ตอนที่ 8 เข้าสู่เครสต์วูดไฮ

การสอบเข้าโรงเรียนมัธยมคงไม่ยากไปกว่าปริญญาเอกที่เธอได้มาจากมหาวิทยาลัยไอวี่ลีก

ระหว่างทางไปโรงเรียน สเตฟานีท่วมท้นไปด้วยความเย่อหยิ่งและเม้มริมฝีปากของเธอ เธอรู้ดีว่าโรงเรียนที่มิลลี่เคยเรียนก่อนหน้านี้เป็นแค่โรงเรียนมัธยมธรรมดาในชนบทและผลการเรียนของเธออย่างดีที่สุดก็อยู่ในระดับปานกลาง ทำไมถึงกล้าคิดที่จะเข้าเรียนที่เดียวกันกับเธอ ฝันสูงเสียไม่มี

มันต้องกลายเป็นปรากฏการณ์ที่น่าชมในอีกไม่ช้านี้แน่

มิลลี่ไม่คิดสนใจสิ่งที่เธอคิดอยู่ในหัว ดังนั้นเธอจึงหลับตาลงเพื่อพักผ่อน

ทั้งคู่ยังคงเงียบ ขณะที่จอร์แดนนั่งขมวดคิ้วอยู่ที่เบาะหลังและส่งข้อความหาผู้ช่วยอย่างดุเดือด

“เป็นยังไงบ้าง เรียบร้อยมั้ย ครูใหญ่ของเครสต์วูดไฮยินดีให้ข้อยกเว้นรับเธอเข้าเรียนมั้ย”

“คุณเบอร์เน็ตต์ ครูใหญ่ปฏิเสธหัวชนฝาเลยครับ”

“ปฏิเสธงั้นเหรอ เป็นเพราะเขาคิดว่าผมบริจาคเพื่อสร้างอาคารน้อยเกินไปเหรอ งั้นผมจะบริจาคเพิ่มอีกสามตึกเลย ไม่ว่ายังไงน้องสาวผมก็ต้องได้เรียนที่นั่น”

“คุณเบอร์เน็ตต์ครับ ต่อให้คุณบริจาคอาคารเพิ่มอีกกี่หลัง ครูใหญ่ก็ไม่ตกลงหรอกครับ พวกนักเรียนกำลังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยในอีกสองเดือนข้างหน้า ครูใหญ่คงไม่ยอมเสี่ยงรับนักเรียนเข้าไปลดมาตรฐานคะแนนของพวกเขาลงหรอกครับ... "

“ไร้สาระ ถ้าเขามาขวางความกระตือรือร้นในการเรียนของน้องสาวผม ผมจะทำลายเครสต์วูดไฮทิ้ง”

ผู้ช่วยได้แต่เงียบ

บ้านเบอร์เน็ตต์อยู่ไม่ไกลจากเครสต์วูดไฮ และพวกเขาก็มาถึงโรงเรียนในเวลาไม่นาน

ทันทีที่พวกเขาก้าวลงจากรถ บรรยากาศที่อ่อนเยาว์และไร้กังวลก็ห่อหุ้มพวกเขาไว้ แม้แต่หัวใจของมิลลี่ที่นิ่งงันมาสองชั่วชีวิตก็อดไม่ได้ที่จะเต้นตึกตักขึ้นมา แล้วมุมปากของเธอก็ขดขึ้นโดยอัตโนมัติ

ในที่สุด สถานที่ที่เธอเคยฝันถึงก็กลายเป็นความจริง

แม้ว่าจุดยืนที่มั่นคงของอาจารย์ใหญ่จะขัดขวางไม่ให้พวกเขาใช้วิธีสกปรกได้สำเร็จ แต่ตัวอาจารย์ใหญ่เองก็ยังกลัวอำนาจทางการเงินของตระกูลเบอร์เน็ตต์อยู่ เขาจึงรอต้อนรับพวกเขาที่ประตูโรงเรียนด้วยความประหม่าและจัดห้องให้มิลลี่ทำข้อสอบเป็นพิเศษ

มีข้อสอบทั้งหมดสี่ชุดด้วยกัน ได้แก่วิชาภาษา วิชาคณิตศาสตร์ วิชาภาษาต่างประเทศ และวิชาศิลปะหรือวิทยาศาสตร์ ข้อสอบวิชาภาษา คณิตศาสตร์ และภาษาต่างประเทศให้คะแนนเต็ม 150 คะแนนต่อชุด ส่วนข้อสอบวิชาศิลปะหรือวิทยาศาสตร์คะแนนเต็ม 300 คะแนนต่อชุด เกณฑ์ในการรับเข้าเรียนถูกตั้งไว้ที่ 600 คะแนน

มิลลี่เหลือบมองคำถาม ยกมือขึ้นมาเริ่มเขียนคำตอบลงไปอย่างรวดเร็ว

ผู้คุมสอบที่อยู่ด้านข้างประหลาดใจกับความเร็วในการทำข้อสอบของเธอ เด็กคนนี้ไม่ต้องตรวจการคำนวณของตัวเองอีกทีเลยหรือไง เธอแค่ดูคำถามก็รู้คำตอบเลยงั้นเหรอ

แม้ว่าการสอบจะตั้งระยะเวลาไว้ที่สี่ชั่วโมง แต่มิลลี่ก็ทำเสร็จภายในเวลาเพียงหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น

“เสร็จแล้วค่ะ หนูขอส่งข้อสอบเลยนะคะ”

ผู้คุมถึงกับตะลึง

“ไม่อยากทวนหรือตรวจคำตอบแล้วเหรอ”

มิลลี่ยิ้ม "ขอบคุณค่ะ แต่ไม่จำเป็นหรอก หนูว่าหนูได้คะแนนพอแล้วล่ะค่ะ"

ผู้คุมสอบขมวดคิ้วและเก็บกระดาษคำตอบของเธอไป เขาประหลาดใจที่เธอตอบแค่คำถามสองสามข้อแรกเท่านั้นและเว้นข้อที่เหลือไว้ ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังมั่นใจว่าตัวเองได้คะแนนมากพอแล้วอีกเหรอ

จอร์แดนสังเกตเห็นพื้นที่ว่างบนกระดาษของเธอและคิดว่าคำถามพวกนั้นยากเกินไปสำหรับเธอ เขาจึงปลอบใจเธอว่า "ไม่เป็นไร ถ้าเข้าโรงเรียนธรรมดาๆ แบบนี้ไม่ได้ พี่จะหาโรงเรียนที่ดีกว่านี้ให้เอง"

อาจารย์ใหญ่ยืนเงียบ

จำเป็นต้องพูดตรงๆ ขนาดนี้เลยเรอะ

ผู้คุมสอบให้คะแนนคำตอบของเธออย่างรวดเร็ว ตอนแรกเขาคิดว่านักเรียนคนนี้คงหมดโอกาสแล้ว แต่ยิ่งเขาตรวจไปเรื่อยๆ ก็ยิ่งประหลาดใจและตกใจมากขึ้นเท่านั้น แม้จะตอบแค่ไม่กี่คำถาม แต่เธอก็ตอบถูกทุกข้อ

ทุกวิชา ไม่มีข้อยกเว้น

ในท้ายที่สุด พอเขานับคะแนนแล้วก็รวมเป็นหกร้อยคะแนนพอดี ไม่มากไม่น้อยไปกว่านั้น

เห็นได้ชัดว่าเด็กผู้หญิงคนนี้จงใจคุมคะแนนของตัวเองไว้ ถ้าเธอตอบคำถามทั้งหมดก็คงติดอันดับหนึ่งในนักเรียนชั้นนำทั้งชั้นไปแล้ว

เธอฉลาดพอที่จะรักษาคะแนนให้อยู่ในขอบเขตที่เธอต้องการ