ตอนที่47 นิว

C h a p t e r 47

เชนได้แต่ยืนนิ่งเพราะไม่รู้จะตอบโต้ยังไง เขาไม่สามารถบอกให้นายมาทำตามคำขอของไลม์ได้อยู่แล้ว...

"ถ้าต้องการแบบนั้น คุณคงต้องไปบอกนายเอง ตอนนี้ วันนี้ผมมาในฐานะตัวแทนของคุณอิงกาญจน์ครับ"

"งั้นก็ไม่มีอะไรต้องคุย"

"ไม่...ไม่มีอะไรต้องการอีกเหรอครับ"

"ผมบอกไปแล้ว ถ้าให้พอลสันมาคุกเข่าต่อหน้าผมได้ ผมจะให้คลิปกล้องวงจรปิด"

"..."

"คุณเอาเก็บไปคิดก็แล้วกัน ว่าจะไปบอกพอลสันหรือจะใช้กำลังของตัวเองเพื่อช่วยคุณอิงกาญจน์"

วันต่อมา

08.22 น.

'ข่าวเด่นข่าวดังที่กำลังเป็นประเด็นอยู่ในตอนนี้คือ เรื่องของคุณพอลสันกับคุณเรียว อิงกาญจน์ ที่เมื่อวานคุณพอลสันได้ออกมาให้สัมภาษณ์ว่ากำลังคบหากับคุณเรียว...ดิฉันอึ้งมากค่ะ เพราะชื่นชอบคุณพอลสันมานาน เขาเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จที่สุดของที่สุด แถมรูปหล่อ เป็นผู้ชายในอุดมคติของผู้หญิงหลายคน แต่ตอนนี้เขามีเจ้าของแล้วค่ะ...'

'คุณพอลสัน นักลงทุนที่มีธุรกิจนับพันทั้งในและนอกประเทศ ตอนนี้มีเจ้าของแล้วค่ะ...มีแฟนเป็นตัวเป็นตนแล้วค่ะ...ซึ่งข่าวที่ว่าคุณเรียวกับคุณไลม์เป็นแฟนกัน...ไม่เป็นความจริงค่ะ'

'เรามาเล่าประวัติคุณพอลสันกันดีกว่าครับ ในประเทศของเราคงไม่มีใครไม่รู้จักเขาเพราะ...'

เรียวนั่งอยู่ในห้องโถงใหญ่ มองดูโทรทัศน์ที่กำลังมีข่าวเรื่องของเธอเกือบทุกช่อง ถึงมันจะน่าตกใจแต่ก็อดรู้สึกดีไม่ได้ที่เขาเปิดเผยเรื่องระหว่างเราโดยไม่กลัวเสียงนินทาหรือกลัวว่าใครจะมองยังไง จนเธออยากจะคิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาคงกำลังแสดงความจริงใจกับเธออยู่

"คุณหนู อาหารเสร็จแล้วค่ะ"

"เดี๋ยวเรียวไปค่ะ ขอไปดูพุดดิ้งก่อน" เรียวลุกขึ้นแล้วเดินออกจากบ้านเพื่อไปหาสุนัขตัวโปรดที่สวน

เธอกำลังก้าวเท้าออกมาก็สะดุ้งตกใจ ด้วยความไม่เคยชิน เมื่อเห็นเชนยืนกุมเป้าอยู่หน้าประตูบ้านพร้อมกับลูกน้องอีก 6 คนยืนเรียงกันอย่างนอบน้อม

"คุณเชน...มาทำอะไรแต่เช้าคะ ช่วงนี้ฉันไม่ต้องไปทำงาน คุณไม่ต้องมาก็ได้"

"ผมมาทำหน้าที่ครับ"

"คือ...ฉันไม่ค่อยชินเท่าไหร่ คุณแค่เป็นผู้ช่วยฉันในเวลาทำงานก็ได้ค่ะ"

"ตอนนี้ ผมเป็นลูกน้องของคุณ หน้าที่ของผมคือต้องดูแลและช่วยเหลือคุณครับ" เรียวถอนหายใจเพราะรู้อยู่แล้วว่าเขาจะตอบยังไง

"ไว้ฉันจะคุยกับคุณพอลสัน..."

"ไม่ครับ...คุณอิงกาญจน์แค่เห็นผมเป็นเลขาที่พร้อมจะทำทุกอย่างตามคำสั่งก็พอครับ"

"ว้าย!! ...คนพวกนี้ใครเนี่ย!! " เสียงจัสมินแหลมจนเรียวต้องยกมือปิดหู

"เบาหน่อยไม่ได้หรือไง"

"นาย...นายเข้ามาบ้านฉันได้ยังไง ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!! " จัสมินถลึงตาโตใส่เชนอย่างหาเรื่อง พยายามจะเข้าไปใกล้แต่...นึกขึ้นได้ว่าล่าสุดที่เจอผู้ชายคนนี้คือตอนที่เขาขู่เธอ...

"หยุดแหกปาก ฉันรำคาญ" เรียวกอดอกมองจัสมิน ที่กำลังทำตัวล่อกแล่ก กล้าๆ กลัวๆ อยู่

"เขา...เขามาทำอะไรที่นี่"

"คุณเชน เป็นผู้ช่วยของฉัน"

"ผู้ช่วย? เขาเป็นคนของคุณพอลสันไม่ใช่เหรอ"

"แล้วเกี่ยวอะไรกับเธอ"

"ที่นี่ก็บ้านฉันเหมือนกันนะ จะให้คนอื่นเข้ามาอยู่ในบ้านได้ยังไง แล้วอีกอย่าง...ไอ้...ไอ้คนนี้..." จันมิน กอดแขนตัวเองแล้วขยับเข้ามากระซิบข้างหูเรียว "เขามีปืน อย่าให้เขาเข้ามาอยู่ที่นี่ ฉันกลัว"

"น้องจัส รีบไปกันเถอะค่ะ มีถ่ายตอนเก้าโมงเดี๋ยวจะ..." ภัทรวิ่งลงมาจากรถตู้ พอเห็นเชนยืนอยู่ก็ชะงักเท้าทันที ปฏิกิริยาคล้ายคลึงกับจัสมิน

"ฉัน...ฉันไปก่อนนะ" จัสมินพยายามยืดตัวตรงและเดินเร็วเพื่อขึ้นรถให้เร็วที่สุดราวกับกำลังหนีอะไรบางอย่าง เรียวได้แต่ยืนมองอย่างขำๆ กับพฤติกรรมของจัสมินกับผู้จัดการส่วนตัว

"คุณทำให้เธอกลัวอะไรคะ"

"เธอ...เสียงแหลมจนนายปวดหัวน่ะครับ"

หลังจากรถตู้ของจัสมินขับออกไป เชนก็หันมามองเรียว พยายามจะพูดอะไรบางอย่างแต่ตัดสินใจไม่ได้ จึงได้แต่เปิดปากหุบปากอยู่กับที่

เรียวหันไปมองเชนที่กำลังจะอ้าปาก แต่ไม่นานปากก็หุบลงจนเธอเริ่มรู้สึกอึดอัดแทน

"คุณเชนมีอะไรจะพูดก็พูดมาเถอะค่ะ"

"เรื่องกล้องวงจรปิดครับ"

"กล้องที่เกิดเหตุเหรอคะ"

"ครับ...คุณคงรู้อยู่แล้วว่ากล้องวงจรปิดข้างนอกคุณนิวกับคุณไลม์เป็นคนเอาไป แต่คุณคงไม่รู้ว่าในห้องก็มีกล้องวงจรปิดด้วย"

"ในห้องมีกล้อง แล้วตำรวจไม่ได้ดูเหรอคะ"

"ครับ...คุณไลม์สามารถทำให้ตำรวจเข้าใจได้ว่าในห้องไม่มีกล้อง"

"คุณไลม์จะทำแบบนั้นทำไม"

เรียวไม่เข้าใจถึงการกระทำของไลม์ว่ามีเหตุผลอะไรที่เขาจะทำแบบนี้ การที่ไม่เอาคลิปให้ตำรวจ มันก็ทำให้เขาตกเป็นผู้ต้องสงสัยด้วยเหมือนกันไม่ใช่เหรอ งั้นก็เป็นผลเสียสิ

"เมื่อวานผมไปขอคลิปจากเขามาครับ แต่เขามีข้อแลกเปลี่ยน"

"ขอแลกเปลี่ยนอะไรคะ..."

"เขาต้องการให้นายไปคุกเข่าเพื่อขอคลิปครับ"

"..."

"ผมจำเป็นต้องบอกคุณเพราะตอนนี้คุณคือเจ้านายของผม"

"แล้วคุณคิดว่า...ถ้าคุณพอลสันรู้...เขาจะยอมทำเพื่อฉันหรือเปล่า"

"...."

"ฉันก็แค่ถามนะคะ ไม่มีอะไรหรอก เรื่องคลิป...ทั้งนิวกับคุณไลม์ต่างก็มีเหมือนกันทั้งคู่ แต่ตอนนี้สำหรับนิวมันคงเข้าไปอยู่ในถังขยะที่ไหนสักแห่งแล้ว"

"เราจะทำยังไงกันต่อไปดีครับ"

"ฉันคิดว่า...คงต้องไปเจอเขาสักครั้ง"

"เจอใครครับ"

"นิว...เราคงมีเรื่องต้องคุยกันเยอะเลยค่ะ"

09.01 น.

พอลสันนั่งคอยใครบางคนในห้อง ที่โรงแรมชั้นบน ไม่นานประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดเข้ามา

"มาแล้วครับ"

"อืม"

หลังสิ้นเสียงก็มีชายชุดดำสองคนลากผู้ชายวัยรุ่นสองคนเข้ามาในห้อง สภาพเต็มไปด้วยร่องรอยการต่อสู้ที่แสนจะทุลักทุเล

"ปล่อยสิโว้ย!! "

ผัวะ!

ชายชุดดำผลักชายวัยรุ่นสองคนให้นั่งคุกเข่าลงกับพื้นและกดไหล่ไว้ไม่ให้ขยับ