ตอนที่ 44
ตอนที่44 ซวย
October 28, 2026
C h a p t e r 44
วันต่อมา
08.30 น.
"เธียเตอร์!! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว"
"อะไร"
"พ่อริวโทรหาฉัน บอกว่าตำรวจไปที่บ้าน เขาอยากให้เรียวไปให้ปากคำที่โรงพัก แต่พ่อริวบอกว่าเรียวไม่อยู่"
"อะไรนะ"
"ที่ฉันจะบอกคือ ตอนนี้ตำรวจกำลังจะมาที่นี่"
"เวรกรรม"
"ทำยังไงดีวะ ตอนนี้เรียวกลายเป็นผู้ต้องสงสัยไปแล้วแน่ๆ "
"ตอนนี้ยังไม่มีอะไรหรอก ถ้าเรารู้ว่าเรียวอยู่ที่ไหน ก็แค่ต้องถามว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่"
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูทำให้จันทร์เจ้ารีบวิ่งออกไปเปิดประตู
"ผมได้คลิปมาแล้ว" เชนรีบพูดแล้วเดินเร็วเข้ามาในห้อง เธียเตอร์หยิบโน๊ตบุ๊คในห้องนอนออกมาวางไว้ที่โต๊ะกินข้าวก่อนจะเสียบแฟลชไดรฟ์ "อันนี้เป็นคลิปหน้ารถ" เชนพูดไปด้วยพลางคลิกเมาส์ไปด้วย
"มาแล้ว" จันทร์เจ้าตาโตเมื่อเห็นคลิปกำลังเล่น เชนเลื่อนเวลาไปตอน 21.30 - 22.50 น. มีใครหลายคนเดินออกมาจากประตูข้างหลังแต่ยังไม่มีวี่แววของคนที่รู้จัก
"ทำไมคนเยอะแบบนี้นะ"
"ผับตอนกลางคืนก็เป็นแบบนี้แหละ"
"นั่น มีผู้ชายอุ้มผู้หญิงออกมา"
"ใช่คุณอิงกาญจน์หรือเปล่า"
"ใช่ นั่นเรียว ฉันจำชุดมันได้" เธียเตอร์ชี้ไปที่จอคอมพิวเตอร์ "มีคนพาเรียวออกไปจากผับ"
เชนเพ่งมองดูซ้ำๆ อีกครั้ง เพื่อดูว่าผู้ชายที่อุ้มคุณเรียวออกมาเป็นใคร เขารู้สึกคุ้นหน้าเหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน...
"ผมรู้สึกคุ้นหน้าเขามาก"
"คุณเคยเจอเขางั้นเหรอ" จันทร์เจ้าหันมามองเชนทันที ถ้าเชนรู้จักงั้นเราก็จะได้เจอเรียวแล้ว
เชนพยายามนึกไปถึงช่วงที่ตัวเองได้รับคำสั่งให้ตามดูคุณอิงกาญจน์ เคยเจอผู้ชายคนนี้กับเธอมาก่อน
เหมือนจะเป็น...
"คุณไลม์ คนที่อุ้มคุณอิงกาญจน์ออกไปคือคุณไลม์ ผมจำได้แล้ว"
"งั้น ไปตามหาเขากันเถอะค่ะ"
"ผมไม่แน่ใจว่าเขาอยู่โรงแรมไหน...อาจเป็นโรงแรมอีเจ้น"
"งั้นเราไปกันเลยดีกว่าค่ะ"
"เดี๋ยวผมไปเองคนเดียวดีกว่าครับ พวกคุณรออยู่ที่นี่ มีอะไรผมจะติดต่อมา พวกคุณคอยให้ข้อมูลกับตำรวจตามความจริงก็พอ"
"ได้ครับ รบกวนด้วยครับ" เธียเตอร์ตอบแทนเพื่อน
08.40 น.
"คุณอยากโทรหาเขาหน่อยไหม" เรียวมองไลม์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม "ถ้าเขาทำให้คุณรู้สึกสบายใจกว่านี้ โทรหาเขาสักหน่อยก็ได้นะครับ"
เขายื่นโทรศัพท์มาให้ เธอเอื้อมมือตั้งใจจะไปรับแต่ก็ชะงักก่อน...
เธออยากโทรหาเขามาก แต่...เขากำลังคุยเรื่องการเปิดตลาดในฮ่องกง มันสำคัญกว่า เธอโทรไปจะเป็นการรบกวนเขามากกว่า
"เอาไว้ก่อนก็ได้ค่ะ...ฉันอยากรู้ว่าทำไมคุณถึงไปอยู่ที่นั่นได้" ไลม์ถอนหายใจโน้มตัวมาข้างหน้ามือประสานกัน
"ผมแค่ไปดื่มคลายเครียด ไม่นึกว่าจะเจอคุณเหมือนกัน"
"คุณเข้าไปพาฉันออกมาทำไมคะ"
"ผมเห็นผู้ชายคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องนั้น แล้วได้ยินเสียงคนร้องให้ช่วย"
"ฉันเหรอ? "
"ไม่ใช่คุณ แต่เป็นเพื่อนของคุณ ตอนที่ผมเข้าไป เธอก็ตายแล้ว ผมเห็นคุณนอนอยู่บนพื้นก็รีบพาออกมาก่อน"
"คุณพาฉันออกมาทำไมเหรอคะ ถ้าเป็นคนอื่นคงทิ้งฉันไว้ตรงนั้นแล้วด้วยซ้ำ"
"ผมไม่รู้ว่าคุณโดนอะไรบ้าง ก็กะว่าจะพาออกมาไปหาหมอก่อน แต่โชคดีที่คุณไม่เป็นไร ผมเลยพามาที่โรงแรม"
"ฉัน..." เรียวพยายามนึกต่อจากที่เขาพูดว่า เธอเข้าไปในนั้นแล้วได้ยินอะไรบ้าง "ฉันโดนตีหัว มันมึนจนขยับตัวไปไหนไม่ได้ แล้วก็ได้ยินเสียงคนทะเลาะกัน" ความทรงจำเลือนราง พยายามหลบซ่อนอะไรบางอย่างในใจ
"คุณเห็นหน้าไหม ว่าใคร"
"ฉันนอนคว่ำอยู่ มองไม่เห็นหรอกค่ะว่าใคร"
"แล้วคุณได้ยินเสียงอะไรบ้าง"
"ฉันจำได้ว่า มีผู้ชายอยู่ในห้องสามคน...ต่อมาฉันก็หยิบแจกันขึ้นมาป้องกันตัวจากคนพวกนั้น เพราะพวกมันจะ..."
"คุณไลม์ครับ" มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องและเดินไปกระซิบข้างหูเขา ไลม์ขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเรื่องราวจากลูกน้องก่อนจะหันกลับมามองเธอ
"คุณอิงกาญจน์" น้ำเสียงเข้มขึ้นของเขาทำให้เธอใจคอไม่ดี เหมือนกำลังมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น
"คะ"
"โทรศัพท์คุณอยู่ที่ไหน" เธอส่ายหน้ามองเขาหมองๆ
"ไม่รู้ค่ะ"
"มันอยู่ในที่เกิดเหตุ"
“…” เธอได้ยินเขาพูดแต่สีหน้าแววตากลับไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิมสักนิด คล้ายกับรู้มาก่อนแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้
"คุณรู้อยู่แล้วว่าไปลืมไว้ที่ไหน? "
"ฉันไม่ได้ลืม มันตกอยู่ที่นั่นต่างหาก"
"ตอนนี้ตำรวจกำลังตามหาคุณอยู่ เขาต้องการสอบปากคำคุณ" การที่เธอหายไปอาจจะทำให้ใครหลายคนเป็นห่วง เธอไม่สามารถหลบอยู่ที่นี้ได้อีกต่อไปแล้ว
"ฉันจะไปสถานีตำรวจ"
"คุณจะไปบอกเขาว่าอะไร"
"ฉันจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด"
"มีความเป็นไปได้นะครับ ว่าคุณจะกลายเป็นผู้ต้องสงสัย ว่าฆ่าผู้หญิงคนนั้น" ไลม์มองหญิงสาวที่กำลังตัดสินใจอะไรบางอย่าง เธอดูอ่อนแอมากกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น แต่เธอก็พยายามเข้มแข็งอย่างสุดความสามารถจริงๆ
"ฉันเข้าใจค่ะ แต่ฉันต้องการพิสูจน์ตัวเองว่าเป็นผู้บริสุทธิ์"
"ผม...จะไปเป็นเพื่อนคุณเอง"
08.59 น.
"ที่เราเชิญคุณมาเพื่อต้องการข้อมูลจากผู้ใกล้ชิด เชิญน้องผู้ชายเข้าไปในห้องก่อนเลยครับ" ตำรวจชาย พาเดินไปห้องข้างใน นิวหันไปพยักหน้าน้อยๆ ให้จีนก่อนจะเดินเข้าไป
"เชิญนั่งครับ...น้องเป็นอะไรกับผู้ตาย"
"ผมเป็นแฟนเธอครับ"
"น้องได้อยู่กับผู้ตายในวันนั้นด้วยหรือเปล่า"
"ผมโทรหาเธอเพื่อถามว่าอยู่ที่ไหน เธอบอกว่าอยู่ผับ ผมไปถึงก็ตอนที่เกิดเรื่องขึ้นแล้ว"
"โทรศัพท์? พวกเราไม่เจอโทรศัพท์ของผู้ตายนะ"
"ไม่เจอ? เป็นไปได้ยังไง เธอยังใช้คุยกับผมอยู่เลย"
"แล้วยังไงอีก น้องไม่เห็นอะไรใช่ไหม"
"ครับ ไม่เห็นครับ คุณตำรวจพอมีผู้ต้องสงสัยหรือยังครับ"
"มีแล้วครับ"
"เป็นใครเหรอครับ เผื่อผมพอจะรู้จัก"
"ตอนนี้เรากำลังตามหาตัวอยู่"
"คนคนนั้น หายไปเหรอครับ"
"ครับ หายไป น้องมีอะไรจะบอกเพิ่มเติมไหม" ทั้งสองคนคุยกันใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมง นิวก็ถูกปล่อยตัวออกมา
11.10 น.
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"จันทร์เจ้า แกไปเปิดประตู"
"เธียเตอร์ แกนั่นแหละ" เธียเตอร์จำใจต้องลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู ก็เห็นตำรวจสามคนยืนอยู่หน้าห้อง
"พวกเราเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ ขอพบคุณอิงกาญจน์ ไม่ทราบว่าอยู่ไหมครับ"
"เชิญเข้ามาก่อนครับ" เธียเตอร์หลีกทางให้ตำรวจเดินเข้ามาข้างใน สายตาของเจ้าหน้าที่มองรอบห้องเพื่อหาอะไรที่พอจะสามารถจับผิดได้ แต่ไม่มี... "คือ เรียวไม่ได้อยู่ที่นี่ครับ"
"หมายความว่ายังไงครับ พ่อของเธอบอกว่าเธอมาอยู่ที่คอนโด"
"ตอนแรกก็อยู่จริงๆ แต่หลังจากเกิดเหตุการณ์นั้นเธอก็หายไปเลยค่ะ"
"หายไป? "
"แต่เธอไม่ได้ทำแน่นอน!! ที่หายไปอาจเป็นเพราะมีอะไรบางอย่างก็ได้"
"เดี๋ยวครับ!! " เสียงเชนตะโกนเข้าไปในห้อง "เจอแล้วครับ...เธออยู่นี่" หญิงสาวร่างบางเดินออกมาจากข้างหลังเขาในสภาพทรุดโทรม เสื้อผ้าขาดแหว่งบริเวณท่อนแขน
"ฉันชื่ออิงกาญจน์ค่ะ" เธอเดินเข้าไปในห้อง
"ผมต้องการให้คุณไปให้ปากคำที่โรงพักครับ"
"ค่ะ ฉันยินดีค่ะ"