ตอนที่ 39
ตอนที่39 ผมเชื่ิอใจคุณได้ไหม
October 28, 2026
C h a p t e r 39
เช้าวันต่อมา
พอร์ชอยู่ในห้องนอน ลืมตามองเพดานด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก เขาคิดว่าผ่านมาสามอาทิตย์แล้ว น่าจะลืมอดีตที่เจ็บปวดได้แล้ว แต่ความจริง ภาพทุกอย่างยังชัดเจนอยู่ในใจ
"ไปบริษัทกับฉัน"
"พี่...พี่ว่านาตาชารักผมจริงไหม"
"..."
"ทุกสิ่งทุกอย่างมันไม่เหมือนโกหกเลยนะ"
"แต่การที่เธอมีชู้คือเรื่องจริง"
"ผม...ผมอาจจะไม่มีเวลาให้เธอ แล้วช่วงนั้นหมอนั่นก็เป่าหูเธอพอดีก็ได้...ความจริงนาตาชาอาจจะไม่อยากทำแต่โดนขืนใจ…"
"ถ้าสบายใจที่จะคิดแบบนั้นก็ตามใจนาย"
"...ผมแค่คิดถึง"
"อย่าลืมว่ายังมีหน้าที่ที่ต้องทำ"
"ครับ"
พอลสันเดินออกจากห้องนอนน้องชาย นั่งรอที่โซฟาตัวยาวก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกดโทรหาใครบางคน
[ฮัลโหล]
"กลับบ้านหรือยัง"
[ถึงเรียบร้อยแล้วค่ะ คุณไปทำงานหรือยังคะ]
"ผมอยู่ที่ห้องกำลังจะไป"
[วันนี้ประชุมเกี่ยวกับ LB Entertainment ใช่ไหมคะ]
"ใช่"
[คุณลีโอเป็นคนเสนอแผนงานใช่ไหมคะ]
"อื้อ"
[อย่าลืมทานข้าวเช้าด้วยนะ]
"คุณทานอะไรหรือยัง"
[ป้าแม่บ้านกำลังทำค่ะ]
"คิดถึงคุณจัง"
[งอแงอีกแล้วนะ]
"เรียว..."
[หื้ม]
"เรียกผมเหมือนที่เรียกเมื่อวานสิ"
[...]
"ผมอยากฟัง"
[...ไม่มีใครเคยเรียกคุณแบบนี้เหรอคะ]
"ผมไม่ชอบให้ใครเรียก...แต่ชอบฟังคุณเรียก"
[...] เรียวจับแก้มตัวเองไปด้วยความเขินอาย ไม่รู้ทำไมเวลาเขาพูดอะไรแบบนี้มันทำให้เธอควบคุมตัวเองไม่ได้ทุกที
_____________________
"ที่คุณให้ผมไปตามดูเธอ ผมไม่ทำแล้วนะ เงินก็ไม่เอาแล้วด้วย"
"ทำไม? หรือว่าอยากได้มากกว่านี้ ลองว่ามาสิ ฉันจะหามาให้"
"ไม่ไม่ ผมไม่เอาแล้ว"
"เกิดอะไรขึ้น"
"เธอ...เธอ เป็นผู้หญิงของคุณพอลสัน เมื่อวานมีชายชุดดำเข้าไปทำลายข้าวของในบ้านผมแล้วก็แปะกระดาษโน๊ตไว้ อะนี่" ชายหนุ่มยื่นกระดาษให้หญิงสาวตรงหน้า
'ครั้งหน้าจะไม่ใช่แค่ทำลาย'
"ที่ผมยอมรับงานนี้เพราะคิดว่าคงไม่มีปัญหาอะไร แต่ดูท่าปัญหากำลังจะตามมาแล้วล่ะ คุณหาคนอื่นทำไปก็แล้วกัน"
"เดี๋ยวสิ แสดงว่าไม่ได้มีแค่คุณที่ตามเธอ แต่มีคนของคุณพอลสันตามดูเธอด้วย? "
"ใช่ เขาให้คนคอยตามดูเธอตลอดเวลา ถึงได้รู้ไงว่าผมก็แอบมาตามดูผู้หญิงของเขาเหมือนกัน"
"ดูท่า ผู้หญิงคนนั้นคงสำคัญกับเขามาก" จีนบ่นพึมพำ
"ที่สุดเลยแหละ เอาเป็นว่างานนี้ผมจบแค่นี้แล้วกันนะครับ" ก่อนไปก็ยกน้ำดื่มจนหมดแก้วแล้วลุกขึ้นเดินออกจากร้านกาแฟไป
จีนนั่งนิ่งมองรูปภาพที่ถืออยู่ในมืออย่างเหม่อลอย
"ในเมื่อเป็นแบบนี้ คุณจะโทษฉันไม่ได้นะคะ คุณพอลสัน" เธอขยำมันจนบู้บี้ก่อนจะโยนใส่ถังขยะข้างๆ และหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรหาใครบางคน
___________________________
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“เธียเตอร์ เปิดประตูให้ฉันหน่อย”
“…”
“ฉันขอโทษ อย่าโกรธเลยนะ เปิดประตูให้หน่อย”
“…”
“ไม่อยากนั้น ฉันก็ไม่มีที่ไปแล้วนะ”
“…”
“ฉันเลิกกับเธอแล้ว ฉันเลิกแล้วจริงๆ ไม่เอาอีกแล้ว เปิดประตูให้เพื่อนคนนี้หน่อยนะ”
“…”
“เธียเตอร์…”
แกร๊ก
เธียเตอร์มองชีตาร์ด้วยสีหน้านิ่งเฉย ก่อนจะหลีกทางให้อีกคนเดินเข้ามาในห้อง
___________________________
ครืด ครืด ครืด ครืด
"ฮัลโหล"
[คุณไม่อยู่ที่โรงแรมเหรอครับ]
"เปล่าค่ะ ฉันอยู่บ้าน คุณไลม์มีอะไรหรือเปล่าคะ"
[พอดีผมจะชวนคุณไปหาน้องหมาที่วันนั้นเราช่วยไว้ คุณอยากไปด้วยกันไหม]
"ก็ได้ค่ะ งั้นไปเจอกันที่นั่น..."
[เดี๋ยวผมไปรับที่บ้านก็แล้วกันครับ]
"ได้ค่ะ"
โรงพยาบาลสัตว์
"คุณจะรับน้องไปเลยไหมครับ" หมอพูดขึ้นขณะที่กำลังอุ้มน้องหมาออกมา
"ผมอยู่โรงแรม"
"แล้วแฟนคุณล่ะครับ"
"ฉัน..." เธอถลึงตาโตด้วยความตกใจมองหน้าหมอกับหน้าคุณไลม์สลับกัน "ฉันไม่ใช่แฟนเขาค่ะ"
"อ้าว...ผมก็นึกว่า พวกคุณเป็นคู่รักกันเสียอีก เห็นคลิปในอินเทอร์เน็ต พวกคุณนั่งกินข้าวด้วยกัน..."
"เป็นเรื่องเข้าใจผิดค่ะ พวกเราเป็นแค่คนที่รู้จักกันเฉยๆ "
“…” ได้ยินหญิงสาวข้างกายปฏิเสธเสียงแข็งก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาต้องรู้สึกไม่พอใจจนต้องขมวดคิ้วนิดหน่อย แต่แค่ชั่ววูบเดียวเท่านั้น ก็กลับมามีสีหน้าปกติ
"โอเคครับ" หมอพยักหน้าพลางยิ้มแก้เขิน "งั้น ใครจะเป็นคนพาน้องไปเลี้ยงครับ"
"ฉันเองค่ะ ฉันจะเอาไปเลี้ยงเอง"
เรียวเดินไปรับน้องมาจากอ้อมกอดของหมอ มันนิ่งสงบจ้องมองเธอด้วยดวงตาฉ่ำน้ำ เอาหัวมาคลอเคลียแถวหน้าอก อ้อนจนแทบใจละลาย
ไลม์มองปฏิกิริยาของหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังพูดคุยกับน้องหมาเหมือนฟังภาษากันรู้เรื่อง ก็ยกยิ้มเล็กน้อย เขาไม่เคยเจอผู้หญิงแบบนี้เพราะส่วนใหญ่จะเป็นพวกคนรวยห่วงสวย หยิ่งยโส สุนัขข้างถนนก็แทบไม่แตะด้วยซ้ำ เผลอๆ ยังออกแนวรังเกียจ แต่นี่ เธอคนนี้กลับมีแต่ความอ่อนโยน อบอุ่น จนน้องหมาที่อยู่ในอกนอนซบแล้วหลับไป
"มองอะไรคะ"
"เปล่าครับ คุณจะเอาไปเลี้ยงที่ไหน"
"ที่บ้านค่ะ มีหมาพันธุ์ไทยเพิ่มอีกตัวก็ดีเหมือนกัน พุดดิ้งของฉันจะได้ไม่เหงา"
"คุณจะตั้งชื่อให้มันว่าอะไร"
"....หมาตัวนี้เป็นหมาไทย ตั้งชื่อไทยๆ ก็คงจะเป็นชื่อง่ายๆ อย่าง...ด่าง...ให้ชื่อด่างแล้วกัน"
"ด่าง? "
"พูดชัดเหมือนกันนะเนี่ย"
"แปลว่าอะไรครับ"
"ไม่รู้สิคะ ฉันก็ตั้งมั่วๆ ...มันน่ารักดีนะคะ ดูท่าจะขี้อ้อน"
เรียวพูดจบก็เดินออกไปจากโรงพยาบาล ไลม์มองแผ่นหลังหญิงสาวด้วยท่าทางครุ่นคิดสักพักก็เดินตามออกมา บังเอิญสายตาไปเห็นรถเก๋งสีดำจอดไม่ใกล้ไม่ไกลจากที่นี่ พอเห็นเลขป้ายทะเบียนก็รู้แล้วว่าเป็นใคร เขาทำทีมองไม่เห็นและเข้าไปคุยกับเธอเหมือนเดิม
12.21 น.
"ใครนะ" พอลสันถามขึ้น
"คุณไลม์ครับ"
"แล้วสองคนนั้นไปอยู่ด้วยกันได้ยังไง"
"คุณไลม์ไปรับคุณอิงกาญจน์ที่บ้านครับ"
"ไปไหนกัน"
"โรงพยาบาลสัตว์ครับ"
"แล้วไปไหนต่อ"
"คุณไลม์พาคุณอิงกาญจน์กลับมาส่งบ้านครับ"
พอร์ชนอนหลับตาเอาแขนเกยหน้าผากอยู่บนโซฟาในห้องทำงานของพอลสัน พยายามจะหลับเพื่อไม่ให้ตัวเองคิดมากแต่พอได้ยินน้ำเสียงของพี่ชายก็ลืมตาขึ้นมา ก่อนจะลุกขึ้นนั่ง
"คุณอิงกาญจน์นี่คือ เลขาคนนั้นหรือเปล่า" พอร์ชถามพลางหันมามองพอลสัน
"ครับ" เควินตอบกลับแทนเจ้านาย
"พี่กับเธอคบกันแล้วเหรอ"
พอลสันไม่ได้ยินเสียงของน้องชายเพราะสมองกำลังคิดอะไรเต็มไปหมด ไม่รู้สึกตัวถึงขนาดที่ว่าตัวเองหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อโทรหาใครบางคน
เควินจึงหันไปมองคุณพอร์ชพยักหน้าน้อยๆ เพื่อตอบคำถามแทนเจ้านาย
[ฮัลโหล]
"คุณอยู่ที่ไหน"
[บ้านค่ะ ประชุมเสร็จแล้วเหรอคะ]
"ทำอะไรมาบ้างวันนี้"
[ไม่ได้ทำอะไรค่ะ]
"..." ทำไมเธอไม่พูดถึงเรื่องไลม์ เขาโทรมาเพื่อให้โอกาสเธอบอกเรื่องผู้ชายคนนั้นนะ...
[คุณกินอะไรหรือยัง]
"อืม คุณกินยาแก้แพ้หรือยัง"
[เรียบร้อยแล้วค่ะ]
"วันนี้คุณไปไหนมาหรือเปล่า"
[ฉันไปทำธุระข้างนอกมา...คุณมีอะไรหรือเปล่าคะ] ทำธุระ? แต่ไม่ยอมบอกว่าไปทำอะไร
"...ไม่มี" เขาเลือกวางสายจากเธอแล้วหันมาขมวดคิ้วใส่เควินที่ยืนอยู่แทน ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอต้องเลือกที่จะไม่บอก ทั้งที่เขาให้โอกาสเธอแล้ว
"มัน..." เควินพยายามเปิดปากปลอบใจ แต่สายตาที่มีแต่เพลิงไฟของเจ้านายทำให้หุบปากลงทันควัน
เรียวจ้องหน้าจอโทรศัพท์ที่ถูกตัดสายไปเฉยๆ น้ำเสียงสุดท้ายของเขาเหมือนกำลังหงุดหงิดกับอะไรสักอย่าง ทำให้รู้สึกเสียวสันหลังอย่างบอกไม่ถูก
เป็นอะไรของเขา
เธอนั่งอยู่ที่ริมสระว่ายน้ำเล่นกับสุนัขสองตัวที่เริ่มเข้ากันได้ดีจนเธอได้แต่หัวเราะชอบใจ พุดดิ้งดูเหมือนจะชอบเพื่อนใหม่ที่เธอเพิ่งเอามา มันกระดิกหางแล้วกระโดดโลดเต้นเข้าไปคลอเคลียด่างไม่ห่าง
20.35 น.
เรียวนั่งตรวจงานที่เลขาน้ำส่งมาทางอีเมลเหมือนกับทุกวัน...แต่เธอก็คอยหันไปมองประตูระเบียงห้องด้วยว่าจะมีคนเปิดเข้ามาหรือเปล่า เพราะหลังจากวางสายไปเมื่อตอนเที่ยง เขาก็ไม่โทรหาเธออีกเลย...
ไม่รู้ว่าโกรธอะไร
หยิบโทรศัพท์เข้าหน้าข้อความชื่อของเขา พยายามพิมพ์ไปหลายประโยค สุดท้ายก็ลบทิ้งหมด...ไม่กล้าจะกดส่งไป
ครืด ครืด ครืด ครืด
"ฮัลโหล"
[แก...รอสายฉันอยู่เหรอ น้ำเสียงดูดีใจมาก]
"อ้าว" เรียวขยับโทรศัพท์เพื่อดูหน้าจออีกครั้ง 'จันทร์เจ้า' "แกเองเหรอ"
[ใช่ ฉันเอง แกรอสายใครอยู่]
"เปล่า"