บทที่ 173 เอาคืน

บทที่ 173 เอาคืน

“คุณนายควรจะทำยังไงกับเรื่องนี้?”

ในเวลานี้คุณนายหลันกำลังดื่มชาอยู่ในห้องโถง ในมือของเธอกำลังถือชาที่ราคาแพงสุดๆ

“ฉันก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน ตระกูลเนี่ยก็ตายไปหมดแล้ว ไม่คิดว่าจะเหลือรอดอยู่หนึ่งคน แล้วไอ้หมอนี่ก็ยังมาตามหาถึงที่แบบนี้อีก”

คุณนายหลันค่อยๆถอนหายใจออกมาอย่างช้าๆ“ฉันต้องคิดๆอีกสักหน่อยว่าควรจะรับมือยังไง”

ส่วนอีกด้าน เนี่ยเฟิงก็กลับมาถึงโรงพยาบาลแล้ว

“เป็นยังไงบ้างเสี่ยวเฟิง? ฝั่งนั้นว่ายังไง?”

หลินซูอินกำลังคิดที่จะโทรศัพท์ไปถามสถานการณ์ของเนี่ยเฟิง คิดไม่ถึงว่าเนี่ยเฟิงจะกลับมาแล้ว

“เมื่อคืนเกิดเหตุการณ์วุ่นวายขึ้นนิดหน่อย งานการกุศลก็เลยไม่ได้จัดน่ะ”

หลังจากที่หลินซูอินได้ฟังแล้วก็ถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้ จากนั้นเธอก็พูดขึ้นด้วยความเป็นห่วง

“ไม่ได้จัดเป็นเรื่องที่ดีแล้ว แต่เมื่อคืนฉันประมาทจริงๆ ตอนนี้พักผ่อนดีแล้ว พวกเรากลับกันก่อนดีไหม? ฉันอยากจะเสนอรายงานที่เป็นลายลักษณ์อักษรกับผู้อำนวยการโรงเรียนสักหน่อยด้วยน่ะ”

หลินซูอินเป็นคนจริงจังแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

“ในเมื่อเป็นแบบนี้ ถ้าอย่างนั้นผมก็เก็บข้าวของให้พี่ก็แล้วกัน พวกเราขับรถกลับไปตั้งแต่ตอนนี้เลย?”

“รถของนายยืมมาจากเพื่อนไม่ใช่เหรอ? ถ้านายขับกลับไป แล้วเพื่อนของนายจะทำยังไง?”

หลินซูอินรู้สึกว่ามันไม่เหมาะสม

“รถของผมเป็นรถของร้านตัวแทนจำหน่ายรถของเพื่อน เขายังมีอีกร้านที่เมืองจินไห่ ผมสามารถเอารถไปคืนที่ร้านที่อยู่ในเมืองจินไห่ได้ ”

เนี่ยเฟิงพูดไร้สาระด้วยหน้าตาจริงจัง ส่วนหลินซูอินกลับเชื่ออย่างหมดใจ หลินซูอินพยักหน้า ทั้งสองคนขับรถกลับไปยังเมืองจินไห่ด้วยกัน หลังจากถึงเมืองจินไห่แล้ว เนี่ยเฟิงก็ไปส่งหลินซูอินที่โรงเรียน

“เสี่ยวเฟิง นายจะรอฉันอยู่ข้างนอกไหม?”

“ไม่เป็นไร ผมเข้าไปข้างในกับพี่ก็แล้วกัน”

“ได้เลย แต่เดี๋ยวคงต้องให้นายรออยู่ตรงทางเดินก่อนนะ”

ทั้งสองคนเข้าไปในโรงเรียนด้วยกัน เรียกได้ว่าโรงเรียนแห่งนี้ใหญ่มากจริงๆ แถมเต็มไปด้วยกลิ่นอายของตำราเรียน

ก่อนที่เนี่ยเฟิงจะอายุสิบสามปี เคยเรียนโรงเรียนมาเหมือนกัน แต่หลังจากอายุสิบสามปีก็อยู่ในค่ายกักกันมาตลอด

เขาไม่เคยรู้สึกถึงบรรยากาศในโรงเรียนมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว เพื่อนที่รู้จักกันก่อนช่วงตอนประถมพวกนั้น เขาก็ไม่เคยติดต่อเลยแม้แต่คนเดียว ถึงยังไงก็ผ่านมาหลายปีมากแล้ว ทุกคนก็โตกลายเป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว

เนี่ยเฟิงดึงสายตากลับมา มองที่แผ่นหลังของหลินซูอิน พวกเขาทั้งสองคนมาถึงที่ฝ่ายวิชาการ

คิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะเจอเข้ากับคนคนหนึ่ง หลี่ซวน

หลังจากที่หลี่ซวนรู้เรื่องของโหวหย่งแล้ว ในใจก็รู้สึกกระวนกระวายไม่กล้าไปหาเขา กังวลว่าตัวเองจะพลอยโดนไปด้วย ก็เลยรีบกลับมาอย่างลุกลี้ลุกลน

หลังจากที่เธอเห็นเนี่ยเฟิงและหลินซูอินแล้ว ก็ทำตัวไม่ถูก เนื่องจากหลี่ซวนเพิ่งจะโทรศัพท์ไปเตือนหลินซูอิน

ใครจะไปรู้ว่าคนที่มารับสายคนนั้นจะเป็นเนี่ยเฟิง

หลี่ซวนไอกระแอมหนึ่งที“คุณ แฮ่มๆ ทำไมพวกคุณกลับมาเร็วขนาดนี้?”

“ดูเหมือนครูหลี่จะไม่อยากให้พี่สามของผมกลับมาเลยนะครับ?”

เนี่ยเฟิงขมวดคิ้ว สบถหึออกมาอย่างช่วยไม่ได้

จู่ๆหลี่ซวนก็นึกคำพูดที่เนี่ยเฟิงพูดเตือนตนเองเมื่อตะกี้ขึ้นมาได้ เขาบอกไว้ว่า เขายังไม่ได้คิดบัญชีนี้กับเธอ