บทที่ 227 เงินสิบล้านแลกกับอิสรภาพ

บทที่ 227 เงินสิบล้านแลกกับอิสรภาพ

เนื่องจากพ่อแม่บุญธรรมและคนในครอบครัวเห็นแก่เงินและผลประโยชน์ของตัวเองมากเกินไป เย่หรูเสว่จึงคิดอยากที่จะหนีออกไปจากครอบครัวนี้

แถมคนดีที่ไหน ที่หาคู่ให้กับลูกสาวทั้งที่มีอายุแค่สิบเจ็ดสิบแปดปีเท่านั้น?

เมื่อก่อนพวกเขาก็เสแสร้งแกล้งทำ แต่ตอนนี้เพื่อเงินก้อนนี้แล้ว พวกเขาฉีกหน้ากากออกมาอย่างไม่มีลังเล

แม้ว่าเย่หรูเสว่จะไม่รู้ว่าเนี่ยเฟิงเอาเงินก้อนนี้มาจากไหน แต่ที่รู้ๆคือเย่หรูเสว่จะไม่มีทางให้เงินก้อนนี้กับพวกเขาเป็นอันขาด！

จ้าวต้าถงถูกพวกเขาพูดซะจนเงยหน้าไม่ขึ้น รับไม่ได้กับสิ่งที่เกิดขึ้นมากมายขนาดนี้ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที

“พวกคุณหมายความว่ายังไง? เห็นๆอยู่ว่าพวกคุณเป็นคนเรียกผมมาเอง ก็เพื่อให้เย่หรูเสว่ยอมเอาเงินก้อนนี้ออกมา！อีกไม่นาน ก็จะถึงวันเกิดของเย่หรูเสว่แล้ว หลังจากที่เย่หรูเสว่แต่งงานกับผม พวกเราก็จะได้แบ่งเงินสองก้อนนี้กัน พวกคุณพูดเอาไว้แบบนี้ไม่ใช่หรือไง！”

แม้ว่าท่าทีของพวกเขาเมื่อตะกี้จะเป็นแบบนี้ก็จริง แต่ก็ไม่ได้เอาเรื่องนี้มาพูดกันแบบซึ่งหน้าๆอย่างโจ่งแจ้งแบบนี้

พอจ้าวต้าถงพูดแบบนี้ออกมา พวกเย่ฉงหยางกับจางลี่ถิงก็รู้สึกอึดอัดไม่น้อย

“นี่นายพูดไร้สาระอะไรอยู่? พวกเราไม่เคยพูดอะไรแบบนี้สักหน่อย นายอย่ามาพูดใส่ร้ายพวกเรามั่วซั่วแบบนี้นะ！”

“ใช่！พี่ จะมาพูดอะไรมั่วๆแบบนี้ไม่ได้นะ！”

พวกเขาตื่นตระหนกขึ้นมาทันที

“หรูเสว่ ลูกอย่าไปเชื่อเลยนะ พี่ของลูกพูดพล่ามไปเรื่อย พี่ของลูกเป็นคนที่มีความคิดชั่วร้าย เจตนาไม่ดี พวกเราจะไล่เขาออกไปเดี๋ยวนี้แหละ！”

เย่ฉงหยางกับเย่เล่อเตะจ้าวต้าถงออกไปจากประตูทันที จ้าวต้าถงคิดไม่ถึงว่าเขาที่มีคนเข้าข้างอยู่เมื่อตะกี้ ตอนนี้จะตกต่ำลงมาได้ถึงระดับนี้เลยเหรอ

“คุณลุงคุณป้า คุณเตะเขาออกไปเพื่ออะไร? ผมยังไม่เห็นว่าเขาจะทำอะไรเลยนะ！”

เนี่ยเฟิงมองเย่ฉงหยางกับจางลี่ถิงด้วยความรู้สึกเสียดาย สีหน้าพวกเขาทั้งสองคนชะงักเล็กน้อย แต่ไม่นาน พวกเขาทั้งสองคนก็กลับมายิ้มตามเดิม

“มีอะไรที่มันน่าดูเหรอ ไม่ต้องไปรู้จักคนแบบนี้หรอก ใช่แล้ว ลูกเขยพวกเราคุยกันถึงตรงไหนแล้วนะ? ใช่ๆๆ คุณอยากจะแต่งงานกับลูกสาวของพวกเราใช่ไหม ไม่มีปัญหา！คุณอยากแต่งงานก็แต่งซะเลยสิ พวกเราไม่ขัดขวางความสุขของลูกสาวอยู่แล้ว！”

พวกเขาทั้งสองคนดูเหมือนจะเป็นคนมีเหตุมีผล แต่ในความเป็นจริงแล้วคนที่ต่อต้านหัวชนฝาก็คือพวกเขาทั้งสองคนนั่นแหละ เพราะว่าพวกเขากลัวว่าจะไม่ได้เงินก้อนนั้น

สายตาของเย่ฉงหยางกับภรรยาของเขาหันไปจับจ้องที่เครื่องสแกนบัตรอย่างรวดเร็ว

“ผมคิดที่จะแต่งงานกับเสี่ยวเสว่ แต่เมื่อตะกี้เสี่ยวเสว่ก็บอกไปแล้วไม่ใช่หรือครับ ว่าเธออยากจะย้ายทะเบียนบ้านออกไปอยู่ที่บ้านของผม”

เนี่ยเฟิงฉีกยิ้มกว้าง“ไม่ทราบว่าพวกคุณคิดยังไงบ้างครับ?”

“ดีแน่นอนสิ ในเมื่อเสี่ยวเสว่ก็คิดแบบนี้แล้ว พวกเราก็ทำตามที่เสี่ยวเสว่ต้องการก็แล้วกัน！เสี่ยวเสว่อยากจะย้ายทะเบียนบ้านไม่ใช่เหรอ?”

จางลี่ถิงสีหน้าเผยให้เห็นถึงรอยยิ้ม พูดถามเย่หรูเสว่

สิ่งที่เย่หรูเสว่อยากทำที่สุดก็คือย้ายทะเบียนบ้าน เพราะว่าเธอไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวอะไรกับครอบครัวนี้อีกต่อไปแล้ว

“ถ้าพวกคุณตอบรับแล้วว่าจะให้เสี่ยวเสว่ย้ายทะเบียนบ้าน ถ้าอย่างนั้นสินสอดพวกนี้ก็จะเป็นของพวกคุณทั้งหมด”

เย่ฉงหยางรีบพยักหน้าทันที จากนั้นก็ยื่นมือออกมาคิดที่จะหยิบบัตรใบนั้น แต่ไม่คิดว่าเนี่ยเฟิงกลับชักบัตรใบนั้นออกมาก่อน

“ลูกเขย……นี่คือ?”

“ผมเป็นคนที่ค่อนข้างชัดเจน！หลังจากที่พวกคุณย้ายทะเบียนบ้านให้แล้ว ผมก็ค่อยให้บัตรใบนี้กับพวกคุณ”