ตอนที่ 40
ตอนที่40 จากกัน...
October 28, 2026
C h a p t e r 40
วันต่อมา
ภายในห้องสี่เหลี่ยมมีเพียงชายหนุ่มนอนอยู่บนโซฟา มือก่ายหน้าผาก คิ้วขมวดคล้ายมีเรื่องให้คิดอยู่ตลอดเวลา
เธียเตอร์ไม่ได้เข้าไปเรียก แต่เลือกที่นั่งตรงเก้าอี้ด้านข้าง เพื่อนั่งมองชายหนุ่มคนนั้นให้ชัดเจนยิ่งขึ้น ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่เขามีความรู้สึกให้เพื่อนคนนี้มากกว่าที่ควรจะเป็น หรืออาจจะเป็นช่วงปี 1 หรือไม่ก็ช่วงนั้น…
ตอนขึ้นมหาลัยปี 1
เธียเตอร์รู้จักกับเรียวและจันทร์เจ้าเพราะอยู่ห้องเดียวกัน ทำรายงานด้วยกัน ทำกิจกรรมร่วมกัน จากนั้นก็กลายเป็นเพื่อนสนิทกันโดยไม่รู้ตัว และด้วยความที่ทั้งสาวคนชอบพากันเที่ยวตอนกลางคืน จึงทำให้เจอกับชีตาร์ที่ร้านเหล้า ตอนนั้นชีตาร์หาเงินด้วยการเป็นนักร้องในร้านเหล้า เป็นผู้ชายเท่ๆ คนหนึ่ง ที่มีรอยยิ้มพิฆาต เขาไม่รู้หรอกว่าตอนนั้นตัวเองมองผู้ชายคนนี้ด้วยแววตาแบบไหน แต่ที่รู้ก็คือ เพราะเรื่องในวันนั้น ถึงทำให้เราเป็นเพื่อนกันจนถึงวันนี้
ขณะที่ทั้งสามคนกำลังจะกลับบ้าน เดินออกจากทางหลังร้าน ก็เห็นชีตาร์กำลังผู้ชายกลุ่มหนึ่งยืนหาเรื่องอยู่
“เฮ้ย ไอ้ตาร์ ค่าเสียหายที่แกมาต่อยลูกน้องฉันเมื่อไหร่จะจ่ายสักทีวะ”
“…”
“หลายวันแล้วนะเว้ย ถ้าวันนี้ยังไม่จ่าย ฉันจะกระทืบแกแทน”
“ถ้าอย่างนั้นก็ลองดู”
“ไอ้ตาร์!!”
หมับ!!
ขณะที่ผู้ชายคนนั้นกำลังจะง้างหมัดขึ้นมา เธียเตอร์ก็คว้าแขนไว้ทัน
“แส่อะไร!!”
“อย่ารุม”
“เสือก!!”
“เธีย แกจะทำอะไร” เรียวเข้ามาห้ามด้วยความตกใจ
“งั้นก็เข้ามาตัวต่อตัว”
“…”
“…”
“…”
เธียเตอร์ปากไว หาเรื่องใส่ตัวเองจนได้ แต่สุดท้ายเขาก็สามารถเอาชนะคนพวกนั้นและยังได้เพิ่มเพื่อนมาอีกหนึ่งคน นั่นก็คือชีตาร์
และอาจเป็นเพราะความใกล้ชิดกันระหว่างเพื่อน ก็คงทำให้ความรู้สึกที่มีเริ่มเปลี่ยนไป จนกลายเป็นความรักต้องห้ามแบบนี้
______________________________________
20.11 น.
จันทร์เจ้าเดินทางมาถึงกรุงเทพ เรียวก็จัดการเก็บเสื้อผ้าเพื่อไปอยู่คอนโดเก่าที่เคยอยู่ตอนสมัยเรียน จากนั้นก็ตัดสินใจออกไปเที่ยวร้านเหล้าข้างมหาลัยที่เคยมาเป็นประจำ เพื่อระลึกความหลังของกันและกัน
"ป๊าแกปล่อยมากรุงเทพได้ไง"
"ป๊าตามใจฉันจะตาย อ้อนนิดหน่อยก็ปล่อยมาแล้ว"
"กะจะมาอยู่กี่ปีคะ"
"ไม่รู้สิ ฉันว่าจะมาหางานทำ"
"อะไรกัน บ้านแกมีธุรกิจใหญ่โตนะ จะมาหางานทำอีกทำไม"
"ธุรกิจของป๊าแค่เริ่มต้นเท่านั้น สู้พี่คณินของแกไม่ได้หรอก รายนั้นไวน์ส่งออกระดับโลกแล้วมั้ง ครอบครัวอมตะเว่อร์...ว่าแต่เขาได้ติดต่อมาบ้างหรือเปล่า"
"ก็ได้คุยไปบ้าง เห็นบอกว่าต้นเดือนหน้าจะกลับ"
"อีกไม่กี่วันแล้วดิ อยากเห็นจัง จะหล่อขึ้นหรือเปล่านะ"
"รายนั้นความหล่อมีมาแต่เกิดค่ะ ไหนแกเอาเบอร์ผู้ชายคนนั้นมาให้ฉันสิ"
"ทำไม แกจะทำอะไร"
"โทรไปด่าไง ฉันไม่ชอบ ที่เขาเมินแกแล้วยังหาว่าแกเป็นผู้หญิงขายตัวอีก"
จันทร์เจ้านั่งก้มหน้ามองมือตัวเองอยู่ เธอไม่กล้าโทรไปเพราะครั้งสุดท้ายก็ดันใส่อารมณ์ด่าเขาไปแรงมาก ไม่รู้ว่าป่านนี้เขาคงเกลียดเธอไปแล้วมั้ง
อีกอย่าง เขาอาจจะเข้าใจผิดก็ได้ใครจะไปรู้ ...
"...มาคิดๆ ดูแล้ว เขาอาจจะเข้าใจผิด..."
"ไหงเข้าข้างกันเฉย ตอนแรกยังด่าอยู่เลย..."
"เปล่า ไม่ได้เข้าข้าง"
"งั้นเอาเบอร์มา"
"ไม่เอา"
"จันทร์เจ้า...แกกลัวอะไร"
"เปล่า"
"หรือแกชอบเขาจริงๆ "
"..."
"สายตาไม่เคยโกหกใคร แกโกหกฉันอยู่ เอาเบอร์มาเดี๋ยวนี้ ฉันจะโทรไปด่า!! "
"..."
เรียวจัดการค้นหารายชื่อในโทรศัพท์ของจันทร์เจ้าก่อนจะกดโทรออกไป เธอไม่พูดพร่ำอะไรก็ขู่ไปว่า
'คุณอยู่ที่ไทยหรือเปล่าคะ งั้นก็ดี ออกมาเจอกันหน่อย ที่ร้านหัวหมุน ข้างมหาลัยรังสิต ไม่อย่างนั้นฉันจะไปบอกนักข่าวว่าคุณข่มขืนฉัน'
พูดจบเธอก็กดวางสายทันที
"เรียว...เขาอยู่ที่ไทยเหรอ"
"อืม เขาบอกว่าอยู่กรุงเทพ"
"จริงอ่ะ เขาจะมาเหรอ"
"ไม่รู้สิ ฉันวางสายไปก่อนที่หมอนั่นจะตอบ"
"งั้น...เขาคงไม่มามั้ง"
"ต้องมา...ถ้าเขาเป็นลูกผู้ชายเขาต้องมา"
"ถ้าเขาไม่มาล่ะ"
2 ชั่วโมงผ่านไป
"ดีจริงๆ ผู้ชายคนนี้ อย่าให้รู้นะว่าใคร จะเข้าไปตบให้!! "
"เขาคงไม่ว่างมั้ง"
"เลิกเข้าข้าง!! "
ครืด ครืด ครืด ครืด
โทรศัพท์ของจันทร์เจ้าสั่น เรียวมือไวคว้าไปกดรับก่อน
"ฮัลโหล...มาถึงสักทีนะ...ฉันนั่งอยู่โต๊ะ 23 ข้างใน...คุณใส่เสื้อสีอะไร...สีดำ? ...ฉันใส่เสื้อสีขาว...เดินตรงเข้ามาเลยค่ะ...ฉันยกมืออยู่คุณเห็นไหม...คุณอยู่..."
เรียวเบิกตากว้างจ้องมองผู้ชายที่กำลังเดินตรงมา แขนที่ยกอยู่ค่อยๆ เลื่อนลง ร่างกายอ่อนแรงจนโทรศัพท์เกือบหล่นแต่จันทร์เจ้าจับไว้ทัน
เป็นไปได้ไง
"เป็นคุณเองเหรอ...เควิน"
ผิดหวัง เสียความรู้สึกที่สุด
"นี่!! คุณทำกับเพื่อนฉันแบบนี้ได้ยังไง!! "
"...เอ่อ"
"ฉันคิดมาตลอดว่าคุณเป็นคนดี!! ไม่ใช่พวกผู้ชายที่ชอบหลอกลวงผู้หญิง!! แต่ฉันคิดผิดไปจริงๆ คุณทำร้ายเพื่อนฉัน ยังมาดูถูกว่าเธอเป็นผู้หญิงขายตัวอีก..คนเลว!! "
ตุบ!! พลั่ก!!
เควินไม่ได้ตอบโต้อะไรนอกจากรับแรงจากเธอโดยตรง...ก็ใครจะกล้า ถ้าเธอมีแผลขึ้นมา เจ้านายอาจจะเอาคืนเขาหนักกว่าโดนเธออีกมั้ง...
"ลูกพี่!! " ผู้ชายสามสี่คนเข้ามาดึงหญิงสาวที่กำลังใช้มือต่อยท้องเควิน ส่วนเท้าก็เตะไปมา
"ปล่อยฉันนะ!! " สามารถทำให้เควินมีเลือดออกได้นับว่าแรงเธอดีมาก
"ยัยบ้า!! "
"หยุด!! อย่าทำร้ายเธอ!! "
"แต่ลูกพี่!! "
"ปล่อยเธอ"
ชายชุดดำสามคนปล่อยมือที่จับแขนเธอไว้ออกอย่างไม่เต็มใจ ก่อนจะเข้าไปช่วยพยุงเควินที่ล้มลงไปกองกับพื้นเรียบร้อยแล้ว
"ฉันจะกระทืบคุณให้ตาย!! จะฟ้องคุณพอลสันด้วย!! "
"คุณ...คุณกำลังเข้าใจผิด"
"เข้าใจผิดอะไร!! "
"เรียว..." จันทร์เจ้าจับแขนเพื่อนสนิทไว้แล้วกระซิบข้างหูเบาๆ "ไม่ใช่เขา"
"อะ...อะไรนะ"
"ไม่ใช่เขา ไม่ใช่คนนี้"
"..."
"ผม...ไม่ใช่ครับ"
____________________
"นายครับ..."
"อืม"
"คุณอิงกาญจน์มาครับ"
"หื้ม..." ชายหนุ่มยกยิ้มก่อนจะออกไปนอกห้อง ก็เห็นหญิงสาวเดินเข้ามาพอดี เขาอ้าแขนเตรียมรับอ้อมกอดที่แสนคิดถึง... "ที่รัก..."
ตุบ!!
เธอทุบหน้าอกแกร่งอย่างแรงจนร่างชายหนุ่มถอยหลังเซ
"คนนิสัยไม่ดี!! "
"ที่รัก...ผมทำอะไร"
"น้องชายคุณ!! "
"หื้ม..."
"น้องชายคุณข่มขืนเพื่อนฉัน!! "
"!!?? "
_____________________
ในห้องสี่เหลี่ยม ชายหนุ่มกำลังนั่งถือขวดวอดก้าในมือ พลางคิดถึงใครคนหนึ่ง
'แต่ก่อนฉันก็เคยมองว่าความรักไม่มีจริง แต่พอนานวันเข้าถึงได้เข้าใจ ว่าความจริงสิ่งที่ทำร้ายเราอยู่ไม่ใช่ความรัก แต่เป็นความคิดเราเองต่างหาก คุณเป็นคนดีคนหนึ่ง สักวันต้องเจอความรักดีๆ แน่ค่ะ'
ทำไมต้องนึกถึงคนที่พูดประโยคนี้ตลอดก็ไม่รู้ ทั้งที่ตัวเธอเองก็ไม่ต่างจากผู้หญิงคนอื่น
"คุณพอร์ชครับ" เขาหันไปมองตามเสียง เห็นเควินเดินเข้ามา ริมฝีปากเป็นแผล ใบหน้ามีรอยฟกช้ำเล็กน้อย คล้ายมีเรื่องกับใครมา
"ใครทำอะไรนาย" เขาวางขวดเหล้าลงก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าไปหาลูกน้องมองดูสภาพอย่างห่วงใย
เควินมีชั้นเชิงการต่อสู้ที่ดี ไม่มีทางตกเป็นรองใครง่ายๆ แสดงว่าครั้งนี้ คู่ต่อสู้คงจะตัวใหญ่และมีพละกำลังมากแน่ๆ ถึงทำให้เควินมีบาดแผลกลับมา
"คือ..."
"ใคร พวกมันเป็นใคร" เขากัดฟันกรอดพูดด้วยความโมโห
"ไม่มีครับ...คือมีคน..."
ปัง!!
เสียงประตูถูกเปิด ตามมาด้วยร่างหญิงสาวกับชายหนุ่มที่คุ้นเคย เขายิ้มให้อย่างอ่อนโยนก่อนจะเตรียมแนะนำตัวเองให้แฟนพี่ได้รู้จัก แต่…