บทที่ 225 เกลี้ยกล่อม

บทที่ 225 เกลี้ยกล่อม

เย่หรูเสว่พอเห็นว่าพวกเขาเอาคำพูดของคุณตาในสมัยก่อนมาพูดกดดันเธออีกแล้ว เธอก็โมโหสุดๆ พวกเขาก็ไม่ได้มีหน้าที่มารับผิดชอบดูแลตนเองเหมือนกัน หลังจากได้เงินก้อนนั้นแล้ว แม้แต่ค่าเทอมก็ยังไม่ให้เธอเลย ถึงขนาดที่ยังยุยงให้เธอแต่งงานทั้งที่อายุยังน้อยขนาดนี้อีก หลายปีที่ผ่านมานี้เย่หรูเสว่ใช้ชีวิตอย่างยากลำบากมาโดยตลอด มีแค่ตัวเธอเท่านั้นที่รู้ดี

คนในครอบครัวนี้เอาเงินของเขามาแล้ว ก็กินอยู่อย่างสุขสบาย แต่กลับไม่ให้เงินเธอเรียนหนังสือ ถึงขนาดที่แม้แต่กินข้าวก็ยังให้เย่หรูเสว่ไปทำกินเองตลอด

แถมเย่หรูเสว่ก็ได้กินแค่อาหารเหลือเท่านั้น คนในครอบครัวนี้จงใจทำเป็นพูดด้วยคำพูดที่สวยหรูฟังดูดี ว่าเด็กผู้หญิงถ้ากินเยอะแล้วเดี๋ยวจะอ้วนเอา ถ้าอ้วนแล้วก็จะไม่มีคนชอบ

แล้วตอนนี้ยังคิดจะมาตัดสินใจเหตุการณ์สำคัญในชีวิตของเธออีก โดยการพาจ้าวต้าถงเข้ามา

“ใช่ๆ ลูกดูพี่ของลูกสิอายุยังน้อยทั้งหล่อทั้งรวยทั้งเก่ง มีบ้านมีรถ สถานะทางครอบครัวก็ดี ยังมีตรงไหนที่ไม่ดีอีก แถมยังรู้ตับไตไส้พุงกันหมดแล้วด้วย ถึงตอนนั้นจะต้องดีกับลูกมากแน่ๆ ลูกวางใจได้ พ่อแม่จะทำร้ายลูกได้ยังไงล่ะ?”

พวกเขาสองคนพูดมาอย่างมีเหตุผลน่าฟังสุดๆ ไม่ว่ายังไงก็ต้องให้เย่หรูเสว่ตอบรับเรื่องแต่งงานในครั้งนี้ให้ได้ ไม่ว่าจะยังไงพวกเขาต้องหารให้เย่หรูเสว่แต่งงานกับจ้าวต้าถงให้ได้

แน่นอนจ้าวต้าถงก็หวังว่าจะสามารถแต่งงานกับผู้หญิงที่สวยแบบเย่หรูเสว่เหมือนกัน ทุกครั้งที่เห็นเย่หรูเสว่ จ้าวต้าถงก็มักจะรู้สึกว่าใจของตัวเองเต้นตึกตักอยู่ตลอด

เย่หรูเสว่สวยมากจริงๆ ผู้หญิงที่สวยแบบนี้ต่อให้แค่แต่งงานแล้วเอากลับไปเชยชมที่บ้านก็ถือเป็นเรื่องที่ดีมากแล้ว

จ้าวต้าถงมองเย่หรูเสว่อย่างหื่นกระหาย เย่หรูเสว่รู้สึกอึดอัด เย่ฉงหยางกับจางลี่ถิงเห็นว่าเย่หรูเสว่ไม่พูดอะไร พวกเขาสองคนจึงพูดโจมตีเนี่ยเฟิงทันที

“ก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่าไอ้หมอนี่ไปพูดอะไรกับลูก ถึงทำให้ลูกหลงมันขนาดนั้น ลูกดูหมอนี่สิไม่มีงานทำไม่มีบ้านไม่มีรถ ถึงขนาดที่ไม่มีแม้กระทั่งเงินเก็บ ถ้าลูกไปแต่งงานกับมันแล้วต่อไปจะทำยังไง?”

“แต่เสี่ยวเสว่ก็มีเงินอยู่จำนวนหนึ่งไม่ใช่เหรอครับ? หลังจากที่แต่งงานแล้วผมก็ใช้เงินนั่นมาทำธุรกิจก็ได้นี่！ผมมีหัวด้านธุรกิจอยู่นะ เอาเงินนั้นให้กับผม ผมจะเอาไปเล่นหุ้น จากนี้ไปพวกเราก็จะได้ผลตอบแทนกลับมาเป็นกอบเป็นกำแน่นอน！”

เนี่ยเฟิงฉีกยิ้มกว้าง ใบหน้าเผยให้เห็นถึงสีหน้ามั่นอกมั่นใจ

“ลูกดูสิไอ้หมอนี่มันเล็งเงินของลูกอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิดเลย ผู้ชายแบบนี้จะไปแต่งงานด้วยได้ยังไง? ลูกฟังพวกเรานะ！ลูกแต่งงานกับพี่ของลูกดีกว่าแต่งกับไอ้หมอนี่เป็นไหนๆ！”

“ใช่ๆ พ่อแม่จะทำร้ายเธอไปทำไมล่ะจริงไหม?”

เย่เหม่ยย่ากับเย่เล่อทั้งสองคนก็พยักหน้าคอยช่วยเสริมอยู่ข้างๆ สำหรับพวกเธอแล้วถ้าพูดโน้มน้าวให้เย่หรูเสว่แต่งงานกับจ้าวต้าถงได้สำเร็จ เงินก้อนก็จะกลายเป็นของพวกเขาทันที！

“ฉันเต็มใจค่ะ”

เย่หรูเสว่ยกๆไหล่“ถ้าไม่มีธุระอะไรแล้ว ฉันก็ขอตัวไปก่อนนะคะ”

เย่หรูเสว่พูดจบก็ลุกขึ้นยืน ในตอนนี้เองเย่ฉงหยางรู้สึกโมโหมากๆ ตบโต๊ะอย่างแรง“จะไปไหน ลูกไม่มีทะเบียนบ้านลูกจะไปจดทะเบียนสมรสกับมันยังไง? ทะเบียนบ้านของลูกก็อยู่ที่พวกเรานี่！”

“ใช่แล้ว ที่กลับมาวันนี้ก็ยังมีอีกเรื่องที่อยากจะคุยกับพวกคุณสักหน่อยด้วย ฉันจะย้ายทะเบียนบ้านของฉันออกมาจากนี้ไปฉันจะไม่อยู่กับพวกคุณอีกแล้ว”

เย่หรูเสว่เหมือนกับนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันมาพูดกับเย่ฉงหยางและจางลี่ถิง

“ลูกนี่มันน่าโมโหจริงๆ ครอบครัวของพวกเราไม่ดีกับลูกอย่างนั้นเหรอ? ลูกลองคิดดู ตอนที่ลูกลำบากที่สุด ก็เป็นครอบครัวเราที่ยื่นมือไปช่วยลูก ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเรา ลูกจะมีวันนี้ได้เหรอ！”