บทที่ 226 เปลี่ยนสีหน้า

บทที่ 226 เปลี่ยนสีหน้า

จ้าวต้าถงพยักหน้า“ใช่！ตอนนี้เงินเดือนของฉันสูงมากแล้ว！”

เย่ฉงหยางกับจางลี่ถิงก็พยักหน้าเสริมอยู่ข้างๆ ความจริงแล้วพวกเขาก็รู้สึกว่าเงินแค่นี้มันไม่เท่าไร

แต่ทำไมลูกบุญธรรมของตัวเองต้องไปแต่งงานกับคนที่ดีมากขนาดนั้นด้วยล่ะ? จ้าวต้าถงสมรู้ร่วมคิดกับตนเอง พอถึงตอนที่เย่หรูเสว่แต่งงานไป พวกเขาก็จะมีเงินแล้วไม่ใช่หรือไง?

พวกเขาคิดแบบนี้จริงจัง

เย่หรูเสว่กลับไม่สนใจเลยสักนิด เธอไม่คิดจะแต่งงานเลยแม้แต่น้อย

“แกไม่ต้องถามมากมายอะไรแล้ว ต้าถงของพวกเราเก่งกว่าแกเยอะ ถ้าแกถามต่อไปก็มีแต่จะอายตัวเองเปล่าๆ！”

เย่ฉงหยางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา จากนั้นก็มองเย่หรูเสว่อย่างหน้าด้านๆ“หรูเสว่เอ๋ย ลูกคิดเอาก็แล้วกัน นี่พ่อแม่ทำแบบนี้ ก็หวังดีกับลูกทั้งนั้น！”

“ถ้าอย่างนั้นเขาให้สินสอดเท่าไร?”

จู่ๆเนี่ยเฟิงก็พูดแทรกขึ้นมา เย่ฉงหยางกับจางลี่ถิงจ้องเนี่ยเฟิงตาเขม็ง รู้สึกว่าเขามากเรื่องน่ารำคาญจริงๆ

“สินสอดไม่น้อยอยู่แล้ว！แต่มันเกี่ยวอะไรกับแกด้วยไม่ทราบ? แกจะถามไปทำไม?”

จางลี่ถิงโบกๆมืออย่างไม่สบอารมณ์

“ก็ผมอยากจะแต่งงานกับเสี่ยวเสว่ ผมก็ต้องถามให้ชัดเจนสิครับ”เนี่ยเฟิงพยักหน้าอย่างจริงจัง

“เหอะ！เงินแต่ละเดือนก็เยอะ ตอนนี้ก็มีเงินเก็บด้วย ฉันเต็มใจออกค่าสินสอดห้าแสนเพื่อสู่ขอหรูเสว่ ไอ้สินค้าโนเนมแบบแกน่ะ ไม่มีอะไรสักอย่าง แกอย่าคิดจะมาแข่งกับฉันจะดีกว่า！”

จ้าวต้าถงจ้องมองเนี่ยเฟิงอย่างยโสโอหัง ถึงยังไงหลังจากที่เย่หรูเสว่แต่งงานกับตนเองแล้วก็จะมีเงินก้อนใหญ่อยู่ดี เขาสามารถใช้เงินก้อนนั้นได้อย่างสุรุ่ยสุร่าย แถมยังจะได้อุ้มสาวสวยกลับบ้านอีก！

“นั่นมันน้อยเกินไปแล้ว！”

เนี่ยเฟิงส่ายหัว“ในสายตาของผม เสี่ยวเสว่เป็นของล้ำค่าที่ประเมินค่าไม่ได้ เงินจำนวนแค่ห้าแสนมันแทบจะไม่ให้เกียรติกันเลยด้วยซ้ำ ถ้าอยากจะให้สินสอดจริงๆล่ะก็ ผมรู้สึกว่าห้าร้อยล้านเหมาะสมกว่าตั้งเยอะ”

“แกบ้าแล้วเหรอ！ห้าร้อยล้าน！”

เย่เหม่ยย่าท่าทางโมโห“แกจะเอาเงินห้าร้อยล้านมาจากไหน? ฉันว่าแกจงใจพูดไร้สาระมากกว่ามั้ง！”

“ไอ้เด็กน้อย！ฉันเริ่มจะขัดหูขัดตาแกแล้วนะ！แกมาก่อเรื่องไม่พอยังจะมาขัดขวางเรื่องราวดีๆของครอบครัวเราอีกเหรอ！ฉันจะบอกแกให้นะ แกอย่าคิดเพ้อให้มันมากนักจะดีกว่า！”

“ได้แต่คุยโม้ไปเรื่อย！เห็นๆอยู่ว่าไม่มีอะไรสักอย่างยังจะกล้าเปิดปากพูดออกมาว่าห้าร้อยล้าน！”

พวกเขาเริ่มทยอยผลัดกันพูดจิกพูดกัดต่างๆนานา

จ้าวต้าถงก็ยืนมองอยู่ข้างๆด้วยสายตาเยือกเย็นเช่นเดียวกัน

“เสี่ยวเสว่ พ่อบอกแล้วว่าไอ้หมอนี่มันเชื่อถือไม่ได้！ถ้าลูกคิดจะย้ายออกไป！ก็ต้องแต่งงานกับต้าถง！ไม่อย่างนั้นก็สี่ล้าน！แล้วแต่ลูกจะคิดเอาก็แล้วกัน！”

ตอนนี้เย่ฉงหยางก็ไม่เสแสร้งอีกต่อไป พวกเขามาเพื่อเงินตั้งแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้ว แต่ว่าเย่หรูเสว่ไม่ได้บังคับบงการง่ายๆเหมือนตอนเด็กอีกต่อไปแล้ว

ดังนั้นพวกเขาต้องคว้าโอกาสสุดท้ายเอาไว้ ไม่ว่ายังไงก็ต้องเอาเงินก้อนนั้นมาให้ได้！

จ้าวต้าถงมองเย่หรูเสว่ด้วยความหื่นกระหาย รูปร่างดี หน้าตาสวยงามไร้ที่ติของเย่หรูเสว่มันดึงดูดเขา เขามองเย่หรูเสว่จนน้ำลายแทบจะไหลออกมาแล้ว

เย่หรูเสว่ก็คิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะไร้ยางอายถึงขนาดนี้ หลังจากฉีกกระชากหน้ากากแล้วก็เอาเรื่องนี้มาข่มขู่ตนเอง！

ใจคนช่างลึกล้ำเหลือกำหนดอย่างที่คิดไว้จริงๆ！

เย่หรูเสว่รู้สึกโมโหไม่น้อย เธอรั้งมือของเนี่ยเฟิงเอาไว้“ไม่ว่าพวกคุณจะพูดอะไรฉันก็จะแต่งงานกับเนี่ยเฟิงอยู่ดี！”

“พวกเราไม่ให้ทะเบียนบ้านกับแกดูสิว่าพวกแกจะจดทะเบียนสมรสกันยังไง！พวกแกผิดกฎหมายเต็มๆ！”

“พฤติกรรมของพวกคุณก็ไม่ใช่ว่าจะถูกกฎหมายเหมือนกันนี่นา！”

พวกเขาจ้องตาเขม็งกันทันที

“พวกคุณบอกว่าต้องการเงินสี่ล้าน ถ้าอย่างนั้นเงินสี่ล้านก็คือค่าสินสอดของเสี่ยวเสว่ใช่ไหม?”

“ใช่！สี่ล้าน！ใครให้เงินสี่ล้านฉัน！ฉันก็จะให้เสี่ยวเสว่แต่งกับคนนั้น！”

พวกเขาจ้องมองเนี่ยเฟิงด้วยความโกรธ ก็เพื่อให้เนี่ยเฟิงยอมถอยไป