ตอนที่ 3 นางคงต้องคิด เปลี่ยนสามีเสียแล้ว

หลินหว่านฉิงยิ้ม... ดวงตาฉายแววดูแคลนอย่างปิดไม่มิด นางไม่คิดจะตอบคำถามของลู่เจาหนิง

“คนเรา ก็ควรจะรู้จักเจียมเนื้อเจียมตัว”

“มังกรย่อมคู่กับหงส์... เป็นเรื่องปกติมาแต่ไหนแต่ไร”

“ที่ข้าให้เจ้าเป็นฝ่ายขอหย่าเอง ก็ถือว่าไว้หน้าเจ้ามากแล้ว”

“เชื่อหรือไม่... เพียงแค่ข้าเอ่ยปากคำเดียว ฉางยวนก็จะหย่ากับเจ้าทันที”

ลู่เจาหนิงแสร้งทำเป็นไม่ยอมแพ้ “ข้าไม่ได้ทำสิ่งใดผิด จวนโหวจะหย่าข้าได้อย่างไรเจ้าคะ”

แววตาของหลินหว่านฉิงพลันมืดครึ้มลง “ข้าพูดขนาดนี้แล้ว เหตุใดเจ้าถึงยังฟังไม่เข้าใจอีกนะ”

“เจ้าคงไม่ได้คิดว่า... แค่ดื้อด้านไม่ยอมไป ก็จะมีโอกาสได้ให้กำเนิดบุตรชายแก่ฉางยวน หวังใช้ลูกเป็นบันไดไต่เต้า ก้าวขึ้นเป็นนายหญิงของจวนโหวในอนาคตหรอกนะ”

“ข้าจะบอกให้... แม้ว่าข้าจะกลายเป็นแม่ม่าย ตำแหน่งฮูหยินรัฐทายาทของข้าก็ไม่มีวันสั่นคลอน”

นางลูบท้องของตนเอง ใบหน้าเผยความภาคภูมิใจออกมา

“ฉางยวนเป็นคนกตัญญูซื่อสัตย์ เขาบอกแล้วว่าเขาจะไม่รับตำแหน่งรัฐทายาท เขาจะมอบทายาทให้ข้าคนหนึ่ง เพื่อสืบทอดตำแหน่งรัฐทายาทและจวนโหวแห่งนี้... ชาตินี้... เจ้าไม่มีวันข้ามหน้าข้าไปได้ เข้าใจหรือไม่?”

แววตาของลู่เจาหนิงเย็นเยียบลง

เพื่อสตรีคนเดียวถึงกับยอมสละทุกสิ่งหรือ? กู้ฉางยวนช่างโง่เขลาสิ้นดี

ตอนนี้... มันไม่ใช่ปัญหาว่าเขาจะหย่านางหรือไม่ แต่เป็นนางที่ต้องพิจารณา... เปลี่ยนสามีคนใหม่เสียแล้ว

เมื่อหลินหว่านฉิงเห็นลู่เจาหนิงนิ่งเงียบไป ก็นึกว่านางถูกข่มจนพูดไม่ออก จึงได้แต่แค่นหัวเราะในใจ

นางคือคุณหนูใหญ่แห่งจวนเสนาบดี เรียนรู้กลวิธีในเรือนหลังมาตั้งแต่เล็ก ลู่เจาหนิงมีปัญญาอะไรมาต่อกรกับนาง?

ไม่ว่าจะเป็นตำแหน่งฮูหยินรัฐทายาท หรือตัวและหัวใจของกู้ฉางยวน... ล้วนเป็นของนางทั้งสิ้น

พอหลินหว่านฉิงจากไป อาหมานก็กลอกตามองบน

น่าโมโหที่สุด! นางหลินหว่านฉิงช่างอวดดีนัก!

“คุณหนูเจ้าคะ นางอาศัยสิทธิ์อะไรมาสั่งให้ท่านขอหย่าเจ้าคะ”

ลู่เจาหนิงเงยหน้าขึ้น ยิ้มให้อาหมาน “เจ้าคิดว่า... ตำแหน่งฮูหยินรัฐทายาท เป็นอย่างไรบ้าง?”

อาหมานตกใจหน้าถอดสี

ลู่เจาหนิงทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง มุมปากประดับด้วยรอยยิ้มจาง ๆ

นางก็อยากจะลองดูเหมือนกัน... ว่าจะเป็นกู้ฉางยวนที่หย่านางก่อน หรือจะเป็นนางที่ชิงตำแหน่งของหลินหว่านฉิงมาก่อน...

อาหมานยังคงไม่เข้าใจ “คุณหนูเจ้าคะ ท่าน...”

ลู่เจาหนิงเปลี่ยนเรื่องทันควัน “ไปคารวะท่านแม่สามีกันก่อนเถิด”

...

เรือนหรงเวย

มารดาแซ่กู้นั่งอยู่บนที่นั่งประธาน

ลู่เจาหนิงยืนนิ่ง แล้วย่อกายคารวะ “ลูก... มาคารวะท่านแม่เจ้าค่ะ”

มารดาแซ่กู้เหลือบมองนางแวบหนึ่ง ใบหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึก “นั่งเถิด”

“ขอบคุณท่านแม่เจ้าค่ะ”