บทที่ 206 ประมูลราคา

บทที่ 206 ประมูลราคา

คางเมิ่งก็จูงเนี่ยเฟิงเดินจากไปอย่างไม่หันหัวกลับมา แม้ว่าเธอจะไม่ชอบสวีเหมยมากขนาดไหน แต่คางเมิ่งก็รู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะเอาอารมณ์มาเป็นที่ตั้ง

ในตอนนี้ งานประมูลก็ได้เริ่มขึ้น พอสวีเหมยหาที่นั่งใกล้ๆคางเมิ่งกับเนี่ยเฟิงเจอแล้วก็เดินตรงเข้าไป

“คุณมาทำอะไรตรงนี้? ที่นั่งตั้งเยอะแยะ ทำไมคุณไม่ไปหาที่อื่นนั่งล่ะ?”

คางเมิ่งมองสวีเหมยเหมือนกับเป็นวิญญาณตามติด รู้สึกอึดอัดอยู่ในใจไม่น้อย

“ฉันก็แค่ชอบนั่งข้างๆพวกคุณเท่านั้นเอง ทำไม? หรือว่ามีคนกำหนดเอาไว้เหรอว่าห้ามไม่ให้ฉันนั่งตรงนี้? ถ้าพวกคุณรู้สึกว่าไม่สบายใจ ก็สามารถย้ายไปอีกด้านหนึ่งได้นะ”

คางเมิ่งก็เริ่มรู้สึกมีน้ำโหขึ้นมาแล้ว เห็นๆอยู่ว่าเธอจงใจเข้ามาใกล้ชัดๆ ถ้าจะย้ายก็ควรเป็นเธอที่ย้ายออก ไม่ใช่พวกเขา

ทั้งสองต่างยืนหยัดในจุดยืนของตัวเอง ต่างคนต่างไม่ยอมกัน ไม่มีทีท่าจะลุกออกไปจากที่นั่งแม้แต่น้อย ด้วยเหตุนี้ทำให้พวกเขาต้องนั่งด้วยกันต่อไป

งานประมูลเริ่มต้นขึ้น ปกติแล้วจะเริ่มประมูลจากราคาถูกๆก่อน แล้วถึงค่อยตามด้วยของแพงๆ

“ฉันรู้แล้ว คนที่รวยแบบแฟนของคุณ คงจะไม่สนพวกของเมื่อตะกี้นี้สินะ เลยคิดจะมาประมูลของจากงานประมูลให้นี่เอง ปากทำเป็นบอกว่าไม่อยากหาทายาทเศรษฐี แล้วนี่ไม่ใช่ทายาทเศรษฐีหรือไง? คุณวางใจได้ ฉันจะไม่หัวเราะเยาะคุณแน่นอน”

คางเมิ่งขมวดคิ้ว คิดในใจว่าสวีเหมยคิดจะทำอะไรกันแน่ คำพูดคำจาแม้ว่าจะแอบจิกกัดอยู่ แต่ก็แอบพูดชมเนี่ยเฟิงอยู่ด้วยเหมือนกัน

เธอมีเจตนาอะไรกันแน่?

ในเวลานี้เองเหอเหรินเจ๋ก็มาถึงแล้ว เมื่อคืนเหอเหรินเจ๋สุราเป็นพิษ วันนี้ก็เลยยังมีกลิ่นเหล้าอยู่ที่ตัวของเขาอยู่บ้าง

แม้ว่าเขาจะเปลี่ยนเป็นเสื้อสูทแล้ว ดูๆสภาพก็ยังดูไม่ได้อยู่ดี ในความเป็นจริงแล้วกลิ่นที่อยู่ที่ตัวของเขาก็ยังคงติดอยู่ไม่หายไป

“ที่รัก！ คุณมาแล้วเหรอคะ?”

พอสวีเหมยพูดจบก็รีบลุกขึ้นยืนทันที เหอเหรินเจ๋มองเหยียดลงมายังเนี่ยเฟิงและคางเมิ่ง จากนั้นเขาก็พยักหน้า

“ใช่ ฉันมาแล้ว”

หลังจากที่เนี่ยเฟิงเห็นชัดแล้วว่าเป็นหน้าของเหอเหรินเจ๋ก็ตกใจขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เพราะว่าแสงไฟเมื่อคืนค่อนข้างสลัว ดังนั้นเนี่ยเฟิงจึงไม่ได้สังเกตอะไร ตอนนี้มองพอสังเกตดูดีๆจึงพบว่าหน้าของเหอเหรินเจ๋ ช่างน่าเกลียดจริงๆ！

โดยเฉพาะสองตาคู่นั้น ก็เล็กมากๆ ไม่ได้เข้ากับรูปหน้าเลยแม้แต่น้อย คนคนนี้โตมาได้มาได้ยังไงกัน?

เนี่ยเฟิงแทบจะกลั้นขำเอาไว้ไม่อยู่ เกือบหลุดขำออกมาแล้ว

“คางเมิ่ง ขอโทษด้วยจริงๆ ในเมื่อคุณไม่ยอมคบกับคุณชายเหอเอง ถ้าอย่างนั้นก็อย่ามาว่าฉันก็แล้วกันนะ!”

สวีเหมยพูดจบก็เบ้ปาก จุ๊บไปที่หน้าของเหอเหรินเจ๋หนึ่งที

คางเมิ่งรู้สึกว่าน่าขำสิ้นดี เหอเหรินเจ๋ไม่ใช่สเปคของเธอมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว แถมเธอก็ปฏิเสธเหอเหรินเจ๋มาหลายครั้งแล้วด้วย เหอเหรินเจ๋เองต่างหากที่คอยตามตื๊อเธอ

“พวกคุณอยากทำอะไรก็ทำเหอะ ไม่ต้องมารายงานกับพวกเรา ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับความสัมพันธ์ของพวกคุณทั้งสองคนเลยแม้แต่น้อย แล้วฉันก็ไม่ได้สนใจด้วย”

คางเมิ่งยังแทบอยากจะให้พวกเขาสองคนคบกันตลอดชั่วฟ้าดินสลายเลยด้วยซ้ำ เหอเหรินเจ๋จะได้ไม่ต้องมาเกาะเกี่ยวตนเองอีก

แต่เหอเหรินเจ๋ยังไม่ได้สิ่งที่ต้องการ เขาจะยอมปล่อยไปง่ายๆได้ยังไง?

ที่เขาจงใจแสดงละครนี้กับสวีเหมยก็เพื่อทำให้คางเมิ่งรู้สึกเสียดายต่างหากล่ะ！

เมื่อคืนสวีเหมยบอกกับเหอเหรินเจ๋แล้วว่า จริงๆแล้วเนี่ยเฟิงไม่มีเงินเลยสักนิด ส่วนโรมานี กองติเมื่อคืนนั้น ในความเป็นจริงแล้วก็เป็นของปลอมทั้งนั้น เหอเหรินเจ๋โมโหสุดๆ คิดในใจว่าจะต้องให้พวกเขาทั้งสองคนมาชดใช้ให้ได้

“ถึงยังไงพวกเราก็เป็นกองทีมงานเดียวกัน ก็ต้องมีความรู้สึกบ้างแหละน่า นั่งข้างๆคุณแล้วทำไมเหรอ? หรือเพราะว่าวันนี้ใส่ชุดเหมือนกัน คุณก็เลยกลัวที่จะเปรียบเทียบกับฉันอย่างนั้นใช่ไหม?”

สวีเหมยเอามือปิดปากหัวเราะๆ