ตอนที่ 2 จงเป็นฝ่ายขอหย่าเสียเถิด

ณ เรือนสดับพิรุณ

กู้ฉางยวนวางร่างของหลินหว่านฉิงลงบนเตียงอย่างนุ่มนวลและระมัดระวัง

หลินหว่านฉิงฉวยแขนเสื้อของเขาไว้ “ฉางยวน... ท่านอย่าโทษเจาหนิงเลยนะเจ้าคะ เป็นสตรีเหมือนกัน ข้าเข้าใจดีว่านางย่อมเสียใจ”

กู้ฉางยวนพยักหน้า “ยังคงเป็นพี่สะใภ้ที่เข้าใจความรู้สึกผู้อื่นที่สุด”

พี่สะใภ้สูญเสียสามีไป แต่ยังต้องนึกถึงจิตใจผู้อื่น พอกลับมามองลู่เจาหนิง... กลับรู้เพียงแต่หึงหวงไร้สาระ ไม่รู้จักมองภาพรวมเอาเสียเลย

บุรุษมีสามภรรยาสี่อนุเป็นเรื่องปกติธรรมดามาก ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็เป็นเพียงการ ‘ยืมพันธุ์’ เพื่อสืบต่อสายเลือดให้พี่ชายเท่านั้น

หลินหว่านฉิงมีน้ำตาคลอหน่วย “เป็นความผิดของข้าเองที่ดูแลท่านพี่ได้ไม่ดี... ถ้าหาก... ถ้าหากพี่ชายของท่านยังมีชีวิตอยู่ พวกเราก็คงไม่...”

กู้ฉางยวนใช้นิ้วโป้งปาดน้ำตาให้นาง พลางปลอบโยน “พี่สะใภ้ไม่ควรโทษตัวเอง พี่ใหญ่ร่างกายอ่อนแอเจ็บป่วยง่ายมาตั้งแต่เด็ก ไหนเลยจะเป็นความผิดของท่านที่ดูแลได้ไม่ดี คนตายไปแล้วไม่อาจฟื้นคืน... พวกเรามองไปข้างหน้าเถิดขอรับ”

หลินหว่านฉิงเงยหน้าขึ้น สบตาเขาอย่างน่าสงสารจับใจ ทว่าก้นบึ้งของดวงตากลับซ่อนประกายมืดมนไว้

“ท่านพูดถูกเจ้าค่ะ... คนตายไปแล้วไม่อาจฟื้นคืน”

เมื่อรัฐทายาทสิ้นไปแล้ว นางก็ไร้ที่พึ่งพิงในจวนแห่งนี้ จำต้องยึดกู้ฉางยวนไว้ให้มั่น และให้กำเนิดบุตรชายให้ได้

กู้ฉางยวนมองนาง ลำคอพลันตีบตัน

พี่สะใภ้ที่อยู่ตรงหน้า คือคนที่ทำให้เขาหวั่นไหวตั้งแต่สมัยเยาว์วัย ภายหลังนางแต่งงานกับพี่ชาย เขาจึงไม่กล้าคิดเกินเลยอีก ตั้งใจเด็ดเดี่ยวว่าจะใช้เวลาสองปีลืมเลือนความรู้สึกนี้ แล้วไปใช้ชีวิตอยู่กับลู่เจาหนิงให้ดี

บัดนี้พี่ชายสิ้นแล้ว... เขาได้รับภารกิจสำคัญนี้ ที่จะต้องมอบทายาทให้พี่สะใภ้ ลึก ๆ แล้วก็แฝงความรู้สึกส่วนตัวอยู่บ้าง

ก็คงได้แต่คิดว่า... สวรรค์เมตตาต่อความรักที่เขามีมานานหลายปี จึงช่วยเติมเต็มความปรารถนาของเขากระมัง

เขาสาบานว่า หลังจบเรื่องนี้ เขาจะตัดใจให้เด็ดขาด และจะซื่อสัตย์ต่อภรรยาของตนเพียงผู้เดียว

“พี่สะใภ้... พวกเรา... พักผ่อนกันเถิด”

หลินหว่านฉิงเผยสีหน้าเขินอาย ก้มหน้าลงต่ำ “เจ้าค่ะ” เสียงของนางแผ่วเบาราวเสียงยุง

เมื่อกลิ่นอายบุรุษเพศคืบคลานเข้ามา นางก็แหงนหน้าหลับตาลง ปล่อยให้เขาเด็ดดม...

...

เรือนหลาน

อาหมานมองความมืดทะมึนยามค่ำคืนภายนอก กลัวว่าคุณหนูของตนจะเปลี่ยนใจ

“คุณหนูเจ้าคะ หรือจะให้บ่าวไปที่เรือนสดับพิรุณ พูดกับท่านแม่ทัพให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้เลยนะเจ้าคะ บ่าวดูออกนะเจ้าคะ... แม้ว่าการแต่งงานครั้งนี้นายท่านจะเป็นคนจัดการ แต่คุณหนูก็มีใจให้ท่านแม่ทัพใช่หรือไม่เจ้าคะ...”

ลู่เจาหนิงเอ่ยห้ามทันที “ห้ามไป”

เรียกตัวกู้ฉางยวนกลับมาได้... แล้วจะเรียกหัวใจของเขากลับมาได้ด้วยหรือ?

“อีกอย่าง... ใครที่บอกว่าข้าชอบเขา? ต้องเป็นเขาเท่านั้น...”