ตอนที่ 9 การตอบคำถาม

มิลลี่ดูไม่แยแสขณะที่เธอเหลือบมองจอภาพที่อยู่ใกล้ๆ “หวังว่าครูจะจำสิ่งที่เพิ่งพูดออกมาได้นะคะ อย่ากลับคำพูดทีหลังล่ะ”

แอนนากลอกตา

แม้จะไม่เต็มใจ แต่เธอก็ต้องทำตามคำสั่งของอาจารย์ใหญ่และพามิลลี่เข้ามาเรียนในห้องเธอ

ขณะที่พวกเธอเข้าไปในห้องเรียน เสียงซุบซิบก็ดังไปทั่วห้องที่ก่อนหน้านี้เคยเงียบสงบ

“ผู้หญิงคนนี้ใครน่ะ นักเรียนใหม่เหรอ”

“ไม่มีทาง เหลืออีกแค่สองเดือนก็จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว เข้ามาเรียนตอนนี้ไปก็เปล่าประโยชน์ แต่ดูผมหน้าม้าหนาๆ และแว่นตาหนาเตอะนั่นสิ มองไม่เห็นหน้าชัดๆ ด้วยซ้ำ”

“ฮ่าๆ เธอคงไม่มีเสน่ห์เท่าไหร่ล่ะมั้ง ถ้าสวยจะซ่อนหน้าไว้ทำไมล่ะ”

เมื่อเห็นว่าวินัยในห้องเรียนแย่ลง แอนนาจึงขมวดคิ้วและเคาะโต๊ะอย่างเคร่งขรึม

“เสียงดังอะไรกัน เงียบๆ นี่คือนักเรียนที่เพิ่งย้ายมาใหม่”

จากนั้นเธอก็หันไปหามิลลี่แล้วพูดว่า "เอ้า มัวยืนอะไรตรงนั้นล่ะ ไปนั่งที่ว่างข้างหลังสิ"

ตลอดทั้งบทสนทนานั้น เธอไม่สนใจที่จะแนะนำมิลลี่ให้คนในห้องรู้จักเลย น้ำเสียงของเธอเจือแววดูถูกเหยียดหยาม

มิลลี่ไม่ถือสาเลยสักนิดเดียว การไม่ต้องแนะนำตัวช่วยให้เธอไม่ต้องเปลืองน้ำลายพูด ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอต้องการพอดี

เธอสำรวจดูห้องเรียนและชะงักไปชั่วคราวเมื่อสังเกตเห็นร่างที่คุ้นเคย

เด็กหนุ่มดูคล้ายคลึงกับเธออย่างน่าทึ่ง มีหน้าตาที่ละเอียดอ่อนเหมือนนายแบบและมักจะเป็นอันดับหนึ่งของชั้นเรียนเสมอ เขายืนกอดอกมองเธออย่างเย่อหยิ่ง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจและเยาะเย้ย

นี่น่าจะเป็นพี่ชายคนที่หกของเจ้าของร่างคนเดิม แอนโทนี

มิลลี่เมินท่าทีไม่เป็นมิตรของเขาและนั่งลงตรงมุมเงียบๆ ริมหน้าต่าง

ขณะที่เธอนั่งลง โทรศัพท์ของเธอก็สั่นอยู่ในกระเป๋า

เมื่อตรวจดูข้อความจากจอร์แดน พี่ชายคนโตของเธอ เธอก็ได้ยินเสียงทุ้มลึกของเขาดังออกมา

“มิลลี่ ตั้งใจเรียนนะ ฉันจะกลับไปทำงานแล้ว เธอกับแอนโทนีอยู่ห้องเดียวกัน ถ้าต้องการความช่วยเหลือก็ถามเขาได้เลย ยังไงเขาก็เป็นพี่ชายเธอ”

แอนโทนี เป็นพี่ชายเธอเหรอ

ทั้งห้องพากันตกใจเมื่อรู้เรื่องนี้ พวกเขาเป็นพี่น้องกันเหรอ

สีหน้าของแอนโทนีตึงเครียดขึ้นขณะที่เขาพยายามปฏิเสธ “มองอะไรกัน ฉันมีน้องสาวแค่คนเดียวคือสเตฟานี แค่ใช้นามสกุลเดียวกับฉันไม่ได้หมายความว่าเป็นครอบครัวฉันซักหน่อย”

สเตฟานีพูดถูก มิลลี่เป็นคนเจ้าเล่ห์จริงๆ พยายามอ้างว่าตัวเองข้องเกี่ยวกับตระกูลเบอร์เน็ตต์

ฉันอ่านเธอออกทะลุปรุโรป่งเลย

แต่เขากลับไม่ยอมรับเธอ

มิลลี่พูดไม่ออกเมื่อเขาระเบิดอารมณ์ออกมา นั่นมันข้อความของจอร์แดน ไม่ใช่ของเธอ เขาจะมาโกรธเธอทำไม

เธอตัดสินใจไม่ทะเลาะกับเด็กน้อยและมุ่งความสนใจไปที่การเรียน เธอส่งข้อความหาจอร์แดนนิดหน่อยก่อนจะปิดโทรศัพท์แล้วเก็บใส่กระเป๋า และหยิบหนังสือออกมาเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับชั้นเรียน

เมื่อไม่มีเหตุการณ์ใหญ่โตเกิดขึ้น ทุกคนจึงหันกลับไป