั่งที่เดิม พอลสันก็เดินไปนั่งที่เดิมของตัวเองโดยมีเรียวยืนอยู่ข้างหลัง สักพักเขาก็จับข้อมือเธอแล้วดึงให้นั่งลงเก้าอี้ข้างๆ

"เธอจะมาร่วมทานอาหารด้วย คุณอิกะคงไม่ว่าอะไรนะครับ"

"ไม่ครับ ยินดีมาก เซจิเรียกให้ยกอาหารเข้ามาได้"

ระหว่างนั้น ทั้งสามคนก็เริ่มพูดคุยถึงเรื่องธุรกิจ เรียวแค่พยายามฟังและบันทึกข้อมูลลงสมองเท่านั้น สายตาของเธอคอยสังเกตผู้หญิงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ไม่รู้ทำไมรู้สึกแปลกๆ ตอนแรกดูเหมือนคุณพอลสันจะไม่ได้สนใจอะไรเธอมากนัก

จนกระทั่งได้พูดคุยแลกเปลี่ยนถึงการทำงาน ผู้หญิงคนนี้ถือเป็นคนเก่งคนหนึ่งเหมือนกับคุณนาเดียร์ เธอสามารถวางแผนงานแล้วทำให้ผู้ชายที่เป็นหุ้นส่วนทั้งสองคนอดชื่นชมไม่ได้ เพิ่งได้เห็นใบหน้าของผู้หญิงคนนี้ใกล้ๆ เธอเป็นผู้หญิงที่สวยมาก ผิวดี พูดจาตรงไปตรงมา แม้บางครั้งสายตาที่มองมาจะเหมือนกำลังเหยียดเธออยู่ก็ตามที...

ไม่นานอาหารก็ถูกจัดวางบนโต๊ะจนครบ

"ไม่นึกว่าผู้หญิงอย่างคุณจะมีความคิดที่น่าชื่นชมขนาดนี้" พอลสันเอ่ยขึ้นพลางใช้สายตามองมิเชลด้วยแววตาชื่นชม

"ที่ฉันเป็นฉันได้ทุกวันนี้เพราะมีคนเคยสอนค่ะ" มิเชลก็สบตาเขาพร้อมทั้งยิ้มหวาน

"แสดงว่า คนนั้นต้องเก่งกว่าคุณเป็นหลายร้อยเท่าเลยนะ" คุณอิกะพูดขึ้น

"ใช่ค่ะ เขาเก่งมาก"

"น่ากลัวคุณพอลสันคงจะเจอคู่แข่งแล้วนะครับ" อิกะพูดแซว มองชายหญิงทั้งคู่สลับกันไปมา "พวกคุณดูเหมาะสมกันมากเลย ชายหล่อหญิงสวย ผมว่าพวกคุณน่าจะลองคุยกันดูบ้างนะครับเผื่อจะถูกใจกัน"

"คุณอิกะพูดเล่นไปแล้วนะคะ" มิเชลทำทีเป็นพูดปัดแต่ความจริงเธอกำลังเขินอายและมีแต่ความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง