บทที่ 175 ซื้อโรงเรียน

บทที่ 175 ซื้อโรงเรียน

หลินซูอินที่แต่เดิมไม่ได้เป็นคนขี้โมโหอะไร ปกติแล้วก็เป็นคนพูดจาดี แถมยังอ่อนโยนสุดๆ แต่หลินซูอินในตอนนี้กลับรู้สึกอยากที่จะโมโหมากๆ แต่ไม่รู้ว่าจะโมโหยังไง

“แต่ว่านะ ครูหลินคุณจะลองมาคุยๆกับผมได้นะ ดูว่าคุณมีความคิดเห็นยังไงบ้าง ให้พวกเขาทั้งสองคนออกไปก่อนดีไหม！”

รองผู้อำนวยการคงจะรู้สึกว่ามันถึงช่วงคับขันแล้ว หลินซูอินก็ไม่น่าจะขัดขืนอะไรต่อได้อีก ดังนั้นจึงฉวยโอกาสนี้โกยผลประโยชน์ทันที

หลี่ซวนขมวดคิ้วอย่างช่วยไม่ได้ เธอหันไปมองรองผู้อำนวยการ รองผู้อำนวยการสีหน้าหื่นกาม เธอรู้ดีอยู่แก่ใจ “ว่าไง? ตอนนี้ผมให้โอกาสคุณแล้ว หรือว่าคุณจะปล่อยโอกาสที่ดีขนาดนี้ไปเหรอ?”

รองผู้อำนวยการพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงดุดัน

“ฉันทราบแล้ว”

หลินซูอินค่อยๆถอนหายใจออกมา จากนั้นก็หันมองไปยังเนี่ยเฟิง

“เนี่ยเฟิง นายรออยู่ตรงประตูห้องทำงานก่อนนะ ถ้ามีเรื่องอะไรเดี๋ยวค่อยเรียกนายเอง”

เนี่ยเฟิงพยักหน้าจากนั้นก็เดินออกไป การกระทำนี้ทำให้รองผู้อำนวยการพอใจอย่างมาก

รองผู้อำนวยการหันไปมองหลี่ซวนอีกหนึ่งที แม้ว่าหลี่ซวนจะกุมจุดอ่อนของเขาเอาไว้อยู่ แต่รองผู้อำนวยการก็กำจุดอ่อนของหลี่ซวนไว้เช่นกัน

หลี่ซวนก็เข้าใจถึงการกระทำของรองผู้อำนวยการดี ก็แค่จะฉวยโอกาสแตะเนื้อต้องตัวหลินซูอินนิดๆหน่อยๆเท่านั้น

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ตัวเองก็ไม่ต้องเก็บเรื่องนี้ไปคิดมาก ดังนั้นหลี่ซวนจึงยิ้มๆอย่างอึดอัด ก่อนจะเดินออกไป

หลังจากรอพวกเขาสองคนออกไปแล้ว ประตูก็ปิดลง ในเวลานี้รองผู้อำนวยการก็เปิดเผยธาตุแท้ออกมาจนหมด

รองผู้อำนวยการเดินเข้ามาด้วยความหื่นกระหาย เดินวนรอบหลินซูอินหนึ่งรอบ จากนั้นรองผู้อำนวยการก็บิดๆมือ พร้อมพูดกับหลินซูอินด้วยน้ำเสียงเบาๆ

“ครูหลิน ผมจะให้โอกาสคุณพูดแก้ตัวสักครั้ง”

“รองผู้อำนวยการ เรื่องมันแล้วแต่คนจะคิด ฉันไม่เคยทำเรื่องแบบนี้มาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว คุณเองก็รู้ดี ทำไมคุณต้องบิดเบือนข้อเท็จจริงที่ว่าฉันถูกและครูหลี่ผิดด้วยล่ะคะ?”

จุดยืนของหลินซูอินยังคงแน่วแน่มั่นคง ไม่ถูกเรื่องนี้ทำให้เอนเอียงอ่อนไหวเลยแม้แต่น้อย

“บนโลกนี้มีเรื่องที่ไม่ยุติธรรมตั้งเยอะแยะมากมาย คำพูดที่คุณพูดออกมาไม่จำเป็นต้องมีคนเชื่อเสมอไป แต่คำพูดที่ผมพูดออกมาไม่เหมือนกัน ถ้าคุณอยากจะอยู่รอดปลอดภัยในหน้าที่การงานนี้ต่อไป คุณก็ต้องเชื่อฟังผมแต่โดยดีเถอะ ยอมผมซะ”

รองผู้อำนวยการรู้สึกว่าหลินซูอินในตอนนี้ยากที่จะจัดการ ดังนั้นจึงเปิดปากพูดแบบนี้ออกมาตรงๆ

หลินซูอินถลึงสองตามองรองผู้อำนวยการอย่างไม่อยากที่จะเชื่อ

“คุณว่าอะไรนะ?”

“คุณไม่ต้องมาเสแสร้งแกล้งไม่รู้เรื่องได้แล้ว อย่านึกว่าผมไม่รู้เรื่องนั้นของคุณกับโหวหย่งนะ โหวหย่งช่วยให้คุณได้ครอบครองแชมป์ชนะเลิศ ตอนนี้โหวหย่งไม่ได้อยู่ข้างกายของคุณ ถ้าอย่างนั้นคุณก็ควรจะมาขอร้องอ้อนวอนผมซะ”

รองผู้อำนวยขยิบตาให้กับหลินซูอิน เขาถูกความสวยของหลินซูอินสะกดเข้าแล้ว

แต่เขาก็ลงมือกับหลินซูอินไม่ได้ หลักๆก็คือหลินซูอินมีส่วนเกี่ยวข้องกับโรงเรียนอยู่ไม่น้อย

เพียงแค่ตอนนี้หลินซูอินถูกกุมความลับเอาไว้ ดังนั้นรองผู้อำนวยการคิดว่าตัวเองสามารถทำสิ่งที่ตัวเองต้องการได้แล้ว

“ถ้าคุณปรนนิบัติดูแลผมดี ผมจะช่วยคุณอย่างดีเช่นกัน”

ตอนนี้หลินซูอินกลับมาท่าทางตกใจ รองผู้อำนวยการเห็นสถานการณ์แบบนี้ ยังนึกว่าหลินซูอินแอบยอมรับแล้ว ก็เลยก้าวเข้าไปยื่นมือออกมากะที่จะลูบไล้ใบหน้าของหลินซูอิน

แต่มือของเขายังไม่ทันได้แตะหลินซูอิน จู่ๆก็ถูกหักทันที！

ตามมาด้วยเสียงแกรกที่ดังฟังชัด เสียงร้องโอดโอยของรองผู้อำนวยการดังลั่นห้องทำงาน！