ตอนที่ 38
ตอนที่38 เรียกพี่
October 28, 2026
C h a p t e r 38
ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก
แกร๊ก
“เธีย…แกไม่คิดจะรับสายฉัน…”
ปัง!!
“เธีย!!”
“ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับแก” เธียเตอร์ตะโกนออกมาจากข้างในห้อง
“แกก็รู้ว่าฉันยังเสียเธอไปไม่ได้ ฉันรู้ว่าแกโกรธ แต่แกก็ช่วยเข้าใจฉันหน่อยไม่ได้เหรอวะ”
“…”
“เธีย!!”
เธียเตอร์เพิ่มเสียงโทรทัศน์ให้ดังมากขึ้นกว่าปกติเพื่อไม่ให้ได้ยินเสียงชีตาร์ที่พยายามเคาะประตูและตะโกนอยู่ตลอดเวลา
ตั้งแต่พูดประโยคนั้นไปที่ผับในวันก่อน เขากับชีตาร์ก็ไม่ได้ติดต่อหากันอีก หรืออาจจะเรียกได้ว่าเขาไม่รับสายและไม่คุยกับชีตาร์เองมากกว่า
ก็แค่มีความรู้สึกโกรธ ที่ชีตาร์ยังไม่รู้จักรักตัวเอง ปล่อยให้คนบางคนทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนคนที่เจ็บอาจจะไม่ใช่ชีตาร์ แต่เป็นเขาแทน เพราะเขาทนเห็นเพื่อนเจ็บปวดแบบนี้ไม่ไหว และถ้าเขาไม่พูดตัดขาดแบบนั้นออกไป บางทีชีตาร์คงไม่ได้มีโอกาสได้ทบทวนเรื่องราวบางอย่างก็ได้
___________________________
‘ข่าวบันเทิงวันนี้ มีข่าวใหม่ที่กำลังเป็นที่จับตามองค่ะ สำหรับนักธุรกิจชื่อดังที่กำลังเป็นที่จับตามองอย่างคุณพอลสัน ดันมีภาพหลุดของเขากับหญิงสาวคนหนึ่งยืนกอดกันที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งที่กระบี่ค่ะ บางคนก็เอาไปโยงว่าเป็นดาราในสังกัด LB บางคนก็บอกว่าเป็นนักแสดงฮอลลีวูด...ซึ่ง…’
เรียวมองตาค้าง ได้ยินข่าวของเธอกับเขาในหน้าจอโทรทัศน์แล้วแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง มีคนไม่เห็นหน้าเธอจริงดิ ไม่มีคนรู้ว่าเป็นเธอจริงดิ
“เป็นอะไรลูก” ริวเอ่ยถาม เมื่อเห็นลูกสาวนั่งนิ่งเป็นหิน
“เปล่าค่ะ”
“คุณพอลสัน ใช่คนที่เป็นนักลงทุน คนนั้นหรือเปล่าคะ” จีน่าถามพลางหยิบแก้วน้ำเต้าหู้ขึ้นดื่ม
“ใช่ เขาคือคนที่เป็นเจ้านายเรียวตอนนี้ด้วย”
“อ๋อ เขามีแฟนแล้วเหรอคะ”
“ไม่รู้สิ” ริวส่ายหน้าแล้วหันไปถามลูกสาวแทน “หนูรู้เรื่องเขาหรือเปล่า”
“ไม่ค่ะ ไม่รู้อะไรเลย”
“ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะมีแฟนเป็นตัวเป็นตนด้วย”
“นั่นสิคะ สาวๆ คงพากันอกหักกันหมดแล้วมั้ง”
“…”
______________________
บริษัท Red Blood
08.20 น.
พอลสันไปรับเธอที่บ้าน และพามาที่ทำงานตามเวลา ซึ่งตอนนี้หญิงสาวกำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะตามปกติ พยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพราะตั้งแต่เช้า มีแต่คนเข้ามาถามเรื่องของคุณพอลสันกับเธอ อย่างเช่น
‘ผู้หญิงคนนั้น ได้ไปกระบี่ด้วยหรือเปล่า’
‘เคยเห็นหน้าไหม’
‘เป็นดาราหรือว่านางแบบ’
‘คุณพอลสันมีแฟนแล้วจริงๆ เหรอ’
‘แล้วเขาจริงจังกับคนนี้มากหรือเปล่า’
และอะไรอื่นๆ อีกมากมาย ซึ่งเรียวก็ได้แต่ยิ้มสู้แล้วบอกคำเดียวว่า ‘ไม่ทราบค่ะ’
มันเป็นอะไรที่เธอรู้สึกรำคาญมาก ทั้งที่เป็นเรื่องของเจ้านาย ก็ไม่ควรจะถามโน่นถามนี่เยอะแยะมากขนาดนี้เลยนี่นา
ให้ตายสิ!!
“ฉันว่าแล้วเชียว ว่าคุณพอลสันไม่มีทางชอบยัยนั่นหรอก”
“ใช่ เห็นภาพหลุดหรือเปล่า แค่ด้านหลัง ใครเห็นก็รู้แล้วว่าสวยแน่นอน”
“นั่นสิ น่าอิจฉาผู้หญิงคนนั้นเนอะ”
“ก็ไม่รู้ว่าจะคบได้นานเท่าไหร่ อาจจะแค่อาทิตย์เดียวหรือแค่เดือนเดียว”
เสียงนินทาในห้อง ก็กลายเป็นการถกเถียงในเรื่องประเด็นที่ไม่เกี่ยวกับการทำงาน แต่เป็นการยุ่งเรื่องของเจ้านายเสียมากกว่า
ตึด ตึด ตึด ตึด
“ค่ะ”
[เข้ามาในห้องหน่อยครับ]
“ค่ะ” เธอวางสายแล้วก็ลุกขึ้นไปหาชายหนุ่มในห้องทำงานทันที
แกร๊ก
พอลสันเงยหน้าขึ้นมาจากเอกสารบนโต๊ะ ยิ้มให้เธอเล็กน้อย
“มานี่”
“มีอะไรคะ”
“มานี่สิ”
เรียวเดินไปยืนข้างๆ เขาก่อนจะโดนชายหนุ่มดึงแขนให้เซไปนั่งตัก
“ทำอะไร”
“ที่รัก…เห็นข่าวหรือยัง” ชายหนุ่มกระชับอ้อมแขน กอดเธอแน่นจนหญิงสาวขยับตัวไม่ได้
“ค่ะ”
“รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยัง”
“รู้สึกดียังไงคะ”
“ก็มีคนรู้แล้วว่าผมกำลังมีแฟน แต่แค่ไม่รู้ว่าเป็นใคร”
“…”
“หายโกรธกันนะ”
“ฉันไม่ได้โกรธเสียหน่อย” เธอเชิดหน้าไม่มองเขา
“คุณอยากรู้เรื่องของผมกับเธอหรือเปล่า”
“คุณจะเล่าเหรอคะ”
“ถ้าคุณอยากรู้ ผมจะเล่าให้ฟัง”
“…” เรียวไม่ได้ตอบกลับ แต่ก็พยักหน้าเป็นเชิงให้เขารู้ว่าเธอต้องการที่จะฟัง
“เมื่อสามปีก่อน มีผู้หญิงคนหนึ่งมาหาผม เอาลูกสาวมาแลกเงินจำนวนหนึ่ง ตอนนั้นผมปฏิเสธไปก็คิดว่าคงไม่มีปัญหาอะไรอีก”
“แล้ว…ยังไงต่อคะ”
“คราวนี้เธอมาหาผมอีกครั้ง โดยการใช้มีดมาขู่ฆ่าตัวตาย ขอให้ผมซื้อตัวลูกสาวเธอไว้ ผมเลยจำใจรับเธอไว้ ตั้งใจจะให้เธอมาเป็นแม่บ้าน คอยทำความสะอาดเก็บกวาดห้อง เธอเป็นคนทำงานดี ไม่ชอบชิงดีชิงเด่นกับใคร ผู้หญิงที่ผมดูแลอยู่ก็ชอบด่าทอ เกลียดชังเธอ เพราะเห็นว่าผมเอ็นดู ผมเลยส่งเธอไปแคนาดาเพื่อเรียนรู้งาน”
“จบแล้วเหรอคะ”
“อืม”
“แล้วเธอก็ไปตามคำสั่งคุณ”
“ใช่”
“ฉันดูออกว่าเธอชอบคุณมาก”
“คงจะเป็นแบบนั้น ตอนนั้นเธอขออะไรผมก็ให้หมดไม่เคยเกี่ยง เพราะเธอเป็นคนน่ารัก นิสัยดี แต่พอได้รู้จักคน รู้จักสังคม อะไรหลายๆ อย่างก็เปลี่ยนไป”
“ถ้าเธอกลับมาหาคุณที่นี่ คุณจะทำยังไง”
“ก็ไม่ทำยังไง เพราะตอนนี้ผมมีคุณ มีคุณแค่คนเดียวเท่านั้น”
“…” เรียวเผลอยิ้มออกมาอย่างชอบใจ กับคำพูดปากหวานที่เขาเป็นคนเอ่ย
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เรียวเด้งตัวขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว หันไปมองที่ประตูก็เห็นคุณเจนสุดาเปิดประตูเข้ามา
“คือว่า…เอกสารที่ต้องเซ็นค่ะ”
“อะแฮ่ม…เอาวางไว้”
“ค่ะ”
เรียวโน้มตัวก่อนจะเดินตามเจนสุดาออกมาจากห้อง
17.00 น.
พอลสันพาเธอนั่งรถกลับบ้าน โดยที่ฝ่ามือหนายังกอบกุมมือบางเธอไว้แน่นไม่ปล่อย แถมยังจ้องมองเธออยู่ตลอดเวลา
“คุณจะจ้องอะไรนักหนา”
“ก็อยากมองผู้หญิงของตัวเองไม่ได้เหรอ”
“ไม่ใช่ไม่ได้ แต่…ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องมองตลอดเวลานิคะ”
“ผมแค่ไม่อยากละสายตาไปจากคุณเท่านั้นเอง”
“…”
“หลงรักผมหรือยัง”
“ฉันอยากรู้ ว่าคุณจัดการกับปาปารัสซีคนนั้นได้ยังไงคะ ในเมื่อรูปที่เธอถ่ายก็มีเห็นหน้าฉันเหมือนกัน”
“ข้อแลกเปลี่ยน”
“เงินซื้อได้ทุกอย่างจริงๆ”
“แต่ซื้อคุณไม่ได้”
“แน่นอนค่ะ เงินซื้อฉันไม่ได้”
“แล้วใจของผม พอจะซื้อคุณได้หรือเปล่า”
“…” เรียวนั่งฟังคำหวานของเขา แทบจะหลอมละลายอยู่แล้ว
1 อาทิตย์ต่อมา
พอลสันกลายเป็นเด็กดี ตื่นมารับเธอที่บ้านทุกวัน เวลามีธุระต้องพบปะกับคนใหญ่คนโตข้างนอก ถ้าคนเหล่านั้นพาผู้หญิงมาให้เขา เขาก็จะปฏิเสธเสียงแข็งและบอกว่า ‘ผมมีแฟนแล้วครับ’ ทุกครั้ง
ตกกลางคืนก็จะแอบเข้ามาหาเธอที่บ้าน มานอนกอดแล้วก็หลับไปพร้อมกัน ตื่นมาตอนเช้า ก็จะเห็นเขานอนรออยู่ที่ในรถหน้าบ้านเธอ เพื่อรอไปที่โรงแรมและบริษัทพร้อมกัน
ส่วนในบริษัท เขาไม่เคยเรียกใช้เธอให้ช่วยชงกาแฟอีกเลย แต่เขากลับออกมาข้างนอกเพื่อชงกาแฟดื่มเองและมักจะแวะมาหาเธอที่โต๊ะ ทำทีเป็นคุยเรื่องงานอยู่บ่อยๆ ซึ่งเรื่องนี้ก็เป็นประเด็นสำหรับคนชอบนินทาในห้องอยู่เสมอ
ตึด ตึด ตึด ตึด
“ค่ะ”
[เข้ามาหาผมหน่อย]
“ค่ะ”
เรียวเปิดประตูเข้าไปในห้องทำงานของเขาเหมือนที่เคยทำ แต่ยังไม่ทันจะปิดประตูให้สนิท ร่างบางก็ถูกผลักเข้ากำแพง ริมฝีปากประกบลงมาอย่างรุนแรงจนสัมผัสได้ถึงความอดกลั้นของเขา
“คุณ…”
“ที่รัก ผมคิดถึงจะแย่แล้ว”
“…”
ชายหนุ่มประคองใบหน้าของเธอให้เงยขึ้นมารับรสจากริมฝีปากให้ลึกมากขึ้นกว่าเดิน ก่อนจะเคลื่อนไหวช้าลง
“ทำไมถึงคิดถึงคุณได้มากขนาดนี้”
“คุณเป็นอะไรคะ” เรียวมองเขาอย่างไม่เข้าใจ
“ผมอยากอยู่กับคุณตลอดเวลา”
“ฉันก็อยู่กับคุณตลอดนะคะ เพียงแต่นั่งข้างนอกเท่านั้นเอง”