บทที่ 236 กลัวแล้ว

บทที่ 236 กลัวแล้ว

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่สามารถซื้อมอเตอร์ไซค์สุดหรูแบบได้ แต่ก็ไม่สามารถขัดขวางให้พวกเขาดูความตื่นเต้นได้

เพื่อนผู้หญิงเกือบทั้งหมดต่างก็อิจฉาริษยาเย่หรูเสว่ เพราะเย่หรูเสว่หน้าตาดี จนดึงดูดสายตาของทุกคนในสมัยที่เรียนมัธยมปลาย

หลังจากที่เข้าสู่สังคมภายนอกมานาน เย่หรูเสว่ก็ยังคงเหมือนอย่างตอนที่เรียนมัธยมปลายแต่ยังสวยกว่าตอนที่หล่อนเรียนมัธยมปลายเสียอีก

เย่หรูเสว่สวยขนาดนั้น เมื่อพวกเพื่อนร่วมชั้นผู้หญิงเห็นต่างก็พากันอิจฉาและเกลียดชังและพวกหล่อนเองก็อยากให้เย่หรูเสว่มีชีวิตที่เลวร้ายเพราะตราบใดที่เย่หรูเสว่มีชีวิตที่แย่ พวกเพื่อนร่วมชั้นเหล่านี้จะรู้สึกมีความสุข

เมื่อเย่หรูเสว่มองมอเตอร์ไซค์คันนี้ก็รู้สึกอายเล็กน้อย "ฉัน..."

"โธ่เอ๊ยดูท่าทางแบบนี้ของแฟนเธอสิ คงจะซื้อมอเตอร์ไซค์คันนี้ไหวแน่นอน"

ทุกคนหัวเราะกันลั่น ตราบใดที่เนี่ยเฟิงที่อยู่ตรงหน้าเขาพวกไม่สามารถซื้อมอเตอร์ไซค์คันนี้ได้ พวกเขาก็จะรู้สึกสบายอกสบายใจ

พวกเพื่อนร่วมชั้นผู้ชายก็คิดว่าเย่หรูเสว่เป็นคนเลือกมากแต่สุดท้ายก็เลือกแฟนแบบนี้ไม่ได้?

พวกเพื่อนร่วมชั้นผู้หญิงก็ยังรู้สึกว่าในที่สุดเย่หรูเสว่ก็ตามแค่ผู้ชายที่ไม่มีอะไรเลย ต่อให้หล่อนจะทำงานหนักแค่ไหนหรือจะยอดเยี่ยมแค่ไหนมันก็ไร้ประโยชน์ช่างน่าเศร้าเหลือเกิน

กลุ่มพวกเขาพูดคุยกันอย่างมีชีวิตชีวา ดูเหมือนความสุขของตัวเองจะขึ้นอยู่กับความทุกข์ของผู้อื่นสะแล้วเย่หรูเสว่รู้สึกว่าหล่อนไม่เข้ากับเพื่อนร่วมชั้นเหล่านี้เลย ในตอนแรกต้นนั้นที่หล่อนตกลงมาที่นี่ก็เพียงเพื่อระลึกถึงอดีต แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเพื่อนร่วมชั้นทุกคนจะเปลี่ยนกันไปหมด

เมื่อเห็นท่าทางของเหล่าเพื่อนร่วมชั้นเย่หรูเสว่ก็รู้สึกเสียใจมากและคิดว่าทำไมหล่อนต้องมาที่นี่ด้วย?

“ดังนั้นพวกคุณจึงคิดว่าคนที่สามารถซื้อมอเตอร์ไซค์คันนี้ได้นั้นถึงจะคู่ควรกับเสี่ยวเสว่ได้ใช่ไหม?”

เนี่ยเฟิงชี้ไปที่มอเตอร์ไซค์ฮาร์ลีย์คันนั้น และถามไปแบบนี้

"นี่ไม่ใช่ปัญหาที่ว่าจะคู่ควรหรือไม่คู่ควรหรอกแต่ปัญหาคือคุณไม่มีเงินที่จะสามารถซื้อมอเตอร์ไซค์คันนี้ได้ ดังนั้นในตอนนี้เย่หรูเสว่จึงคู่ควรที่จะอยู่กับคุณและคู่ควรที่จะขี่มอเตอร์ไซค์ในราคาที่ต่ำกว่าหมื่นหยวนนี้"

ซุนลี่ลี่ยกมือขึ้น และชำเลืองมองไปที่เล็บอันสวยงามของตัวเอง ใบหน้าหล่อนก็เผยรอยยิ้มที่ไม่น่าเชื่อออกมา ในตอนแรกทุกคนในห้องต่างก็อิจฉาสาวสวยประจำห้อง แต่ตอนนี้ก็หล่อนก็จบลงเพียงแค่นี้ มันช่างน่าขบขันจริงๆ เลย

"แต่จะทำยังไงล่ะ?"

เนี่ยเฟิงยักไหล่ "มอเตอร์ไซค์คันนี้ผมซื้อให้เสี่ยวเสว่น่ะ"

ทันทีที่เนี่ยเฟิงพูดสิ่งนี้ออกไป ทุกคนที่นี่ต่างก็พากันเงียบทันที และในชั่วครู่นั้น มันก็เงียบสงัดเป็นอย่างมาก จากนั้นก็มีเสียงหัวเราะดังออกมา "คุณล้อเล่นหรือเปล่า มอเตอร์ไซค์คันนี้ซื้อให้เสี่ยวเสว่เหรอ? คุณนี่ไม่ดูกำลังตัวเองเลยนะ ดูเป็นแค่ผู้ชายที่ไม่มีเงินคนหนึ่งเท่านั้น ยังกล้าพูดว่ามอเตอร์ไซค์คันนี้เป็นของตัวเอง เมื่อครู่คุณยังได้ยินไม่ชัดอีกเหรอ ราคาขายของมอเตอร์ไซค์คันนี้ราคาเกือบ 7 ล้านดอลลาร์เลยนะ!"

"ผมรู้ว่าราคาขายของมอเตอร์ไซค์คันนี้คือ 7 ล้านดอลลาร์แต่ผมซื้อมอเตอร์ไซค์คันนี้ให้เสี่ยวเสว่จริงๆ " เนี่ยเฟิงไม่แข็งกร้าวจนดูเย่อหยิ่ง

"เย่หรูเสว่เอ๊ยเย่หรูเสว่ สายตาในการดูคนของเธอนี่มันยิ่งอยู่ยิ่งแย่จริงๆผู้ชายคนนี้โอ้อวดว่าซื้อมอเตอร์ไซค์คันนี้ให้เธอ หรือว่าพวกเธอไม่รู้สึกละอายใจเลยหรือไง?"

การแต่งตัวใบร่างกายนี่ ไม่มีสักที่ที่เป็นสินค้าแบรนด์เนมเลย แล้วไอ้หมอนี่จะมีปัญญาซื้อมอเตอร์ไซค์ที่แพงขนาดนั้นได้ยังไงกัน?

เจี่ยงเทาก็อดไม่ได้ที่จะโผล่หัวออกมา “ใช่แล้ว! ถ้ารถคันนี้เป็นของพวกคุณ ฉันจะดื่มกลับหัวเลย!”

เนี่ยเฟิงถามขึ้นอย่างตาเป็นประกายทันที “จริงเหรอ? ผมยังไม่เคยเห็นใครดื่มกลับหัวมาก่อนเลย!"

เจี่ยงเทาไม่สนใจ "มันต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว แต่น่าเสียดาย คุณอยากเห็นเท่าไหร่ก็ไม่มีทางเห็นได้หรอก!"

"ทุกคนคงได้ยินแล้วนะเมื่อกี้เจี่ยงเทาพูดไปแล้วว่าถ้ามอเตอร์ไซค์คันนี้เป็นของพวกเรา เช่นนั้นเขาก็จะดื่มกลับหัว"