บทที่ 237 ไม่ทำก็ปลดออก

บทที่ 237 ไม่ทำก็ปลดออก

เจี่ยงเทาและซุนลี่ลี่มองหน้ากันไปแวบหนึ่ง แล้วซุนลิลี่จะทนให้แฟนตัวเองได้รับความเจ็บปวดอย่างนี้ได้ยังไงกันล่ะ ดังนั้นซุนลิลี่จึงก้าวไปข้างหน้าและพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “เมื่อครู่คุณจงใจใช่ไหม?”

"แม้ว่าจะเป็นการจงใจแล้วจะทำไมล่ะ เมื่อครู่คุณก็ก้าวร้าวไม่ใช่เหรอ แล้วคุณไม่ได้ทำท่าทีโอ้อวดตัวเองและคอยหลอกคนอื่นเหรอ? และยังทำจนคนอื่นมองไม่ออกอีกนะ?"

เนี่ยเฟิงไม่กลัวที่จะฉีกหน้าพวกเขา ซึ่งการรังแกพี่หกของเขาแบบนี้ แน่นอนว่าเขาจะไม่มีทางยินยอม

"สรุปคือฉันก็ต้องดูการยืนกลับหัวดื่มเหล้า"

"เฮ้ย! แล้วแต่คุณจะเชื่อ!"

ซุนลี่ลี่ก็พาลขึ้นมา "ถ้าอยากเห็นคุณก็แสดงต่อไปเองเถอะ ยังไงแฟนของฉันก็จะไม่ทำมันอยู่แล้ว!"

เนี่ยเฟิงหรี่ตาลงและพูดว่า"เจี่ยงเทา คุณก็หมายถึงอย่างนี้ด้วยเหรอ?"

ถือได้ว่าเจี่ยงเทาก็เป็นคนที่มีหน้ามีตาคนหนึ่ง แม้ว่าเขาจะผิดสัญญาแต่เขาก็ยังทำใจทำการแสดงดื่มกลับหัวต่อหน้าสาธารณชน

"ไอ้โง่จะไปจริงจังกับเรื่องล้อเล่นทำไม! ต่อให้มอเตอร์ไซค์คันนี้เป็นของแกแล้วจะยังไง? แกยังอยากบังคับให้ฉันล้มเหลวทำไม?"

"ดูเหมือนว่าพวกแกกำลังพยายามกลับกลอก?"

เนี่ยเฟิงหัวเราะเยาะพร้อมกับส่ายหัว ไอ้พวกประจบสอพลอไอ้พวกนกสองหัวมันช่างน่าเกลียดจริงๆ

"แล้วไงล่ะ? แกจะทำยังไงกับฉันล่ะ?"

เจี่ยงเทามองบนอย่างอดไม่ได้ และทุกคนก็มองไปที่ฉากนี้พร้อมกับหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ ดังคำที่ว่า คนที่ไม่มีอะไรอยู่แล้วก็ไม่จะไม่กลัวการสูญเสีย ที่ฉันพูดถึงก็คือคนอย่างเจี่ยงเทานั่นแหละ

ตราบใดที่เจี่ยงเทาทำตัวไร้ยางอายเนี่ยเฟิงก็จะไม่สามารถทำอะไรกับเจี่ยงเทาได้

“ดังที่พูดว่าคำพูดต้องเชื่อถือได้ การกระทำต้องมีผลของมัน แต่แกกลับทำไม่ได้ แต่มันก็ไม่เป็นไร หรอก เพราะฉันมีความสามารถพอที่จะทำให้แกเก็บสิ่งที่เมื่อกี้แกได้พูดนั้นกลับไปภายใน 1 นาที”

เมื่อเนี่ยเฟิงพูดออกไป ก็ทำให้เจี่ยงเทาหัวเราะอย่างเสียงดัง “โธ่เอ๊ย! ใครกันที่ทำให้แกกล้าคุยโวโอ้อวดอย่างไร้ยางอายขนาดนี้? ขนาดกล้าพูดว่าจะให้ฉันคืนคำพูดในอีก 1 นาที? หรือว่าแกเป็นคนมีความสามารถอย่างมหัศจรรย์งั้นเหรอ?”

“ฉันคือคนที่มีความสามารถอย่างมหัศจรรย์หรอกแต่ฉันมีความสามารถนี้จริงๆ"

หลังจากที่เนี่ยเฟิงพูดจบก็ยกมือถือขึ้นมาพร้อมกับโทรออก "ปลดเจี่ยงเทาของโรงแรมเซิ่งหยวนออก"

"ฮ่าฮ่า! ช่างน่าขำจนฟันร่วงเลยจริงๆ แกคิดว่าแกเป็นใครกัน? แกคิดว่าแกเป็นประธานกรรมการโรงแรมเซิ่งหยวนเหรอ?"

เจี่ยงเทากุมท้องตัวเองราวกับว่าได้ยินเรื่องตลกยังไงอย่างนั้น เขาหัวเราะคุยโวโอ้อวด และซุนลี่ลี่เองก็หัวเราะอย่างสั่นๆ อยู่ด้านข้างเจี่ยงเทา และคนอื่นๆ ก็อดหัวเราะอย่างยั่วเย้าและเหน็บแนมไม่ได้

ที่แท้คนพวกนี้ก็เป็นพวกประจบสอพลอนายจ้างนี่เอง แค่ดูก็รู้แล้ว

แต่พวกเขายังไม่ทันได้หัวเราะนาน มือถือของเจี่ยงเทาก็ดังขึ้นทันที เขาตะลึงไปครู่หนึ่ง จึงรีบหยิบมือถือออกมาดู จากนั้นก็รีบเชื่อมต่อสาย พร้อมกับใบหน้าที่ยิ้มแย้มและพูดว่า "สวัสดีครับท่านประธาน! ใช่ครับๆ !

อะไร? มันไม่ใช่มันไม่ช่อย่างนั้น คุณฟังผมอธิบายก่อน!”

ซุนลี่ลี่ขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้เพราะเมื่อครู่เจี่ยงเทากระฉับกระเฉงและมีชีวิตชีวาแล้วทำไมตอนนี้ถึงประหม่าขนาดนี้ล่ะ?

หลังจากที่เจี่ยงเทาโดนอีกฝ่ายวางสายไป ใบหน้าก็ซีดเซียว ซุนลี่ลี่จึงรีบก้าวไปข้างหน้าและถามว่า "ที่รักคะ ที่รักเป็นอะไรไป? มีปัญหาอะไรหรือเปล่า ? ทำไมสีหน้าของที่รักมันดูไม่ได้เลย?"

เสียงกึ๊กดังขึ้นเจี่ยงเทากลืนน้ำลายลงคอจากนั้นก็มองไปที่เนี่ยเฟิงอย่างระมัดระวัง

เนี่ยเฟิงยิ้มพร้อมกับยกคางขึ้น "ฉันว่าคงมีคนโทรหาแกแล้วนะ? เริ่มการแสดงของแกได้เลย ถ้าสามารถทำให้ฉันดีใจได้ฉันจะพิจารณาไม่ปลดแกออกจากตำแหน่งนะ"