บทที่ 318 การประมูล

“ถ้าอย่างนั้นเอาแบบนี้ไหม!”

เนี่ยเฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยิ้มและมองไปที่คางเมิ่ง “คุณเต้นรำให้ผมดูสักเพลงไหม?”

“ฉันยังคิดว่าอะไรอีก? การเต้นฉันเก่งอยู่แล้ว!”

เพราะยังไงคางเมิ่งก็คือไปตามความฝันที่จะเป็นไอดอลสตาร์ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ดังนั้นเธอจึงเชี่ยวชาญในทักษะของทุกๆ ด้าน

“ที่ผมจะให้คุณเต้นนั้นไม่ใช่การเต้นแบบธรรมดานะ ผมเคยเห็นเมื่อเร็วๆ นี้มีการเต้นรำสารภาพที่ยอดนิยมบนอินเทอร์เน็ตหนึ่งรายการ หรือว่าคุณก็เต้นตัวนี้ให้ผมดูแล้วกัน?”

คางเมิ่งเบิกตากว้างหลังจากได้ยิน “การเต้นรำนั้นมันดูไร้สาระมากเลยนะ!”

“แต่ดูๆ แล้วมันก็หวานดีนะ ควรจะทำอย่างไรดี? คุณไม่ใช่บอกว่าจะพยายามรักษาจิตวิญญาณที่ได้รับบาดเจ็บของผมหรือ ตอนนี้คุณก็ไม่เห็นด้วยแล้วเหรอ?”

คางเมิ่งถอนหายใจอย่างช้าๆ “ฉันไม่สามารถทำอะไรกับคุณได้เลยจริงๆ งั้นฉันก็เต้นให้คุณดูแล้วกัน!”

“เฮ้ เต้นแบบนี้ไม่ได้นะ คุณต้องไปเปลี่ยนชุดที่น่ารักๆ แล้วค่อยมาเต้นสารภาพให้ผมดู!”

“ฉันว่าเจ้าเด็กคนนี้นี่เรื่องเยอะจริงๆ เลยดูไม่เหมือนคนเสียใจเลยสักนิด คุณตั้งใจจะแกล้งพี่เจ็ดของคุณใช่ไหม?”

คางเมิ่งหรี่ตาลง และมองไปที่เนี่ยเฟิงอย่างอันตราย แต่คราวนี้บนใบหน้าของเนี่ยเฟิงก็แสดงสีหน้าที่น่าสงสารออกมาอีกครั้ง “ทำไมผมจะไม่เสียใจล่ะ คุณไม่ได้อยู่ในหัวใจผมสักหน่อย คุณจะรู้ได้ไงว่าผมเสียใจมากแค่ไหนในตอนนี้?” นี่คุณกำลังซ้ำเติมผมอยู่ชัดๆ”

คางเมิ่งทำอะไรไม่ได้ ได้แต่พยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้ และไปเปลี่ยนชุดที่น่ารักมาก หลังจากเพลงเริ่มต้นขึ้น คางเมิ่งก็รู้สึกเขินอายเล็กน้อย

อันที่จริงตอนอยู่บนเวทีใหญ่ และที่หน้าจอ คางเมิ่งไม่เคยท้อถอยเลยสักครั้ง แต่ตอนนี้ผู้ชมมีเพียงเนี่ยเฟิงคนเดียวเท่านั้น คางเมิ่งก็เลยรู้สึกว่ามันแปลกประหลาดเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่สามารถบอกได้ว่ามีอะไรที่ผิดปกติ

เนี่ยเฟิงปรบมือและนั่งตัวตรงอยู่ข้างล่าง เหมือนเด็กที่อยู่ในโรงเรียน เขามองไปที่คางเมิ่งด้วยดวงตาที่บริสุทธิ์และไร้เดียงสา

คางเมิ่งทำได้เพียงเอาชนะความอักอ่วนเล็กน้อยที่อยู่ในหัวใจของตัวเอง และเต้นตามดนตรีบนหน้าจอเพื่อทำการร่ายรำสารภาพ

อันที่จริงท่าเต้นนี้มันก็มีความน่ารักอยู่บ้าง มันเหมือนทำตัวเป็นเด็ก ทำให้คนดูอดยิ้มไม่ได้ แต่ท่าเต้นนี้เรียกว่าท่าเต้นสารภาพรักก็เพราะว่าก่อนหน้านี้เคยมีสาวมหาลัยเต้นท่านี้เพื่อสารภาพรักกับเด็กผู้ชายที่ตัวเองแอบชอบ

ต่อมาจึงถูกอัปลงไปบนอินเทอร์เน็ตส่งต่อกันไปมา ก็เลยกลายเป็นการเต้นรำสารภาพรัก

เนี่ยเฟิงมองดูท่าเต้นของคางเมิ่งที่น่ารักเป็นพิเศษ เขาอดไม่ได้ที่จะหยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายวิดีโอไว้

คางเมิ่งมีความมั่นใจสูงมาก แต่ละรอยยิ้มเต็มไปด้วยความรู้สึกที่รักใคร่ ถึงแม้จะไม่ได้แต่หน้าก็ตาม แต่ก็น่ารักไปอีกแบบ

หลังจากจบเพลงแล้ว การเต้นรำของคางเมิ่งก็เสร็จสิ้นลงเช่นกัน

“เป็นอย่างไรบ้าง? ความสามารถของพี่สาวไม่ใช่ย่อยเลยใช่ไหม? พูดถึง ฉันยังไม่เคยเต้นรำนี้เลย นี่เป็นครั้งแรก”

“ครั้งแรกก็เต้นได้ดีงขนาดนี้ มันหาได้ยากจริงๆ เลย”

เนี่ยเฟิงไม่ลังเลที่จะปรบมือให้คางเมิ่ง และคางเมิ่งก็ยกคางขึ้นอย่างมีชัย “นี่มันแน่นอนอยู่แล้ว คุณก็ไม่ดูฉันเป็นใครกัน ฉันเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการร้องเพลงและการเต้นรำ!”

“เอาละ งั้นผมไม่รบกวนคุณพักผ่อนแล้ว เพราะว่าในวันนี้คุณก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”

หลังจากที่เนี่ยเฟิงพูดจบเขาก็เก็บโทรศัพท์และเตรียมจะจากไป

“เฮ้ เสี่ยวเฟิง! เจ้าของแบรนด์เชิญให้ฉันไปเข้าร่วมการประมูลในวันพรุ่งนี้ คุณจะไปกับฉันหรือไม่?”