ตอนที่ 7 เม่น

จอร์จที่ได้รับสัญญาณจากปู่ของเขาเม้มริมฝีปากก่อนพูดว่า "คุณเบอร์เน็ตต์พูดถูกนะครับ นี่มันออกจะไม่เกรงใจกันเกินไปหน่อย"

เมื่อจอร์แดนเห็นว่าเขาเข้าใจสถานการณ์จึงพยักหน้ารับ "ขอบคุณที่เข้าใจครับคุณเทต"

เมื่อได้ยินคำพูดของเขา มิลลี่ก็โล่งใจขึ้นและไหล่ที่ตึงเครียดของเธอก็ผ่อนคลายลง เธอไม่อยากแต่งงานทันทีที่มาถึงโลกนี้จริงๆ

และเธอก็กำลังจะแต่งงานกับชายคนนี้ ซึ่งเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนที่รับมือได้ง่ายๆ

ก่อนหน้านี้เธอขู่เขาไว้เยอะตอนอยู่ที่สวน ถ้าเธอแต่งงานกับเขาจริงๆ ก็ไม่รู้ว่าเขาจะปฏิบัติตัวต่อเธออย่างไร

จอร์จเห็นมิลลี่ที่อยู่ด้านหลังจอร์แดนผ่อนคลายลง รอยยิ้มที่มีความหมายแฝงอยู่ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาทันที

ยังไม่ต้องรีบ

ต้องรอให้ตัวเม่นสลัดหนามที่อยู่บนตัวออกก่อนถึงจะเข้าถึงท้องที่อ่อนนุ่มของมันได้

……

แล้ววันรุ่งขึ้นก็มาถึง

เมื่อมิลลี่ลงมาข้างล่าง ทุกคนก็รอเธออยู่ที่โต๊ะอาหารแล้ว

พอสเตฟานีเห็นเธอเดินลงมาชั้นล่าง ใบหน้าของเธอก็เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น แต่ตาเธอยังบวมอยู่เล็กน้อย “อรุณสวัสดิ์มิลลี่”

น้ำเสียงที่แสดงความรักออกมามากเกินไปทำให้มิลลี่ขมวดคิ้ว แต่เธอก็พยักหน้ารับ

จอร์แดนโบกมือให้เธอแล้วกระซิบว่า "มิลลี่ มานั่งข้างพี่"

มิลลี่พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

จอร์แดนวางไข่ที่ปอกเปลือกเรียบร้อยแล้วบนจานของเธอแล้วกระซิบว่า "มิลลี่ กินไข่สิ"

มิลลี่มองดูไข่ต้มด้วยท่าทีต่อต้าน คิ้วที่ขมวดมุ่นของเธอเต็มไปด้วยความรังเกียจ

เธอเกลียดไข่ต้มที่สุด โดยเฉพาะไข่แดง

เธอเคยเป็นนักแสดงและต้องดูแลรูปร่างของตัวเองเลยต้องกินไข่ต้มทุกวัน และมันก็ปลูกฝังความไม่ชอบไข่ต้มในตัวเธอไปแล้ว

“มิลลี่ เมื่อคืนนอนหลับสบายดีมั้ย แม่บอกว่าห้องพี่ตกแต่งตามแบบห้องฉันเลยล่ะ ไม่รู้ว่าพี่จะชินมั้ยนะ ถ้ามีอะไรที่ไม่ชอบก็บอกได้เลย เดี๋ยวฉันช่วยแต่งใหม่ให้” สเตฟานีพูดอย่างกระตือรือร้น

เมื่อมิลลี่ได้ฟังคำพูดวกวนของสเตฟานี เธอก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ อารมณ์ดีในตอนเช้าของเธอถูกทำลายไปหมดสิ้นด้วยไข่ต้มในจานและคนน่ารำคาญตรงหน้า

เธอกำลังบอกเป็นนัยทั้งทางตรงและทางอ้อมว่ามิลลี่เป็นเพียงตัวแทนของเธอเท่านั้น

ฮ่าๆ เด็กน้อยชะมัด

แต่ตอนนี้เมื่อเห็นสเตฟานีดูสดชื่นก็ดูเหมือนว่าเธอจะเอาใจพ่อแม่เธอมาตั้งแต่เช้าแล้ว

หืม ไม่ได้โง่ขนาดนั้นแฮะ

ต่อให้มิลลี่ทำตัวไม่รู้ความ แต่เธอก็ยังเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของพ่อแม่เธอ ตราบใดที่เธอกลับมาอยู่ที่บ้านก็จะไม่ถูกไล่ออกไปอีก แต่สถานการณ์ของสเตฟานีแตกต่างออกไป เธอถูกตระกูลเบอร์เน็ตต์รับมาเลี้ยง หลังจากเลี้ยงดูเธอมาเป็นเวลานานก็ถือว่าทำหน้าที่ได้สำเร็จแล้ว หากเธอไม่เกาะพ่อแม่ของมิลลี่เอาไว้ดีๆ ก็คงไม่ดีต่ออนาคต

เมื่ออยู่ในตระกูลเบอร์เน็ตต์ สเตฟานีย่อมได้เป็นคุณหนูที่โดนเอาอกเอาใจโดยไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารและเสื้อผ้า

ถ้าเธอต้องไปจากบ้านเบอร์เน็ตต์จริงๆ ก็คงไม่เหลืออะไรเลย เธอไม่มีทางมีความสุขที่ต้องนั่งรถบัสไปโรงเรียนและใช้ชีวิตอยู่ในห้องเช่าเล็กๆ