ตอนที่37 ผมจะไม่มีวันทิ้งคุณ

C h a p t e r 37

แล้วไอ้หมอนี่ก็นั่งนิ่งเป็นหินเลย เป็นบ้าอะไร ถึงปล่อยให้เขาเขี่ยขาอยู่ได้ เพิ่งดีไปไม่เท่าไหร่ เจอผู้หญิงอ่อยถึงกลับไปไม่เป็น สันดานมันแก้ยากจริงๆ

น่าหงุดหงิด!! เหอะ!!

เรียวตัดสินใจใช้เท้าเขี่ยรองเท้าสีดำของมิเชลอย่างแรงจนไปโดนต้นขาของเธอ จากนั้นก็โผล่ดวงตาขึ้นมาจากขอบโต๊ะแสดงสีหน้ารู้สึกผิด

"โทษทีนะคะ โยนแรงไปหน่อย" จากนั้นก็ก้มลงอีกครั้งก่อนจะหยิบรองเท้าที่ตัวเองใส่อยู่ ออกแรงทุบไปที่ขาของผู้ชายข้างๆ

พอลสันรับรู้ถึงอะไรบางอย่างที่ตีลงมาก็ได้แต่ขบกรามแน่นด้วยความเจ็บปวด เขารู้ว่าเป็นฝีมือยัยตัวแสบ

เธอกำลังหึงเขาอยู่

เรียวขยับตัวนั่งให้เรียบร้อยพร้อมส่งรอยยิ้มหวานไปให้ผู้หญิงฝั่งตรงข้าม แค่วินาทีเดียวเท่านั้นก็หุบยิ้มและถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะเบนสายตาหันมองไปที่ผู้ชายตัวดีที่นั่งนิ่งเป็นหินอยู่แทน

"คุณพอลสัน อยากทานอะไรอีกไหมคะ ฉันจะสั่งให้"

"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันสั่งให้เอง คุณเป็นแขก ให้เลขาอย่างฉันทำหน้าที่นี้ดีกว่า"

"น่าอิจฉาจังเลยนะครับ พวกคุณสนใจแต่คุณพอลสันปล่อยคนแก่อย่างผมนั่งมอง ใจร้ายจัง" อิกะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงน้อยใจเล็กน้อย

เรียวรั้งสายตากลับมามองอิกะแล้วตัดสินใจแกะเนื้อปูไปวางไว้บนจานของเขาเป็นมารยาททางสังคม

“นี่ค่ะ ฉันอาจจะแกะปูเนื้อไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ ยังไงก็อย่าว่ากันนะคะ”

"ขอบคุณมากนะครับ"

พอลสันขมวดคิ้ว นึกอยากจะเทกระจาดโต๊ะอาหารให้หมด จะได้ไม่ต้องให้ใครกินอาหารที่เธอทำอีก แค่คิดก็โมโหแล้ว!!

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันจะแกะให้อีกนะคะ"

"คุณเรียวเป็นผู้หญิงยิ้มหวานมากเลย แถมยังสวยด้วย มีแฟนหรือยังครับ ผู้ชายคนไหนได้คุณเป็นแฟนคงจะโชคดีไม่น้อย" เธอไม่นึกว่าเขาจะมาถามเรื่องส่วนตัวแบบนี้ จู่ๆ ก็ถามว่า 'มีแฟนหรือยัง' จะบอกว่ามีก็เหมือนคนคิดไปเองเพราะเขายังไม่เคยขอเป็นแฟน จะบอกว่าไม่มีก็กระดากปาก...

อืม...นึกถึงภาพที่เขานั่งนิ่ง ให้ผู้หญิงใช้นิ้วเท้าเล้าโลมแล้วก็รู้สึกโมโห ถ้าไม่เห็นก็แล้วไป แต่พอเห็นแล้วมันรู้สึกเจ็บหัวใจดีเหมือนกัน...

"ไม่มีค่ะ"

"มี!! "

พอลสันและเรียวพูดขึ้นพร้อมกัน ที่เธอบอกไปแบบนั้นเพราะมันคือเรื่องจริง ต่อให้เขาจะบอกว่าชอบเธอแค่ไหนจะพยายามทำอะไรให้เธอมากเท่าไหร่ ความรู้สึกก็ยังไม่แน่ใจอยู่ดี

มิเชลยกยิ้มพอใจกับคำตอบของทั้งคู่ก่อนจะถามลองเชิง

"อ่อ สรุปมีแล้วหรือยังไม่มีคะ"

"ไม่..."

ฟรึ่บ!!

อิกะกับมิเชลตกใจที่ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย จากนั้นชายหนุ่มก็จับข้อมือหญิงสาวข้างกายให้ลุกขึ้นตาม

"ทำอะไรของคุณ"

"เธอมีแฟนแล้ว" พอลสันเอ่ยตอบคำถาม สายตายังคงจับจ้องมองเรียวอย่างเอาเป็นเอาตายก่อนจะเปลี่ยนเป็นแววตาเย้าหยอก "ไม่สิ เธอมีผัวแล้วต่างหาก"

"มันจะมากไปแล้วนะ!! "

"ให้ตอบใหม่…จะบอกดีๆ หรือจะให้ผมเป็นคนบอกเอง ว่าใครเป็นผัวคุณ" เขากำลังขู่เธอ คนบ้า!!

"ถ้าคุณพูด ฉันจะตบคุณ!! "

"เหอะ ผมคือคนที่ควรจะโกรธนะ"

"คือ...อันที่จริงผมก็ไม่ได้อยากจะรู้เท่าไหร่" คุณอิกะกลอกตาไปมาพยายามคิดคำพูดเพื่อให้บรรยากาศดีขึ้นกว่าเดิม "เอ่อ...เรา มานั่งทานข้าวกันดีกว่านะครับ ไม่ต้องตอบผมหรอกครับฮ่าๆ ผมก็ถามไปเล่นๆ "

อยู่ในวงการธุรกิจ ใครก็รู้ว่าเวลาพอลสันโกรธหรือหงุดหงิด คือเวลาที่น่ากลัวที่สุด แล้วยิ่งสิ่งที่เห็นก็ยิ่งชัดเจนว่า ใครเป็นใคร

"ผมจะตอบคำถามคุณเอง"

"ครับ? "

"ผู้หญิงคนนี้...เป็นแฟนผม"

คุณอิกะก็พอจะเดาได้อยู่นิดหน่อยเพียงแต่ไม่มั่นใจเท่านั้น ตอนนี้มั่นใจแล้วและดูเหมือนคุณพอลสันจะจริงจังมากด้วยถึงแสดงความโกรธกับคำถามของเขามากขนาดนี้

"ฮ่าๆ ผมกะไว้แล้วเชียว"

มิเชลนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ฝ่ามือกำเข้าหากันแน่น อึ้งกับคำตอบของเขา เป็นครั้งแรกที่เขายอมรับต่อหน้าคนอื่นว่ามีแฟนแล้ว

ทุกอย่างมันเหมือนความฝัน เขาไม่เหมือนพอลสันที่เธอเคยรู้จัก...

เรียวสติกระเจิดกระเจิง นึกไม่ถึงว่าชายหนุ่มจะกล้ายอมรับกับคนอื่นว่าเป็นแฟนเธอ มันเกินคาดเกินไป

"ไม่จริง พวกคุณไม่ได้คบกัน" มิเชลลุกขึ้นพลางเอ่ยเสียงสั่น "พวกคุณโกหก!! เธอก็แค่ผู้หญิงที่คุณนอนด้วยเล่นๆ แก้เหงาเท่านั้น เหมือนกับที่คุณเคยทำมา..."

"หุบปาก!! " พอลสันตะโกนเสียงดัง น้ำเสียงคุกคาม เยือกเย็นจนบริเวณรอบด้านเริ่มรู้สึกน่ากลัว สายตาของเขาจ้องมองเธออย่างข่มขู่ “ถ้าพูดอีกคำ…”

“คุณกำลังหลอกพวกเรา คนอย่างคุณไม่มีทางรักใครจริง…”

"ฉันขอตัวก่อนนะคะ" เรียวพูดแทรก ก่อนจะเดินออกไปจากโต๊ะอาหาร

พอลสันยืนหลับตาข่มความรู้สึกอึดอัดในใจก่อนจะลืมตาเมื่อปรับแววตาให้เยือกเย็นลงอีกครั้ง มองไปที่มิเชลอีกครั้ง

"เชน!! "

"ครับ"

"ส่งคุณอิกะ"

"ครับ" เชนเชิญคุณอิกะออกจากร้านไปอย่างงงๆ

ตอนนี้ พื้นที่ส่วนตัวจึงเหลือแค่เพียงพอลสันกับมิเชล เขามีความรู้สึกว่าต้องคุยกับผู้หญิงคนนี้ให้รู้เรื่องก่อนที่ทุกอย่างจะบานปลาย กลัวว่าบางคำพูดของคนอื่นจะทำให้ผู้หญิงของเขาต้องคิดมาก และที่สำคัญคือไม่ต้องการให้เธอปรากฏตัวต่อหน้าเขาอีก

"ต้องการอะไร" เขาเอ่ยถาม

"คุณพอลสัน คุณจำฉันไม่ได้เหรอคะ"

"..."

"คุณส่งฉันไปให้คุณพอร์ชสอนงาน ต่อมาฉันก็ออกมาทำงานด้วยตัวเอง คุณคือคนที่ทำให้ฉันมีทุกวันนี้ ฉันเคยเป็นผู้หญิงของคุณมาก่อนนะ"

"ผมไม่จดจำอะไรที่ไม่น่าจดจำ"

"แต่!! คุณเคยชอบฉัน เคยสนใจฉันเหมือนกับผู้หญิงคนนั้น!! จำไม่ได้เหรอคะ!! คุณอยากให้ฉันมีอนาคตถึงได้ส่งฉันไปแคนาดา คุณบอกว่าจะรอฉันกลับมา จำไม่ได้เหรอคะ"

"อืม จำได้"

"แล้ว..." เธอจ้องมองดวงตาว่างเปล่าของเขา ก็รู้สึกจุกที่ใจ "...แล้ว..."

"แล้วไง"

ประโยคคำถามที่เธอตั้งใจจะพูดออกมาถูกกลืนลงคอ กลายเป็นความอาวรณ์แทน เธอขยับเข้าไปใกล้แล้วเอื้อมมือไปจับมือหนาไว้