บทที่ 174 รองผู้อำนวยการ

บทที่ 174 รองผู้อำนวยการ

เนี่ยเฟิงขมวดคิ้ว พร้อมกับเอ่ยปากพูดขึ้น

“ผมว่าคุณเป็นหมาจนตรอกแล้วล่ะ ไม่ว่าเจอใครหน้าไหนก็กัดไปทั่ว”

“คุณเป็นแฟนของครูหลิน แน่นอนว่าคุณก็ต้องเข้าข้างครูหลินอยู่แล้ว ต่อให้รู้ว่าครูหลินไปอ่อยนายโหว คุณก็ไม่ยอมรับแน่ๆ ถึงยังไงสำหรับพวกคุณสองคนแล้วนี่มันแทบจะไม่มีประโยชน์อะไรเลยนะ”

หลี่ซวนมองหัวหน้าฝ่ายวิชาการด้วยสีหน้าจริงจัง“ตอนนี้นายโหวถูกเขาเล่นงานจนบาดเจ็บสาหัส หรือว่าคุณกะจะใช้งานครูที่มีตำแหน่งสำคัญๆงั้นเหรอ? ถ้าถูกนายโหวรู้ พวกคุณจะต้องรับผิดชอบสิ่งที่พวกคุณทำทั้งหมดแน่ๆ！”

คำพูดเหล่านี้ของหลี่ซวน ทำให้หัวหน้าฝ่ายวิชาการรู้สึกลังเลไม่น้อย แน่นอนว่าหัวหน้าฝ่ายวิชาการรู้ว่าโหวหย่งเป็นกรรมการของโรงเรียน

“หัวหน้าฝ่ายวิชาการ คุณจะฟังความข้างเดียวจากครูหลี่ไม่ได้นะคะ ฉันไม่เคยไปอ่อยหรือล่อลวงโหวหย่งเลย แล้วฉันก็ไม่เคยคิดจะหลอกใช้โหวหย่งเพื่อให้ได้ตำแหน่งชนะเลิศเลยด้วย”

หลินซูอินรู้สึกว่าหลี่ซวนก็เป็นแค่ผู้หญิงที่ชอบหยิ่งทะนงโอ้อวดคนหนึ่งเท่านั้น คนแบบนี้จะเป็นครูได้ยังไง?

“คุณบอกว่าที่ฉันพูดเป็นการพูดลอยๆ แล้วคุณล่ะ? คุณมีหลักฐานอะไร? เห็นๆอยู่ว่าตัวเองทำเรื่องน่ารังเกียจ แต่กลับไม่ยอมรับ ดู๊ดู บนโลกใบนี้ไม่คิดว่าจะมีคนที่หน้าไม่อายได้ขนาดนี้อยู่ด้วย！”

หัวหน้าฝ่ายปกครองขมวดคิ้ว จากนั้นก็นวดๆขมับ“พวกคุณเถียงกันหัวชนฝาไม่รู้ใครผิดใครถูก ตอนนี้ผมสับสนมึนงงไปหมด เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าพวกคุณทั้งสองคนใครผิดใครถูกกันแน่ เอาแบบนี้ไหม หลังจากที่ผมสอบถามสถานการณ์แล้ว……”

“หัวหน้าฝ่ายวิชาการคุณก็ไม่ต้องถามอะไรแล้ว ในเมื่อคุณอธิบายไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นพวกเราไปหารองผู้อำนวยการเลยก็แล้วกัน！”

หลี่ซวนพูดจบก็เชยคางเย้ยหยันใส่พวกเขา เนี่ยเฟิงเห็นหลี่ซวนท่าทางมั่นอกมั่นใจขนาดนั้น ในใจก็คิดว่าหลี่ซวนจะต้องมีความคิดชั่วร้ายอยู่ในใจแน่ๆ

เรื่องนี้มันเกินความสามารถตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ถึงยังไงต่างคนต่างก็บอกว่าตัวเองมีเหตุผลของตัวเอง แล้วนี่ยิ่งไม่มีหลักฐานอีก หัวหน้าฝ่ายวิชาการก็เลยบอกไม่ได้ว่าใครเป็นฝ่ายถูกกันแน่

แต่ในเมื่อหลี่ซวนบอกไปแล้วว่าจะไปหารองผู้อำนวยการ หัวหน้าฝ่ายวิชาการจึงวางใจลงได้หน่อย จากนั้นพวกเขาก็พยักหน้า

“ถ้าอย่างนั้นก็ดี พวกคุณไปหารองผู้อำนวยการโรงเรียนเถอะ ดูว่ารองผู้อำนวยการโรงเรียนจะพูดยังไง รองผู้อำนวยโรงเรียนการเป็นคนที่ยุติธรรมมากๆ”

หลี่ซวนออกไปจากห้องของหัวหน้าฝ่ายวิชาการ จากนั้นก็หน้าไปมองหลินซูอินหนึ่งที

“ทำไมเดินช้าแบบนั้นล่ะ หรือว่าพวกคุณไม่กล้าตามมาเหรอ?”

“ฉันไม่เข้าใจจริงๆ เห็นๆอยู่ว่าคนที่ทำเรื่องเลวเป็นคุณชัดๆ แต่ทำไมคุณถึงพูดอย่างเต็มปากเต็มคำ มั่นอกมั่นใจได้ขนาดนั้น?”

หลินซูอินขมวดคิ้ว สีหน้าดูแย่ไม่น้อย

“พี่สามไม่ต้องถามเธอหรอก มีคนบางประเภทหนังหน้าหนา ต่อให้พูดอะไรเธอก็ไม่เก็บไปคิดหรอก มิหนำซ้ำกลับภูมิใจในตัวเองด้วยซ้ำ”

เนี่ยเฟิงส่ายหัว เขาอยากรู้ว่าหลี่ซวนคิดจะทำอะไรกันแน่

“พวกคุณไม่ต้องพูดคำพูดพวกนี้เพื่อมากระตุ้นอารมณ์ฉันหรอกนะ ถึงยังไงอีกเดี๋ยวพวกคุณก็จะรู้ถึงความสุดยอดเก่งกาจของฉันแล้ว！”

แม้ว่าโหวหย่งจะช่วยอะไรไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าหลี่ซวนจะมีที่พึ่งแค่คนเดียวสักหน่อย

ตอนแรกหลี่ซวนกะที่จะอาศัยโอกาสนี้เพื่อที่จะล้มหลินซูอิน ถ้าหลินซูอินถูกโค่นแล้ว จะมีความเป็นไปได้มากว่าเธอจะได้เป็นตัวแทนของโรงเรียนไปเข้าร่วมการแข่งขัน อีกอย่าง เรื่องครั้งที่แล้ว เป็นไปได้ยังไงที่หลี่ซวนจะไม่เข้าใจ ตัวเองไม่มีโหวหย่งมาเป็นที่พึ่งพิงแล้ว ถ้าอย่างนั้นมีความเป็นไปได้สูงว่าเนี่ยเฟิงอาจจะมาจัดการกับเธอก็ได้！

ดังนั้นหลี่ซวนจึงวางแผนที่จะลงมือก่อนดีที่สุด

พวกเขามาถึงห้องทำงานของรองผู้อำนวยการโรงเรียน เพิ่งจะเดินเข้าไป สีหน้าของรองผู้อำนวยการก็เผยให้เห็นถึงรอยยิ้มที่แสนเบิกบาน ที่แท้รองผู้อำนวยการกับหลี่ซวนสองคนนี้ก็มีความสัมพันธ์กันนี่เอง

หลี่ซวนรู้ว่ารองผู้อำนวยการคนนี้เป็นผู้ชายเลว ชอบลวนลามบุคลากรผู้หญิง แต่การให้รองผู้อำนวยการลวนลามมันก็มีประโยชน์อยู่เหมือนกัน

ตอนแรกหลี่ซวนอยากที่จะอยู่กับโหวหย่ง เพราะว่าโหวหย่งตระกูลร่ำรวยแถมเป็นกรรมการของโรงเรียนอีก ส่วนรองผู้อำนวยการก็แค่เป็นคนจนๆน่าสมเพชคนหนึ่งเท่านั้น