บทที่ 128 ไม่สามารถบินผ่านไปได้

บทที่ 128 ไม่สามารถบินผ่านไปได้

“ในเมื่อนายกล้าเทียบ ก็ดีมากแล้ว แต่พวกเรามาเทียบแข่งกัน มันก็ต้องมีการเดิมพันกันหน่อยไหมล่ะ?”

“โอ้！กำลังคิดเหมือนกันเลย！ถ้านายแพ้การแข่งขันครั้งนี้ นายต้องคุกเข่าร้องเสียงหมาต่อหน้าฉัน！”

ซ่าวเจ๋สบถออกมาด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันอย่างช่วยไม่ได้ ดูท่าแล้วเนี่ยเฟิงจะรนหาที่ตายด้วยตัวเองแล้วล่ะ！

“ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว แต่ถ้านายแพ้……เอาแบบนี้สิ ถ้านายแพ้ก็ต้องเปลือยกายในที่สาธารณะ”

เนี่ยเฟิงพูดประโยคนี้ออกมาทำให้ทุกคนตรงนั้นต่างพากันหัวเราะออกมายกใหญ่

ซ่าวเจ๋กัดฟันกรอดๆ มองเนี่ยเฟิงด้วยสีหน้าแววตาดำมืด“ได้！ถ้าอย่างนั้นก็มาแข่งกันสักตั้ง！”

เขาไม่เชื่อว่าตัวเองคนที่ชำนาญมีความสามารถในการฝึกอบรมนี้จะแพ้ให้กับคนที่ไม่รู้เรื่องอะไรพวกนี้เลย！

“น่าสนใจดีนี่ ถ้าอย่างนั้นฉันก็เป็นกรรมการตัดสินให้เองแล้วกัน！”

ไมค์อดไม่ได้ที่จะปรบมือ“ในเมื่อพวกคุณเปลี่ยนเป็นโหมดบินเดี่ยวแล้ว ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ขอให้แข่งกันเรื่องความสามารถในการรับมือกับสถานการณ์ก็แล้วกัน ในสถานการณ์ที่เหมือนกัน ใครปฏิบัติได้โดดเด่นมากกว่าคนนั้นก็จะเป็นผู้ชนะ”

แต่ว่าการแข่งขันแบบนี้มันก็ต้องมีเกณฑ์การตัดสินของมันอยู่แล้ว ดังนั้นถึงไม่มีไมค์มาเป็นกรรมการตัดสินก็ไม่เป็นไร

โจวลี่ซือรู้สึกกังวลสุดๆ ถึงยังไงเธอก็ไม่เคยเห็นเนี่ยเฟิงขับเครื่องบินมาก่อน

เนี่ยเฟิงมีโอกาสชนะจริงเหรอ? ถ้าเป็นในเวลาอันสั้น อีกสักพักเขาก็อาจจะต้องคุกเข่าต่อหน้าซ่าวเจ๋แน่ๆ

เนี่ยเฟิงสัมผัสได้ถึงสายตาของโจวลี่ซือ เขาหันกลับไปมองโจวลี่ซือ พร้อมกับพูดยิ้มๆ“เชื่อผมสิ”

โจวลี่ซือทำได้แค่พยักหน้า ถึงยังไงก็มาถึงขั้นนี้แล้วจะทำก็ไม่ได้แล้ว

“เหอะ！ใกล้จะตายอยู่แล้วยังกล้าพูดแบบนี้ออกมาอีก อีกเดี๋ยวฉันจะทำให้นายได้รู้ว่าอะไรคือฝีมือขั้นเทพ！”

“ได้ งั้นเริ่มตอนนี้เลย！”

ไมค์ดูเกมการแข่งขันนี้อย่างใจจดใจจ่อ เขาไม่รู้ว่าจริงๆว่าเนี่ยเฟิงที่อยู่ข้างๆมีความสามารถหรือไม่ แต่ซ่าวเจ๋มีความสามารถอยู่จริงๆ

ตอนที่พวกเขาทำงาน พวกไมค์ ซ่าวเจ๋เป็นคนที่ครูฝึกรักที่สุด เพราะว่าความสามารถด้านการปฏิบัติของพวกเขาเก่งกาจมาก แม้ว่าจะปฏิบัติแค่ไหนห้องจำลองก็ตาม แต่ก็สุดยอดสุดๆ

ในตอนนั้นซ่าวเจ๋ยังได้รับรางวัลอีกด้วย ตอนนี้รางวัลก็ยังตั้งอยู่ที่บ้านอยู่เลย

ตอนเริ่มบิน ซ่าวเจ๋ทำการควบคุมอุปกรณ์ต่างๆด้วยท่าทางที่เวอร์เกินจริง ถึงแม้ว่าจะเวอร์เกินจริง แต่คนที่อยู่ข้างๆก็ดูออกว่ามันก็ถูกต้องอยู่เช่นกัน

ส่วนเนี่ยเฟิงไม่ได้จับมานาน แค่มือของเขาวางลงบนอุปกรณ์เครื่องนี้ ใจของเขาก็มีความรู้สึกที่หายไปนานกลับคืนมาทันที

เขาค่อยๆถอนหายใจออกมา ลงมือได้อย่างนิ่งและมั่นคง

โจวลี่ซือสองตาเปล่งประกาย วิธีการที่นิ่ง สงบใจเย็นขนาดนั้น เนี่ยเฟิงไปเรียนขับเครื่องบินมาตั้งแต่เมื่อไรกัน? แม้ว่าจะไม่เคยเห็นเขาขับเครื่องบินมาก่อน แต่การปฏิบัติในห้องจำลองนี้ช่างนิ่งและมั่นคงมาก

เครื่องบินขับออกมาได้อย่างนิ่งมาก ความคิดของเนี่ยเฟิงเริ่มแพร่กระจายออกมา ตอนที่เนี่ยเฟิงขับเครื่องบินจะเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันกับสิ่งแวดล้อม ในตอนนี้เขาก็คือเครื่องบิน เครื่องบินก็คือเขา

ไม่นาน สภาพแวดล้อมด้านหน้าของพวกเขาจู่ๆก็เปลี่ยนไปโหดร้ายรุนแรงขึ้นมาทันที ดูแล้วน่าจะกำลังเข้าไปในเขตฝนฟ้าคะนอง

หัวข้อในการแข่งหัวข้อนี้เนี่ยเฟิงไม่รู้ว่าเคยทำมากี่ครั้งแล้ว แทบนับไม่ถ้วน

ซ่าวเจี๋ยก็ดีใจขึ้นมาเหมือนกัน การจำลองการบินในขณะที่เข้าไปในเขตฝนฟ้าคะนอง เขาเคยได้รับรางวัลพิเศษมาแล้วด้วย

ดังนั้นการบินในครั้งนี้สำหรับซ่าวเจ๋แล้วง่ายไม่รู้จะง่ายยังไงแล้ว！

ซ่าวเจ๋เริ่มปฏิบัติด้วยท่าทางที่รวดเร็ว ดูตาลายไปหมด