บทที่ 228 คิดคำนวณ

บทที่ 228 คิดคำนวณ

พอเห็นว่าพวกเขาสั่งอาหารละลานตาเต็มไปหมด แถมยังสั่งไวน์ราคาแพงสุดๆมาตั้งสองขวดอีก เย่หรูเสว่ก็มีสีหน้าบึ้งอยู่ตลอดเวลา

เย่หรูเสว่เป็นแค่พนักงานธรรมดาทั่วๆไป เงินเดือนของเธอไม่ได้สูงขนาดนั้น ดังนั้นเย่หรูเสว่จึงรู้สึกเป็นห่วงเนี่ยเฟิงมาก

เนี่ยเฟิงเอาเงินมาจากไหนกันแน่? เงินพวกนี้ไม่ใช่เล่นๆเลย ตั้งสิบกว่าล้าน พวกคนตรงหน้านี้ จะต้องแบ่งเงินนี้ไปใช้อย่างรวดเร็วแน่นอน

เย่หรูเสว่แทบจะกินข้าวลงไม่ลงเลยสักนิด แต่พ่อแม่บุญธรรมแล้วก็ลูกชายลูกสาวของพวกเขากลับกินอย่างสุขสำราญใจ

“เป็นอะไรเหรอเสี่ยวเสว่ อาหารที่นี่ไม่ถูกปากใช่ไหม?”

เย่หรูเสว่ส่ายหัว เธออยากที่จะถามเนี่ยเฟิงว่าเอาเงินพวกนี้มาจากไหนกันแน่? แต่พ่อแม่บุญธรรมอยู่ตรงนี้ด้วย เธอไม่รู้ว่าจะเปิดปากพูดออกมายังไงดี

หรือว่าเนี่ยเฟิงไปยืมเงินก้อนโตมาจริงๆ ก็เพื่อมาซื้ออิสรภาพให้กับเธออย่างนั้นเหรอ?

กะอิแค่ทะเบียนบ้านอันเดียว มันคุ้มที่ไหนกันล่ะ?

ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ เย่หรูเสว่จะไม่พาเนี่ยเฟิงมาแน่นอน เงินมากขนาดนี้ต่อให้เป็นคนรวยก็ยังต้องเก็บอยู่นานเลย

พอกินมาได้สักพัก ทุกคนก็รู้สึกอิ่มอกอิ่มใจกันมาก นอกจากเย่หรูเสว่ที่กำลังมีเรื่องเครียดอยู่ในใจ เธอแทบจะไม่ได้จับตะเกียบเลยแม้แต่น้อย ส่วนเนี่ยเฟิงกลับกินไปเยอะมากอย่างไม่มีคำว่าเกรงใจ

ใบหน้าของพ่อแม่บุญธรรมตราตรึงอยู่ในสายตาของพวกเขาทั้งสองคน เนี่ยเฟิงชำเลืองมองท่าทางที่กำลังสวาปามอย่างมูมมามแล้ว ในใจก็รู้สึกขำไม่น้อย ตอนนี้มันเพิ่งจะเริ่มขึ้น

“พวกคุณกินกันไปเลยนะ เดี๋ยวผมขอไปเข้าห้องน้ำก่อน”

เนี่ยพูดจบก็ลุกขึ้นยืน จูงมือเย่หรูเสว่ ทั้งสองคนเดินออกไป ในตอนนี้เย่หรูเสว่ยังคงรู้สึกมึนงง ส่วนทั้งสี่คนในห้อง พวกเขาดื่มกันจนเมาแล้ว แทบจะไม่รู้เรื่องเลยว่าเนี่ยเฟิงพูดอะไร

หลังจากออกไปแล้ว เย่หรู้เสว่จึงถามเนี่ยเฟิง“เงินก้อนนั้นนายเอามาจากไหนกันแน่? นายเอาเงินไปให้พวกเขาทั้งที่ยังไม่ถามความเห็นของฉันก่อนได้ยังไง นายรู้ไหมว่าพวกเขาเป็นคนยังไง? พวกเขาเป็นคนโลภไม่รู้จักคำว่าพอ ต่อให้นายให้เงินก้อนนี้กับพวกเขาไปแล้ว ต่อไปพวกเขาก็จะคิดหาวิธีมาแบล็คเมล์นายอีกอยู่ดี！”

เย่หรูเสว่มองเนี่ยเฟิงด้วยความรู้สึกไม่ได้ดั่งใจ แต่ถึงจะพูดยังไงเนี่ยเฟิงก็เป็นน้องชายของตนเอง เย่หรูเสว่รู้ดีว่าเนี่ยเฟิงมีเจตนาดี แต่เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก

“แต่ว่าพี่หกอยากจะย้ายทะเบียนบ้านออกมาไม่ใช่เหรอ?”

เนี่ยเฟิงกระพริบตา มองเย่หรูเสว่ด้วยใบหน้าไร้เดียงสา

“ฉันก็คิดแบบนี้จริงๆนั่นแหละ แต่ฉันไม่ได้ให้นายมาช่วยฉันออกเงินก้อนนี้ อีกอย่างฉันก็ไม่ได้คิดที่จะให้เงินพวกเขาด้วย……ที่คุณตาเต็มใจให้เงินพวกเขาสามก้อนใหญ่ๆ ก็เพื่อให้ฉันได้มีชีวิตอย่างสุขสบายตอนที่อยู่กับพ่อแม่บุญธรรม เงินก้อนแรกก็ให้พ่อแม่บุญธรรมไปแล้วตอนที่ฉันเข้าไปอยู่ในตอนแรก นอกจากเลี้ยงดูฉันแล้วก็ต้องส่งเสียให้เรียนหนังสือด้วย แต่พวกเขาก็ไม่ได้ทำตามที่ตกลงกันไว้ พวกเขาถึงขนาดที่หาคู่ให้กับฉันไว้ก่อนแล้ว ก็เพื่อคอยควบคุมฉัน แต่ฉันก็รู้ดีว่าจะให้เงินก้อนที่สองและสามกับพวกเขาไม่ได้เด็ดขาด”

เย่หรูเสว่ถอนหายใจออกมาหนึ่งเฮือกอย่างช่วยไม่ได้“แต่เงินพวกนี้ไม่ได้มากเหมือนกับเงินที่นายให้พวกเขาในตอนนี้ นี่มันเท่ากับเสียเงินไปฟรีๆเลยนะ”

“ไม่มีทางหรอก ผมไม่ได้จะให้เงินก้อนนี้กับพวกเขาอยู่แล้ว อีกอย่าง ลำพังแค่ย้ายทะเบียนบ้านออกมามันไม่พอหรอก หรือว่าคุณไม่อยากตัดความสัมพันธ์กับพวกเขาหรือไง?”

สีหน้าของเนี่ยเฟิงเผยให้เห็นถึงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

เย่หรูเสว่ขมวดคิ้วด้วยความรู้สึกสงสัยไม่น้อย“นายหมายความว่ายังไง? ตัดความสัมพันธ์ พวกเขาจะยอมปล่อยบ่อเงินบ่อทองแบบฉันไปได้ยังไง ถ้ายังไม่ได้เงินจากฉัน พวกเขาไม่ยอมหรอก”

“ไม่มีปัญหา ขอแค่คุณต้องการ ผมสามารถทำให้พวกเขาตัดความสัมพันธ์กับคุณได้เลยภายในวันพรุ่งนี้！”

“หรือว่านายคิดจะจ้างพวกนักเลงมาข่มขู่ให้พวกเขากลัวอย่างนั้นเหรอ? นายอย่าทำแบบนี้เด็ดขาดนะ รู้ไหมว่า แบบนี้มันผิดกฎหมาย！”

เย่หรูเสว่ตื่นตกใจ รีบพูดสั่งสอนเนี่ยเฟิงทันที

เนี่ยเฟิงก็รู้ว่าเย่หรูเสว่จะต้องพูดแบบนี้ เขาอยากใช้เส้นสายของสำนักมังกร มากดดันครอบครัวของพวกเขาตรงๆ แต่แบบนี้จะดูถูกพวกเขาเกินไป พวกเขาชอบเงินไม่ใช่เหรอ? บทลงโทษที่รุนแรงที่สุดสำหรับพวกเขา ก็คือทำให้พวกเขาสิ้นเนื้อประดาตัว ไม่เหลืออะไรสักอย่าง ให้หนี้ท่วมหัวไปเลย

“ผมไม่มีทางทำแบบนั้นหรอก ผมเป็นคนฉลาด แน่นอนว่าต้องใช้วิธีที่ชาญฉลาดในการจัดการกับพวกเขาอยู่แล้ว”