บทที่ 142 เหมาหมด

บทที่ 142 เหมาหมด

“เอ๊ะ นายอย่ามาได้คืบเอาศอกนะ!”

พอทุกคนได้ยินคำพูดของเนี่ยเฟิง ก็พลันไม่สงบในพริบตา

พอฝ่ายจัดงานเห็นฉากนี้เข้าก็เก้อกระดากขึ้นมาบ้างเช่นกัน เพราะอย่างไรแขกเหล่านี้ล้วนเป็นคนที่พวกเขาเชิญมา หากสามารถขายเครื่องบินออกไปได้คงไม่มีอะไรที่ดีไปกว่านี้อีกแล้ว

เนี่ยเฟิงพ่นลมหายใจออกมาอย่างช้าๆ เห็นคนเหล่านี้ถลึงตามองตนเองอย่างโกรธๆ เขาก็เลยดึงโจวลี่ซือที่อยู่ด้านข้างขึ้นมา “หยุดรถด้วย”

จางเจิ้นกั๋วพลันสดใสขึ้นมาทันที หรือพวกเขาสองคนทนไม่ไหวต้องการจะลงจากรถแล้วใช่ไหม?

เดิมทีสองคนนี้ก็ไม่ได้มีเงินอะไร ตอนนี้ดูท่าคงจะถูกพวกเขาพูดเกินไปเป็นแน่ ดังนั้นจึงทนบากหน้าอยู่ไม่ไหว

ฝ่ายจัดงานรีบจอดรถทันที คนอื่นๆ เห็นพวกเขาสองคนลงจากรถ ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มแห่งชัยชนะออกมา โจวลี่ซือรู้สึกเพียงว่าในใจอึดอัดคับข้องอย่างยิ่ง เห็นหน้าตาของคนเหล่านี้ โจวลี่ซือจึงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

“เสี่ยวเฟิง ไม่จำเป็นต้องลงจากรถ คนพวกนี้ก็แค่สุขสบายจนเคยชิน ดวงตาสุนัขจึงมองเห็นคนอื่นต่ำต้อยกว่า นึกว่าตนเองสูงส่งนักหนา ในความเป็นจริงพวกเขาก็แค่มีเงินนิดหน่อยเองไม่ใช่หรือไง?”

โจวลี่ซือมองเห็นใบหน้าของคนเหล่านั้น พลันรู้สึกโมโหขึ้นมาทันที

“ไม่เป็นไร เพราะพวกเขาดูนิทรรศการนี้ยังไม่ทันจบ พวกเขาก็ต้องถอยกลับทางเดิมอย่างรวดเร็ว”

เนี่ยเฟิงกดมือถือ จากนั้นก็แสยะยิ้ม

โจวลี่ซือมุ่นหัวคิ้วอย่างแปลกใจอยู่บ้าง “เสี่ยวเฟิง ทำไมถึงพูดแบบนี้ล่ะ?”

“พี่ห้า พี่ดูสิ อีกเดี๋ยวพวกเขาก็ต้องกลับมา”

หลังซ่าวเจ๋เห็นพวกเขาสองคนลงจากรถก็รีบโทรมาทันที พูดอย่างเบิกบานหาใดเปรียบ

“มีความสุขเป็นบ้า ตอนที่พวกเขาสองคนถูกไล่ลงจากรถ ผมอยากจะปรบมือนัก แต่น่าเสียดายที่ผมไม่ได้อยู่ตรงนั้น มองไม่เห็นหน้าตาอึดอัดคับข้องนั้นของพวกเขา ยาจกอย่างพวกเขายังคิดจะไปดูเครื่องบินที่นั่นอีก จะไปมีปัญญาซื้อได้ยังไง!”

“นั่นน่ะสิ แถมยังไปล่วงเกินพวกเศรษฐีบนรถอีก ช่างเถอะ อย่างไรพวกเขาสองคนก็คงไม่มีที่ยืนอยู่ในเมืองเยี่ยนตูอีกแล้ว วันนี้ก็ถือเสียว่าให้พวกเขาได้เปิดหูเปิดตา มาดูงานนิทรรศการเครื่องบิน ต่อไปพวกเขาคงไม่มีโอกาสนี้อีกแล้ว เพราะพวกเขามาทำขายหน้าที่นี่ ต่อไปคงไม่กล้ามาอีกแล้ว!”

จางเจิ้นกั๋วเต็มไปด้วยความลำพองใจ ตอนที่ลูกพี่ลูกน้องสองคนนี้กำลังมีความสุขอยู่นั้นเอง จู่ๆ ฝ่ายจัดงานก็ได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง

“อะไรนะ? นี่เรื่องจริงใช่ไหม? ผมรู้แล้วจะถอยกลับไปที่เดิมเดี๋ยวนี้!”

หลังอีกฝ่ายวางสาย ก็สั่งให้คนขับเลี้ยวรถโดมกลับทางเดิมอย่างรีบร้อน ทุกคนต่างสงสัยอยู่บ้าง ด้านหลังยังมีเครื่องบินอีกตั้งเยอะที่ยังไม่ได้ดู ทำไมพวกเขาจะกลับเสียแล้วล่ะ? แม้ราคาเครื่องบินเหล่านั้นจะแพงหูฉี่ พวกเขาก็ไม่ได้คิดจะซื้อเช่นกัน แต่บางโมเดลก็หาดูได้ยากจริงๆ

“เอ๋ พวกคุณเป็นอะไรไป? ทำไมถึงกลับทางเดิมล่ะ? พวกเรายังดูไม่ครบเลยนะ!”

“นั่นน่ะสิ หรือพวกคุณคิดว่าเครื่องบินพวกนี้พวกเราซื้อไม่ไหวใช่ไหม?”

คนรับผิดชอบของฝ่ายจัดงานทำท่าเกรงใจ ยิ้มกล่าวกับพวกเขาว่า

“ต้องขอโทษแขกทุกท่านด้วย เมื่อสักครู่เครื่องบินที่จัดแสดงในงานไม่อาจขายได้ เพราะถูกบรรจุลงหีบห่อหมดแล้ว ดังนั้นงานนิทรรศการครั้งนี้จึงดำเนินต่อไม่ได้แล้ว”

พอคนรับผิดชอบพูดคำนี้ออกมา ทุกคนต่างตกตะลึงกันหมด เครื่องบินของที่นี่รวมๆ ดูก็แทบจะแตะหลายพันล้านแล้ว ใครกันที่มีเงินมากมายก่ายกองขนาดนั้น ซื้อเครื่องบินพวกนี้ไปหมดแล้ว?!

“พับผ่าสิ! นี่มันเศรษฐีมือเติบที่ไหนกัน! ซื้อเครื่องบินไม่ได้ซื้อทีละเครื่อง แต่ซื้อทั้งงานนิทรรศการเนี่ยนะ?!”