ตอนที่ 9 เรื่องการเลื่อนยศศักดิ์นั้น เป็นที่แน่นอนแล้ว

ณ เรือนหรงเวย

สินเดิมมีมากนัก บ่าวไพร่ต้องขนย้ายเข้าออกอยู่หลายรอบ

แม่กู้นั่งอยู่ในห้องส่วนตัว มือหมุนลูกประคำ แต่กลับไม่อาจสงบใจได้เลยแม้แต่น้อย

นางหลับตาแล้วเอ่ยถาม

“ย้ายออกไปหมดแล้วหรือยัง?”

สาวใช้ตอบว่า “เจ้าค่ะ ฮูหยินผู้เฒ่า”

แม่กู้ลืมตาขึ้นทันที สีหน้าแลดูเคร่งเครียด

“แล้วผนึกตราล่ะ? ได้ตรวจดูอย่างละเอียดแล้วหรือไม่?”

“เจ้าค่ะ ผนึกตรายังอยู่ดีทุกอัน”

แม่กู้ถึงได้ผ่อนคลายลงบ้าง

สินเดิมของลู่เจาหนิง นางใช้ไปกว่าครึ่ง เพื่อนำไปช่วยบ้านเดิมของตน จึงต้องนำผนึกตรามาปิดไว้เช่นนี้

นางได้กำชับหว่านฉิงไว้ก่อนแล้วว่า มิให้แตะต้องโดยเด็ดขาด

นับว่ายังดีที่หว่านฉิงว่านอนสอนง่ายมาโดยตลอด รอเพียงไม่กี่วัน เมื่อเรื่องการเลื่อนยศศักดิ์สำเร็จลุล่วง จะทวงของกลับคืนก็ยังไม่สาย

ณ เรือนสดับพิรุณ

เมื่อเห็นหีบห่อมากมายวางเรียงราย สาวใช้ชุนเถาจึงรู้สึกลำพองใจนัก

“ฮูหยินเจ้าคะ ทรัพย์สินมากมายเช่นนี้ เป็นของท่านทั้งหมดเลยหรือ?”

หลินหว่านฉิงไม่มีสีหน้ายินดี กลับมีความไม่พอใจมากขึ้น

ลู่เจาหนิงนังคนชั้นต่ำ เมื่อเห็นฉางยวนจะได้เลื่อนยศ ก็จ้องจะมาแบ่งปันความดีความชอบของนาง! นางไม่มีวันปล่อยให้นังผู้นั้นสมหวังเป็นแน่!

“ย้ายทั้งหมดนี้เข้าไปในห้องเก็บของ ห้ามแตะต้องแม้แต่นิดเดียว!”

ทันทีที่คำพูดจบลง…

“นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?” เมื่อกู้ฉางยวนมาถึงเรือนสดับพิรุณ เขาก็เห็นหีบห่อขนาดใหญ่เต็มลานเรือน

หลินหว่านฉิงปรับรอยยิ้มให้ดูนุ่มนวลอย่างรวดเร็ว แล้วจึงเริ่มต้นอธิบายให้เขาได้รับฟัง

เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของกู้ฉางยวนก็คลี่คลายลง

ลู่เจาหนิงมีใจรักใคร่ต่อเขาอย่างล้ำลึกโดยแท้ เพื่อตำแหน่งของเขา ถึงขนาดนำสินเดิมทั้งหมดออกมาเลยเชียว

หลินหว่านฉิงสังเกตสีหน้าเขาได้ ก็เปลี่ยนคำพูดในทันที

“ทว่า… เรื่องการเลื่อนยศศักดิ์ของท่านนั้น เป็นที่แน่นอนแล้ว จะจำเป็นต้องนำสิ่งเหล่านี้มาใช้ทำไม? แค่รอพระราชโองการถ่ายทอดลงมาแล้วค่อยส่งของกลับไป จะได้ไม่ทำให้คนภายนอกเข้าใจคลาดเคลื่อนว่าท่านใช้สินเดิมของภรรยาแลกยศศักดิ์ อันเป็นการทำให้ชื่อเสียงมัวหมอง”

กู้ฉางยวนก็สีหน้าเคร่งขรึมลง

“ยังคงยังเป็นพี่สะใภ้ที่มีความคิดที่รอบคอบสมบูรณ์ยิ่งนัก!!”

หลินหว่านฉิงสูดหายใจเข้าออกเบาๆ

หากฉางยวนเลื่อนยศสำเร็จลงได้ ความดีความชอบย่อมเป็นของนางแต่เพียงผู้เดียว! อย่าได้มีใครคิดเข้ามาร่วมแบ่งปันเด็ดขาด!

ลู่เจาหนิงช่างโง่งมนัก ที่หลงคิดว่าเพียงแค่มีเงินก็จะสามารถจัดการเรื่องราวทั้งหมด เพื่อช่วยเหลือฉางยวนให้ได้เลื่อนยศศักดิ์ ฮึ!

…

แสงจันทร์ทอแสงคล้ายวารี หลินหว่านฉิงกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

“ฉางยวน พวกเราจะพักผ่อนกันเลยไหม?”

กู้ฉางยวนกำลังอยู่ในวัยหนุ่มแน่นเลือดลมพลุ่งพล่าน ทั้งเพิ่งได้ลองลิ้มรสไม่นาน ก็เกิดความปรารถนาจนไม่อาจอดทน

เมื่อแรกเริ่มย่อมติดขัด พอทำบ่อยก็คุ้นเคย เขาจึงโอบอุ้มนางเข้าไปยังห้องชั้นในทันที

หลินหว่านฉิงโอบรอบคอเขา แล้วซบใบหน้าลงกับอกกว้าง

ในไม่ช้า ภายในม่านก็มีเสียงหอบหายใจอย่างหนัก และเสียงโอดครวญของสตรีดังขึ้น

ภายในห้องเก็บสุรา

อาหมานมองคุณหนูที่กำลังถอนเข็มฝัง

“คุณหนูเจ้าคะ รอให้ผ่านไปสักครู่แล้วค่อยมาใหม่ ดีหรือไม่?”