ตอนที่ 5 การเผชิญหน้า

เธอยังอ่านหนังสือไม่จบ แค่อ่านผ่านๆ เท่านั้น นอกจากแอนดรูว์แล้วก็ไม่มีตัวละครอื่นที่นามสกุลเทตถูกกล่าวถึงตลอดทั้งเรื่อง

เนื่องจากไม่มีการเอ่ยถึงเขาก่อนหน้านี้จึงมีแนวโน้มว่าเขาเป็นแค่ตัวประกอบเท่านั้น

ตราบใดที่เธอไม่เข้าไปพัวพันกับตัวละครนำชาย ทุกอย่างก็จะเรียบร้อยดี

เมื่อสถานการณ์รุนแรงขึ้น พ่อแม่ของมิลลี่ก็ไม่สามารถเพิกเฉยได้อีกต่อไป พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องขอโทษแอนดรูว์ด้วยรอยยิ้มฝืนๆ อ้างว่าความขัดแย้งนี้เกิดจากความเข้าใจผิดแบบเด็กๆ จากนั้นพวกเขาก็ขอให้สเตฟานีขอโทษมิลลี่

เพราะทำใจขอโทษคนที่ตัวเองดูถูกต่อหน้าทุกคนไม่ได้ สเตฟานีจึงลากพี่สาวของเธอเข้าไปในสวน

สเตฟานียืนอยู่ในมุมที่เงียบสงบของสวน สูดลมหายใจเข้าลึกๆ และพูดอย่างไม่เต็มใจว่า "มิลลี่ ฉันขอโทษสำหรับความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ของฉันนะ ได้โปรดยกโทษให้ฉันด้วย"

เมื่อสังเกตความเป็นส่วนตัวของสถานที่นั้น มิลลี่ก็สังเกตเห็นความกังวลของสเตฟานีต่อชื่อเสียงของเธอ แต่เธอรู้สึกว่าสเตฟานีทำมากเกินไปที่เลือกสถานที่เงียบสงบเพื่อขอโทษเธอ

แต่ถ้าฉันไม่ทำอะไรที่นี่ก็คงเป็นการสูญเปล่า เพราะถึงยังไงเธอก็อุตส่าห์เลือกสถานที่ดีๆ แบบนี้

ฮิๆ

มิลลี่เงื้อมือขึ้นตบแก้มขวาของสเตฟานีอย่างไม่ลังเล “สเตฟานี ตบนี้สำหรับที่กล่าวหาฉันผิดๆ”

ก่อนที่สเตฟานีจะทันได้โต้ตอบก็โดนตบอีกครั้งที่แก้มซ้ายของเธอ “แล้วตบนี้ก็สำหรับการกระทำที่หลอกลวงและเนรคุณของเธอ”

เมื่อนึกถึงตอนที่สเตฟานีสมรู้ร่วมคิดกับคู่แข่งและหนีไปอยู่ต่างประเทศด้วยเงินของตระกูล มิลลี่ก็รู้สึกว่าจำเป็นต้องทำอะไรสักอย่าง

แม้ว่าเธอจะไม่ชอบใช้ความรุนแรง แต่มิลลี่ก็ทนไม่ได้กับความคล้ายคลึงระหว่างโอลิเวียกับตัวเธอเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพูดถึงชะตากรรมอันน่าสลดที่ถูกบรรยายไว้ในหนังสือ

สเตฟานีนิ่งไปด้วยความตกใจ จู่ๆ เธอก็พุ่งมาพยายามกัดมิลลี่ “ยัยชั่วนี่ กล้าดียังไงมาตบฉัน ฉันจะทำให้เธอต้องชดใช้ กรี๊ด ยัยสารเลว”

แม้ว่าเธอจะมีรูปร่างผอมเพรียว แต่การฝึกการแสดงของมิลลี่จึงทำให้เธอมีทักษะในการป้องกันตัว เธอตรึงสเตฟานีไว้อย่างรวดเร็วและเตือนอย่างเอาเรื่องว่า "ถ้ายังอยากเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลเบอร์เน็ตต์ก็เอาความคิดชั่วๆ พวกนี้โยนทิ้งไปซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่ลังเลที่จะ...ส่งเธอไปอยู่อีกโลกหนึ่ง"

ดวงตาของเธอเป็นสีแดงก่ำ เต็มไปด้วยความโหดร้ายราวกับปีศาจ

มิลลี่ปลูกฝังเมล็ดแห่งความหวาดกลัวลงในตัวสเตฟานีด้วยสายตาที่คุกคาม จนทำให้เธอตัวสั่นอยู่กับที่

มิลลี่ผลักเธอออกไป ก่อนจะหยิบทิชชู่เปียกออกมาจากกระเป๋าของเธอและทำความสะอาดมือตัวเองอย่างพิถีพิถัน ด้วยรังเกียจการปะทะกันที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่

พระเจ้า เธอมันน่าขยะแขยงชะมัด

ที่มุมตะวันออกเฉียงใต้ของสวน ชายคนหนึ่งมองดูเหตุการณ์นั้นด้วยความสนุกสนานพร้อมแววตาที่เต็มไปด้วยความชั่วร้าย ท่าทางที่โหดเหี้ยมของผู้หญิงคนนั้นทำให้เขานึกถึงตัวเขาเอง

มีคนอยู่ในสายโทรศัพท์กับเขาและตะโกนเร่งว่า "ท่านจอร์จมาถึงหรือยังครับ ท่านนายพลเริ่มฟาดงวงฟาดงาอีกแล้ว"

เมื่อถูกขัดจังหวะอย่างกะทันหัน จอร์จจึงหันเหความสนใจของเขากลับไปอีกครั้ง "ผมจะไปถึงที่นั่นในอีกไม่ช้า"

ในขณะเดียวกัน สเตฟานีก็หนีไปด้วยความทุกข์หลังจากการเผชิญหน้ากัน เดาว่าคงไปหาคนในบ้านให้มาช่วยปลอบใจ

มิลลี่ที่ไม่สะทกสะท้านกับเหตุวุ่นวายยังคงสงบนิ่ง เธอทิ้งทิชชู่เปียกก่อนสบตากับร่างลึกลับ สัมผัสได้ถึงสายตาที่กำลังจ้องมาอย่างเงียบงันของเขา

มิลลี่ขมวดคิ้ว เธอรู้ว่าชายคนนี้ต้องเห็นเธอตบสเตฟานีแน่ๆ

มิลลี่แสดงท่าทีคุกคามอย่างเป็นนัยๆ เป็นการตอบกลับเพื่อเตือนเขาถึงผลที่จะตามมา

เธอไม่สนว่าชายคนนั้นจะมีสีหน้าเช่นไร ก่อนหันหลังแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องโถง

ดวงตาสีเข้มของจอร์จเป็นประกายด้วยความสนุกสนาน อดไม่ได้ที่จะคลี่ยิ้มออกมาบนริมฝีปากของเขา

นั่นเธอกำลังขู่ฉันเหรอ

…