บทที่ 127 แข่งกัน

บทที่ 127 แข่งกัน

เนี่ยเฟิงพอเข้าไปในห้องจำลองการบินก็ร้องอุทานออกมาอย่างช่วยไม่ได้ คิดไม่ถึงว่าตัวเองจะกลับมาอีกแล้ว

พูดๆดูแล้วตอนเนี่ยเฟิงอายุสิบหกปีก็เคยเข้ามาฝึกอบรมในห้องจำลองนี้แล้ว

ในตอนนั้นสภาพไม่ได้ดีเหมือนกับตอนนี้ แถมห้องจำลองในตอนนั้นก็ไม่ได้พัฒนามากเหมือนกับทุกวันนี้

ผู้ที่มาทำการฝึกอบรมให้กับพวกเขาในตอนนั้นก็เป็นคนที่ขึ้นชื่อเรื่องความเที่ยงธรรมจริงจังไม่สนใครหน้าไหนทั้งสิ้น สำหรับพวกเขาแล้วคนแบบนี้พูดได้เลยว่าเข้มงวดกวดขันสุดๆ

มีแค่คนที่มีความสามารถโดดเด่นออกมาเท่านั้น จึงจะสามารถได้รับทรัพยากรที่มากขึ้นกว่าคนอื่น ไม่อย่างนั้นพวกเขาก็จะไม่ได้กินอาหาร

เนี่ยเฟิงเป็นคนที่ฉลาดหลักแหลมมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ดังนั้นเรื่องพวกนี้ไม่ได้ยุ่งยากอะไร

แต่คนที่ยิ่งเก่งกาจยิ่งยอดเยี่ยมก็จะยิ่งได้รับความโปรดปราน

ยีนแห่งความเก่งกาจของเนี่ยเฟิงทำให้เขากลายเป็นตัวหลักสำคัญของการฝึกอบรม

เวลาในการฝึกอบรมในแต่ละวันเขามีมากกว่าคนอื่นหลายเท่าตัว เขาจับอุปกรณ์ทั้งหมดในห้องจำลองมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งจับทั้งคลำซะจนตัวอักษรบนอุปกรณ์พวกนั้นเลือนหายไปจนหมดแล้ว

พวกปุ่มกด อุปกรณ์บังคับทิศทางเหล่านั้นต่างก็เรียบเนียนแวววับหมดแล้ว ส่วนมือของเนี่ยเฟิงเนื่องจากจับต้องของพวกนี้บ่อย จึงกลายเป็นตุ่มบวมๆขึ้นมา

ถึงขนาดที่ผ่านไปนานแล้ว เนี่ยเฟิงรู้สึกได้ว่าช่วงหลังไหล่เริ่มจะเจ็บเริ่มปวด

แต่ความเจ็บปวดนี้มันรวดเร็วมาก ไม่ได้กระทบกับการฝึกอื่นๆ

แผลตามตัวของเนี่ยเฟิงมีเยอะมาก มีแผลเป็นมากมายล้วนแต่เกิดมาจากตอนที่ฝึกอบรมทั้งนั้น ยังมีแผลเป็นส่วนใหญ่ที่ได้มาจากตอนที่ปฏิบัติภารกิจอีกด้วย

หลังจากที่เนี่ยเฟิงออกมาจากห้องจำลอง เครื่องบินลำแรกที่ได้แตะเลยก็คือเครื่องบินรบ

ในตอนนั้นเขาอบรมอยู่หนึ่งปี เขาที่อายุสิบเจ็ดปีได้ขับเคลื่อนเครื่องบินรบขึ้นสู่ท้องฟ้า มือและใจของเขาในตอนนั้นสั่นสุดๆ

เครื่องบินรบขนาดเล็กเหล่านี้มีคนขับแค่คนเดียว แล้วคนคนนี้ก็คือคนขับเคลื่อนนั่นเอง

เนี่ยเฟิงจำได้เสมอว่าคนที่เสร็จจากการฝึกอบรมในกลุ่มเดียวกันทั้งหมดมีสิบสี่คน หกคนตายไปเนื่องจากปฏิบัติไม่ถูกต้อง ทำให้เสียชีวิตจากเครื่องบินตก

หลังจากที่เนี่ยเฟิงลงมาจากเครื่องบินรบ ก็เริ่มลองขับเครื่องบินแบบอื่นๆอีกหลายชนิด เขาในตอนนี้คุ้นชินและชำนาญแล้ว

หลังจากที่พวกเขาเริ่มคุ้นชินกับเครื่องบินแล้ว ครูฝึกอบรมก็ให้พวกเขาขับเครื่องบินเข้าสู่สงคราม แต่ครั้งนี้เป็นสงครามจริงๆ ดงปืนห่ากระสุนมีเครื่องบินจำนวนไม่น้อยที่ถูกโจมตี

ความสามารถในการตอบสนองของเนี่ยเฟิงรวดเร็วมาก แทบจะไม่ให้โอกาสอะไรพวกเขาได้โจมตีเลยแม้แต่น้อย

มีอยู่หลายครั้ง เครื่องบินรบของเขากับกระสุนปืนใหญ่ของอีกฝั่งลอยมาเฉียดกัน ตอนนี้พอนึกถึงแล้วก็รู้สึกกลัวไม่น้อยอยู่เหมือนกัน

เมื่อเทียบกับการที่ขับเครื่องบินรบไปต่อสู้ในสงคราม การบินพลเรือนในตอนนี้สำหรับเขาแล้วถือว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยมาก

เนี่ยเฟิงเก็บอารมณ์ความรู้สึก มองทีมอบรมพิเศษที่กำลังพูดอธิบายรายละเอียดยิบย่อยอยู่

“พวกคุณล้วนแต่เป็นนักบินและผู้ช่วยนักบินที่มาใหม่ ดังนั้นพวกคุณจะต้องเป็นคนรับผิดชอบ การบินในแต่ละครั้งล้วนแต่เป็นการท้าทาย หน้าที่ความรับผิดชอบที่สำคัญที่สุดของพวกคุณก็คือให้ผู้โดยสารไปที่ถึงจุดหมายได้อย่างปลอดภัย”

หัวหน้าที่รับผิดชอบในการพูดอธิบายของทีมเป็นคนต่างชาติ ชื่อว่าไมค์

ไมค์เป็นฝรั่งผมเหลืองตาฟ้าทั่วไป รูปร่างสูงใหญ่ ใช้ภาษาอังกฤษในการสื่อสารตลอดทั้งการฝึก

“เอาล่ะ พวกคุณมีใครจะขึ้นมาลองสักหน่อยไหม?”

นี่มันก็แค่ห้องจำลอง ต่อให้ขึ้นไปก็คงไม่เป็นไร ถึงยังไงก็ไม่ใช่การบินจริงๆ

ในคนพวกนี้มีคนไม่น้อยที่เคยบินกับเครื่องบินมาแล้ว

แม้ว่าจะมีบางส่วนที่ไม่เคยปฏิบัติจริง แต่การฝึกในห้องห้องจำลองพวกเขาก็สัมผัสมาไม่น้อยแล้วเหมือนกัน

ตอนที่เนี่ยเฟิงฝึกอบรมในตอนแรก ห้องจำลองเป็นห้องที่เขาเข้าไปบ่อยที่สุด ถึงขนาดที่กินอยู่ในห้องจำลองเลยก็ว่าได้

“โอ้ ว่าแล้วทำไมถึงไม่เห็นนายจากในกลุ่มพวกหน้าหล่อพวกนั้น ที่แท้นายก็วิ่งแจ้นมาอยู่ตรงนี้นี่เอง ทำไมเหรอ? หรือว่านายอยากจะเป็นนักบินหรือไง?”

ซ่าวเจ๋ตัวน่ารำคาญกะไม่ปล่อยเนี่ยเฟิงกับโจวลี่ซือได้อยู่กันดีๆ ตั้งแต่เมื่อกี้ ซ่าวเจ๋ก็เอาแต่มองตามเนี่ยเฟิง