ตอนที่ 6 พบจอร์แดนอีกครั้ง

มิลลี่หายใจเข้าลึกๆ เตรียมจะพูดอะไรบางอย่าง เมื่อมีเสียงตะโกนดังขึ้นมาขัดจังหวะเธอ “ผมไม่เห็นด้วย”

สเตฟานีที่แทบจะฉีกกระโปรงตัวเองเป็นชิ้นๆ ด้วยความริษยารู้สึกเบิกบานขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเสียงนั้นและร้องอย่างร่าเริงว่า "จอร์แดน"

จอร์แดน

จอร์แดน เบอร์เน็ตต์น่ะเรอะ

ไม่มีใครในพี่น้องทั้งหกคนมาปรากฏตัวในงานเลยเนื่องจากไม่ชอบมิลลี่ เรื่องราวส่วนใหญ่เน้นเรื่องที่จอร์แดนลำเอียงไปทางสเตฟานีมากกว่า

การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของจอร์แดนน่าจะเป็นการออกมาหนุนหลังให้สเตฟานี

มิลลี่ขมวดคิ้วและตัดสินใจว่าการอยู่ห่างจากเขาเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด ด้วยเหตุนี้เธอจึงขยับเท้าถอยไปข้างหลังอย่างรอบคอบ

ชายที่รีบรุดมาที่นี่ทันทีหลังจากเที่ยวบินอันยาวนานรู้สึกโล่งใจในที่สุดเมื่อเขาเข้ามาในวิลล่าและเห็นร่างเล็กอยู่ตรงนั้น

ขอบคุณสวรรค์ที่เขามาทันเวลา

ขอบคุณสวรรค์ที่พวกเขาทุกคนยังอยู่ที่นี่

เมื่อสเตฟานีเห็นจอร์แดน เธอก็วิ่งเข้าไปหาด้วยดวงตาแดงก่ำราวกับว่าเธอได้พบเครื่องต่อลมหายใจของเธอแล้ว ก่อนเธอจะดึงแขนเสื้อของเขาและฟ้องว่า "จอร์แดน ในที่สุดพี่ก็กลับมาเสียที ดูสิคะ มิลลี่ตบฉัน แล้วพ่อกับแม่ก็ไม่สนใจฉันเลย"

สายตาของจอร์แดนจับจ้องไปที่มิลลี่ตั้งแต่วินาทีที่เขาเปิดประตูเข้ามา

เมื่อได้ยินคำกล่าวอ้างของสเตฟานีว่ามิลลี่ใช้ความรุนแรงกับเธอ จอร์แดนก็ขมวดคิ้วและชะงักฝีเท้า “เขาตบเธอเหรอ”

เพราะเข้าใจว่าจอร์แดนเป็นห่วงเธอ สเตฟานีจึงพยักหน้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะปัดผมของเธอออกให้เขาดูอาการบาดเจ็บของเธอ “ดูสิจอร์แดน มิลลี่ใจร้ายมาก เธอรังแกฉันตลอดเลย...”

สีหน้าของจอร์แดนเปลี่ยนไปเมื่อเห็นรอยตบบนหน้าเธอ

จากนั้นเขาก็ดันสเตฟานีที่เกาะแขนเสื้อของเขาอยู่ออกไป สเตฟานีที่ไม่ทันได้ตั้งตัวจึงเซถอยกลับไปจากแรงผลักของเขา

แม้ว่าเธออยากจะโวยวายใจแทบขาด แต่เธอก็ควบคุมตัวเองไว้เมื่อเห็นจอร์แดนมุ่งหน้าไปหามิลลี่เพื่อเผชิญหน้ากับเธอ

จอร์จที่มองเหตุการณ์อยู่ใกล้ๆ ขมวดคิ้วและสีหน้าของเขาก็ตึงเครียดขึ้น เขาแอบก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อยื่นมือเข้าไปช่วยหากจอร์แดนลงไม้ลงมือ

พ่อแม่ของมิลลี่เป็นกังวลยิ่งกว่าเดิมและพยายามกันไม่ให้จอร์แดนเข้าใกล้มิลลี่

แล้วเหตุการณ์ไม่คาดคิดก็บังเกิดขึ้นเมื่อจอร์แดนดึงมิลลี่เข้าไปกอดแน่นในอ้อมแขนของเขา ดวงตาที่มุ่งมั่นของเขาค่อยๆ เอ่อท้นด้วยน้ำตา “มิลลี่ โล่งอกไปทีที่เธอยังอยู่ ดีจัง…”

มิลลี่สับสน

เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อปกป้องสเตฟานีหรอกเหรอ

ขณะที่เธอกำลังประมวลผลสถานการณ์ที่เกิดขึ้น จอร์แดนก็จับมือเธอมาสำรวจดูด้วยความกังวลและดุว่า “ซื่อบื้อหรือไง บ้านเรามีคนรับใช้นะ จำเป็นต้องใช้ความรุนแรงทะเลาะกันจริงๆ เหรอ เจ็บมากมั้ย ให้พาไปโรงพยาบาลหรือเปล่า”

แม้แต่มิลลี่เองก็ตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า

ทิศทางของเรื่องในตอนนี้ดูเหมือนจะออกทะเลไปเยอะ

จอร์แดนในหนังสือเล่มนี้ควรจะถือหางสเตฟานีอย่างกระตือรือร้นสิ ทำไมจู่ๆ เขาถึงออกอาการเป็นห่วงเธอแทนได้

เมื่อได้เห็นสิ่งนี้ ดวงตาของสเตฟานีก็ลุกโชนด้วยความริษยาอันขมขื่นและใบหน้าของเธอก็บิดเบี้ยวด้วยความปวดร้าว

ทำไมกัน

ทำไมยัยบ้านนอกคนนี้ถึงไม่เพียงแค่ดึงความสนใจของพ่อแม่ฉันเท่านั้น แต่ยังได้รับการปกป้องจากผู้นำตระกูลเทตด้วย แล้วตอนนี้แม้แต่จอร์แดนที่เพิ่งกลับมาก็ดูเหมือนว่าจะเปลี่ยนข้างไปแล้วด้วย