ตอนที่ 10 เผชิญหน้ากับความท้าทายจากคุณป้ามหาภัย

แม้แต่แอนนาที่เตรียมพร้อมจะสาปหากเธอไม่สามารถตอบได้ยังต้องรั้งคำพูดเอาไว้ที่ปลายลิ้น

เธอขมวดคิ้วและเปิดดูเฉลยในมือ

น่าแปลกที่เธอตอบถูก

มีแค่ครูเท่านั้นที่รู้คำตอบของข้อสอบฝึกหัดชุดนี้ นักเรียนไม่สามารถเข้าถึงเฉลยคำตอบได้

เป็นไปได้ไหมว่าเธอไม่ได้คำนวณด้วยซ้ำ แต่แค่เหลือบมองแล้วรู้คำตอบเลย

ไม่ เป็นไปไม่ได้ นี่เป็นคำถามเชิงวิพากษ์นะ ต่อให้ฉันคำนวณเองก็อาจจะต้องใช้เวลาสี่หรือห้านาที แค่เธอมองก็รู้คำตอบได้ยังไง

มีความเป็นไปได้แค่อย่างเดียวเท่านั้น

"เธอแอบใช้โทรศัพท์หาคำตอบระหว่างคาบเรียนหรือเปล่า คิดจะเอาโทรศัพท์เข้าไปหาคำตอบในห้องข้อสอบด้วยเลยมั้ยล่ะ เลิกเล่นได้แล้ว นี่ห้องเอนะ ไม่ใช่ชั้นเรียนไร้ระเบียบเหมือนที่เธอเคยเจอมา"

สายตาของแอนนาคมกริบ และขณะที่เธอพูด น้ำเสียงของเธอก็เฉียบคมและเสียดสีขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อได้ฟังข้อกล่าวหา สีหน้าของมิลลี่ก็มืดลง ดวงตาของเธอเป็นประกายรุนแรง

เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อก่อปัญหา เธอแค่อยากเติมเต็มความฝันที่เธอเคยมี แต่เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าไม่ใช่ครูทุกคนที่เป็นนักวิชาการชาญฉลาดที่คอยให้ความรู้ ยังมีปีศาจและคนโง่ที่ไม่สามารถแยกแยะถูกหรือผิดได้อีกด้วย

“ไหนหลักฐานเหรอคะ”

ท่าทางมั่นใจของเด็กสาวทำให้แอนนาตะลึงไปชั่วขณะจนพูดไม่ออก “หลักฐานอะไร”

มิลลี่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยและพูดนิ่งๆ ว่า “หลักฐานว่าหนูใช้โทรศัพท์หาคำตอบไงคะ ครูกล่าวหาหนูอย่างมั่นอกมั่นใจ แปลว่าครูต้องเห็นตอนที่หนูใช้โทรศัพท์ ก็ต้องมีหลักฐานสิคะ”

“เธอ...” แอนนาพูดอะไรไม่ออก

เธอจะไปเอาหลักฐานมาจากไหนล่ะ ก็แค่เดาไปตามสัญชาตญาณเท่านั้น

โชคดีที่ในขณะนั้นกริ่งดังขึ้นเป็นสัญญาณสิ้นสุดชั้นเรียนและทำลายความตึงเครียดระหว่างทั้งสอง

แอนนาเก็บหนังสือด้วยความโมโหและมองมิลลี่ด้วยสายตาบิดเบี้ยว ก่อนเดินออกจากห้องเรียนไป

นักเรียนในห้องเรียนเห็นเหตุการณ์นี้จึงรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา

“โอ้โห เธอกล้าเผชิญหน้ากับคุณป้ามหาภัยด้วย ใจกล้าสุดๆ”

“คุณป้ามหาภัยชอบรังแกนักเรียนที่ได้คะแนนน้อยตลอด เธอทั้งตีทั้งด่า หรือถึงขั้นลงไม้ลงมือจนพวกเราทุกคนรู้สึกแย่กันหมด”

“ใช่ ในที่สุดวันนี้เราก็สามารถเชิดหน้าชูตาได้แล้ว”

นักเรียนที่อยู่รอบๆ มารวมตัวกันรอบโต๊ะของมิลลี่และชื่นชมการกระทำของเธออย่างกระตือรือร้น

มิลลี่เข้าใจเจตนาของพวกเขาและไม่ถือสาที่พวกเขาเป็นกันเอง เธอยิ้มและพูดว่า "มาตั้งใจทำสิ่งที่ควรต้องทำกันดีกว่า"

ครูที่ดีสมควรได้รับความเคารพ แต่ครูที่ไม่คู่ควรกับตำแหน่งก็ไม่สมควรได้รับมัน

ในขณะนั้น เด็กชายสวมแว่นที่นั่งอยู่หน้ามิลลี่หันกลับมาถามว่า "มิลลี่ ฉันเห็นสีหน้าป้ามหาภัยก่อนหน้านี้แล้ว ฉันว่าเธอต้องตอบคำถามนั้นถูกแน่ๆ ช่วยอธิบายให้พวกเราฟังหน่อยได้มั้ย"

มิลลี่กระพริบตาแล้วพยักหน้า "แน่นอน"

เธอหยิบกระดาษและปากกาออกมา อธิบายหัวข้อนั้นให้พวกเขาฟังอย่างละเอียด