บทที่ 319 ดึงดูดความสนใจ

รอยยิ้มที่อ่อนโยนปรากฏบทใบหน้าของเธอ เพียงแต่รอยยิ้มนั้นไม่ได้ฉายผ่านดวงตา โดยปกติแล้วเนี่ยเฟิงและคางเมิ่งจะอยู่ด้วยกันตลอด ดังนั้นเนี่ยเฟิงจึงรู้ว่าเวลาที่คางเมิ่งยิ้มจากใจนั้นมันเป็นอย่างไร

เพราะนี่คือการประมูลภายใน ดังนั้นคนที่มาร่วมงานประมูลล้วนเป็นคนที่มีฐานะในสังคมทั้งนั้น ไม่มีสื่อมวลชน และผู้สื่อข่าวที่ได้รับเชิญมาร่วมงานก็ต้องเก็บทุกอย่างในงานให้เป็นความลับทั้งนั้น

เฉพาะภาพถ่ายที่ผ่านการตรวจสอบจากเจ้าของงานเท่านั้น ถึงจะปล่อยให้พวกเขาเผยแพร่ออกไปได้

อันที่จริง ดาราดังในแวดวงบันเทิงและคนมีหน้าตาในสังคมไม่ได้มีความอิสระในงานนี้มากนัก เพราะยังไงแล้วแม้แต่พวกเขาก็ต้องทำงานเพื่อสังคมนิยมเช่นกัน

เมื่อเนี่ยเฟิงและคางเมิ่งเดินเข้ามาด้วยกัน พวกเขาก็ดึงดูดความสนใจของคนจำนวนมาก ทุกคนเริ่มกระซิบกระซาบกัน พวกเขาไม่รู้ว่าระหว่างเนี่ยเฟิงและคางเมิ่งนั้นมีความสัมพันธ์อย่างไรกัน และพวกเขาก็ไม่รู้ว่าเนี่ยเฟิงคือใครและมาจากไหนด้วย

เนี่ยเฟิงยิ้มอย่างสุภาพ นอกจากนี้แล้วเนี่ยเฟิงยังมีใบหน้าที่หล่อเหลา และเป็นคนที่แต่งตัวแล้วจะดูผอมในทันทีอีกด้วย ชุดนี้เพิ่มเสน่ห์ให้กับเนี่ยเฟิงได้ไม่น้อยจริงๆ

ในเวลานี้ ผู้รับผิดชอบในงานเดินเข้ามา “สวัสดีครับ คุณคาง วันนี้คุณดูสวยจับใจคนมากจริงๆ เลย”

คนที่เดินเข้ามานั้นเป็นผู้ชายคนหนึ่ง แต่รูปร่างหน้าตาของเขาดูอ่อนโยนมาก มีสไตล์แปลกๆ ในทุกการเคลื่อนไหวของเขา

ผู้ชายคนนี้เรียกตัวเองว่า Mary ฟังดูแล้วซึ่งเหมือนชื่อผู้หญิงมาก

เขาเชิญคางเมิ่งและเนี่ยเฟิงเข้าไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “วันนี้มีคนมาร่วมงานเยอะเกินไปจริงๆ และผมไม่สามารถดูแลพวกคุณได้มากกว่านี้ แล้วพวกคุณหาอะไรกินที่นี่ไปก่อนแล้วกัน ขนมอบและของอร่อยเหล่านี้ล้วนมาจากฝีมือของเชฟมิชลินสามดาวทั้งนั้น”

หลังจาก Mary พูดจบ เขาก็เดินไปทักทายแขกคนอื่นๆ ราวกับเขาเป็นผีเสื้อเร่ร่อน

“ดูเหมือนว่าผู้รับผิดชอบคนนี้จะเป็นตุ๊ดหน่อยๆ คุณว่ามั้ย?”

เนี่ยเฟิงอดไม่ได้ที่จะกระซิบกับคางเมิ่งด้วยเสียงเบาๆ

“เนื่องจากว่ามันเป็นแบรนด์ระดับสากล ดังนั้นพวกเขาจึงให้ความสำคัญกับการคัดกรองบุคลากรอย่างมาก ดูอย่าง Mary สิ ดูแล้วเหมือนว่าเขาจะไม่น่าเชื่อถือสักเท่าไหร่ แต่จริงๆ แล้วเขาเป็นถึงผู้รับผิดชอบในพื้นที่แห่งนี้เชียวนะ”

คางเมิ่งยกนิ้วโป้งออกมาอย่างเงียบๆ เมื่อเธอพูดถึงจุดนี้ “และ Mary ยังเป็นนักออกแบบเครื่องประดับที่มีชื่อเสียงมากในประเทศของเราอีกด้วย”

เนี่ยเฟิงเข้าใจในทันที “เป็นอย่างนี้นี่เอง!”

“นี่มันแน่นอน วันนี้เราไม่ได้กินอะไรเลย ทำไมเราไม่ไปดูว่ามีของอร่อยกันล่ะ ยังไงก็เถอะ ฉันไม่คุ้นเคยกับคนที่นี่มากหรอก ถ้าไม่ใช่เพราะได้รับการเชิญจากเจ้าของแบรนด์ ฉันก็คงไม่มีโอกาสมาร่วมงานประชุมแบบนี้หรอก”

เพราะยังไงที่นี่ก็คือเมืองหนานหู ไม่ใช่เมืองจินไห่ ดังนั้นการที่คางเมิ่งไม่รู้จักกับคนเหล่านี้จึงเป็นเรื่องปกติ ส่วนดาราดังและเศรษฐีที่ปรากฏบนหน้าจอนั้นพวกเขาแค่ชำเลืองมองครั้งเดียวก็รู้แล้วว่าคือใคร

เพียงแต่คางเมิ่งเป็นคนที่เพิ่งมาใหม่ เธอกังวลว่าตัวเองจะทำให้บริษัทเสื่อมเสียชื่อเสียง ดังนั้นเธอเลยไม่คิดที่จะเข้าไปทักทายหรือประจบประแจงแขกคนอื่นๆ

เนี่ยเฟิงมองไปที่อาหารหลากหลายที่ถูกจัดวางไว้บนโต๊ะ และรู้สึกว่ามันไม่เลวเลยทีเดียว ดังนั้นเขาจึงหาที่ว่างแห่งหนึ่งและนั่งลง

อาหารเย็นในวันนี้เป็นอาหารเย็นแบบบุฟเฟ่ต์ และหลังจากที่ตักอาหารตามใจชอบแล้วทุกคนก็สามารถนำมันไปทานในร้านอาหารที่มีสไตล์แห่งหนึ่ง

แต่อย่างไรก็ตามเนี่ยเฟิงเป็นถึงราชามังกร และเขาเคยกินอาหารโอชาทุกประเภทมาแล้ว ดังนั้นเนี่ยเฟิงจึงไม่เคยสนใจในด้านกินมากนัก

อีกอย่าง มันก็แค่ร้านอาหารระดับสามดาวมิชลินไม่ใช่เหรอ? ร้านอาหารแบบนี้เขามีตั้งเยอะแยะไป

เชฟเหล่านี้เปลี่ยนรูปแบบในการทำอาหารเพื่อปรุงอาหารที่ถูกปากให้กับเนี่ยเฟิง ซึ่งเป็นราชามังกรของพวกเขา

“ของหวานของที่นี่อร่อยจังเลย! ได้ยินมาว่าอาหารที่ปรุงโดยเชฟสามดาวมิชลินนั้นแพงมาก วันนี้เราจะถือโอกาสนี้กินอย่างเต็มที่ไปเลย จะได้ไม่ขาดทุน! นายว่าจริงไหม? ”

เมื่อเนี่ยเฟิงได้ยินคางเมิ่งพูดแบบนี้แล้ว เขาก็ตกตะลึงเล็กน้อย “คุณไม่ได้จ่ายเงินสักหน่อย แม้ว่าคุณจะกินเยอะแค่ไหนก็ตาม คุณก็ไม่สามารถนำเงินทุนกลับคืนมาได้อยู่แล้ว นอกจากนี้พี่ฟางยังบอกอีกด้วยว่า ให้ผมจับตาดูคุณให้ดี เธอไม่อยากให้คุณกินเยอะเกินไป เพราะกลัวว่าคุณจะอ้วนน่ะ”