ตอนที่ 11 ความทะเยอทะยานของวิลเลียม

“ระวังหน่อย ถ้านายมีปัญหาอีก พี่ชายนายต้องโกรธแน่ และถ้าเขาอารมณ์เสียขึ้นมา นายก็ลืมแผนการที่จะไปเล่นกีฬาอีสปอร์ตได้เลย”

วิลเลียมพ่นลมทางจมูกอย่างเย็นชา เขาโยนเสื้อคลุมลงบนโต๊ะด้วยความฉุนเฉียว จากนั้นก็หยิบปากกา กองกระดาษข้อสอบ และสมุดงานออกมาจากกระเป๋าของตัวเอง

ทุกคนพูดไม่ออก

กระเป๋าของเขาค่อนข้างใหญ่

เพื่อนร่วมชั้นของเขาที่นั่งเก้าอี้ข้างหน้าเห็นเหตุการณ์จึงยิ้มแล้วถามว่า "วิลเลียม นายไปร้านอินเทอร์เน็ตเพื่อเล่นเกมและอ่านหนังสือไปพร้อมๆ กันน่ะเหรอ"

วิลเลียมที่ยังคงเดือดดาลตอบอย่างเย็นชาว่า “ใช่”

เพื่อนร่วมชั้นเหลือบมองตัวหนังสือที่เขียนแน่นเอี๊ยดอยู่ในกระดาษข้อสอบของวิลเลียม เขากลืนน้ำลายแล้วยกนิ้วโป้งให้พร้อมกับชมว่า "นายนี่มันน่าทึ่งจริงๆ เพื่อน ที่จัดการทั้งเรื่องการเรียนและความฝันไปพร้อมๆ กันได้"

ความใฝ่ฝันของวิลเลียมคือการเป็นนักกีฬาอีสปอร์ตมืออาชีพ แต่พี่ชายของเขากลับคัดค้าน ถ้าวิลเลียมยืนกรานที่จะไล่ตามความฝันของตัวเอง เขาก็ต้องรักษาอันดับสูงสุดของทั้งชั้นเรียนไว้ให้ได้

ดังนั้นวิลเลียมจึงตั้งใจที่จะทำคะแนนให้ได้ดีที่สุดเพื่อรักษาอันดับสูงสุดไว้

แต่โชคก็ไม่เข้าข้างเขา เพราะเขามักจะขาดเพียงแค่คะแนนเดียวเพื่อที่จะได้คะแนนที่ดีที่สุดเสมอ ดังนั้นเขาจึงระบายความโมโหทั้งหมดไปที่แอนโทนีที่ทำคะแนนได้ดีที่สุดอย่างต่อเนื่อง

ตั้งแต่การสอบย่อยไปจนถึงการแข่งขันรายการสำคัญ เมื่อไหร่ก็ตามที่แอนโทนีตั้งใจจะทำอะไรสักอย่าง วิลเลียมก็จะแข่งกับเขาเพื่อแสดงความสามารถของตัวเอง

เมื่อเวลาผ่านไป ทุกคนก็รู้ว่าแอนโทนีที่เป็นนักเรียนอันดับต้นของชั้นเรียนและวิลเลียม นักเรียนที่ดีที่สุดอันดับสองและเป็นขวัญใจของโรงเรียนนั้นเป็นคู่แข่งกัน

"เธอเป็นใคร"

จู่ๆ วิลเลียมที่กลับมานั่งลงที่โต๊ะด้วยความฮึดฮัดก็รู้ว่าตัวเองมีเพื่อนร่วมโต๊ะคนใหม่

มิลลี่เลิกคิ้วขึ้น เธอรู้สึกว่ามันเหลือเชื่อที่เขาใช้เวลาครึ่งชั่วโมงกว่าจะสังเกตเห็นการมีอยู่ของเธอ

“มิลลี่ เบอร์เน็ตต์ ฉันเป็นนักเรียนที่ย้ายมาใหม่” เธอแนะนำตัวเอง

วิลเลียมตอบรับอย่างไม่ใส่ใจด้วยเสียงในลำคอและพูดเสริมอย่างเย็นชาว่า "ฉันเป็นคนชอบความสะอาด อย่าให้หนังสือของเธอล้ำเส้นมาล่ะ แล้วก็อย่าช่วยคนอื่นส่งจดหมายรักมาให้ฉัน อย่าส่งเสียงดังระหว่างเรียน มันรบกวนฉันและ... "

มิลลี่ขมวดคิ้ว ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงมีเรื่องจะพูดเยอะขนาดนี้เนี่ย

เธอขัดจังหวะด้วยความรำคาญ "นายพูดจบหรือยัง นายเป็นใครถึงกล้ามาสอนฉันเรื่องการเป็นคนที่เก่งเป็นอันดับสองของทั้งชั้นเรียนฮะ"

วิลเลียมโกรธจัด เขาจึงตะคอกเสียงดังว่า "เธอกล้าดียังไงฮะ"

มันไม่เป็นไรที่แอนโทนีจะเยาะเย้ยฉัน แต่ยายนักเรียนที่ย้ายมาใหม่คนนี้กล้าดียังไงมาเยาะเย้ยฉันด้วยกันล่ะฮะ

ฉันพนันได้เลยว่าเธอคงไม่รู้ถึงคะแนนสอบที่สูงลิ่วที่เครสต์วูดไฮแน่

ฮึ่ม

หลังจากการสอบครั้งนี้ มาดูกันว่าเธอจะตัวสั่นงันงกไปด้วยความกลัวหรือเปล่า

…

ณ ห้องเรียน ดี

สเตฟานี่ขมวดคิ้วขณะมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่มีวี่แววว่ามิลลี่จะมาเข้าร่วมชั้นเรียนของพวกเธอเลย รอยยิ้มหยันปรากฎบนริมฝีปากของเธอ

การสอบจบลงไปนานแล้ว ถ้ามิลลี่ไม่ปรากฏตัว ก็อาจจะเป็นเพราะว่าเธอสอบตกและอาจารย์ใหญ่ก็ส่งเธอกลับบ้านไปแล้ว