บทที่ 331 คุณมาที่นี่เพื่อนัดบอดใช่ไหม

เนี่ยเฟิงมาถึงห้องวีไอพี พึ่งเข้ามาถึง ก็สัมผัสได้ถึงอากาศภายในเครื่องปรับอากาศ ดูท่าจะมีคนมาก่อนแล้ว

เนี่ยเฟิงจึงหาที่นั่งเพื่อนั่งลง เขาล้วงโทรศัพท์มือถือขึ้นมาตรวจดูไฟล์เอกสาร

“คุณใช่ไหม？ที่มานัดบอดกับผมน่ะ？”

ในเวลานี้เอง มีคนคนหนึ่งเดินมา คนผู้นี้คือเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง เนี่ยเฟิงเงยหน้าขึ้นอย่างแปลกใจ แล้วมองดูอย่างละเอียด ช่างเป็นผู้หญิงที่สวยมากจริงๆ

แต่ทว่า เมื่อเทียบกับพี่สาวทั้งหลายของเนี่ยเฟิงที่สวยระดับประเทศ เด็กผู้หญิงคนนี้ยังคงด้อยกว่าอยู่มาก

เด็กผู้หญิงคนนี้เดินเข้ามาอย่างอารมณ์เสีย นั่งไกลจากเนี่ยเฟิงมาก“ฉันว่าแล้ว ว่าปู่ของฉันต้องจุดประสงค์อะไรไม่ดีแน่”

เนี่ยเฟิงคิดในใจว่าเด็กผู้หญิงคนนี้คงเข้าใจอะไรผิดไป เขากำลังจะอ้าปากเพื่ออธิบาย

ใครจะไปรู้ ว่าเด็กผู้หญิงคนนี้จะพูดตัดบทเนี่ยเฟิง“ฉันชื่อฝูยานหรง คุณชื่ออะไร？”

“ผมชื่อเนี่ยเฟิงครับ ยินดีที่ได้รู้จัก”

เนี่ยเฟิงคิดว่าถ้าเขาต้องการอธิบายให้ชัดเจนก็ต้องพูดก่อน และบอกกับเด็กผู้หญิงคนนั้นไปว่าตนเองเป็นใคร

ฝูยานหรงหรี่ตาลง มองดูเนี่ยเฟิงอย่างจับผิด“ผอมแห้งเกินไป รูปร่างของคุณฉันไม่ชอบ การสวมใส่เสื้อผ้าของคุณก็ไม่เท่ไม่หล่อ เพราะฉะนั้นฉันก็ไม่ชอบ”

เนี่ยเฟิงก้มลงมองดูการแต่งตัวของตัวเอง มันเป็นเสื้อผ้าที่ธรรมดาไปกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว แต่เนี่ยเฟิงเป็นผู้ชายแมนๆที่หน้าตาหล่อเหลามาก

โดยเฉพาะสายตาทั้งคู่ที่ไม่มีพิษมีภัย มันทำให้ผู้คนไม่อาจที่จะทำร้ายเขาได้ลงคอ

เพียงแต่ทั้งหมดเป็นเพียงสิ่งที่แสดงขึ้นเท่านั้น ถึงแม้เนี่ยเฟิงจะดูไร้เดียงสาและไม่เป็นอันตราย แต่ความจริงแล้วเขาเป็นนักฆ่าที่โหดเหี้ยมอำมหิตเลือดเย็น เป็นราชามังกรที่ทุกคนต่างหวาดกลัว

“คุณชื่อเนี่ยเฟิงสินะ？คุณพักที่ไหน？ตอนนี้ทำงานอะไร？”

ถึงแม้ฝูยานหรงจะไม่ชอบเนี่ยเฟิง แต่เพื่อที่จะทำภารกิจที่คุณปู่มอบหมายให้ตนเองให้สำเร็จ จึงฝืนใจพูดคุยสนทนากับเนี่ยเฟิง

“ตอนนี้ผมพักที่เมืองจินไห่ สำหรับงานนั้น ผมกำลังหาอยู่ครับ”

“หึ！คุณอายุอานามเท่าไหร่แล้ว ถึงพึ่งเพิ่มหางานทำน่ะ สายไปหน่อยมั้ง？”

ฝูยานหรงถามอย่างไม่สบอารมณ์

“คงไม่มั้งครับ ก่อนหน้านั้นผมเรียนหนักมาโดยตลอด มันเป็นการลับคมมีดเพื่อไม่ให้เป็นอุปสรรคต่อการตัดไม้ ผมเชื่อว่าผมจะต้องหางานดีๆได้อย่างแน่นอน”

“งั้นคุณรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร？คุณปู่ของฉันทำงานอะไร？”

ฝูยานหรงกำลังคิดในใจ คำพูดของเนี่ยเฟิงถึงแม้จะฟังดูสวยหรู แต่ความเป็นจริงแล้วมันก็คือการแต่งงานกับตัวเองและสืบทอดพิพิธภัณฑ์ของปู่ของเธอไม่ใช่เหรอ?

เด็กผู้ชายแบบนี้ ฝูยานหรงเห็นมานักต่อนักแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนที่อยู่ตรงหน้าแบบนี้

เพียงแต่ เด็กผู้ชายที่เข้ามาใกล้ชิดตนเองอย่างน้อยจะต้องเล่นละครแสร้งทำเล็กน้อย แต่คนที่อยู่ตรงหน้า ไม่ได้มีท่าทีจะแสร้งทำอะไรแม้แต่น้อย กลับกันยังยอมรับเรื่องที่ตนเองตนเองว่างงานอีกด้วย

“คุณหมายถึงคุณปู่ของคุณเหรอ?ตอนนี้ปู่ฝูทำงานอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ไม่ใช่หรือครับ？”

“อะไรคือทำงานอยู่ที่พิพิธภัณฑ์？นั่นเป็นพิพิธภัณฑ์ของครอบครัวเรานะ！คุณน่าจะต้องทำความเข้าใจจุดนี้หน่อย！อีกอย่าง ฉันจะบอกอะไรคุณไว้นะ คุณอย่าคิดที่จะเข้าบ้านของฉันเชียว！ฉันไม่มีวันคบกับคุณอย่างแน่นอน！”

คุณภาพของฝ่ายตรงข้ามของการนัดบอดครั้งนี้ต่ำเกินไปหรือเปล่า？

ฝูยานหรงไม่ได้อยากแต่งงานแม้แต่น้อย เด็กรุ่นหลานมีเพียงเธอคนเดียวเท่านั้น ในอนาคตข้างหน้าเธอจะต้องรับหน้าที่ดูแลพิพิธภัณฑ์

มีคนจำนวนไม่น้อยที่จ้องพร้อมตะครุบดั่งพญาเสือ กระทั่งยังมีคนที่อยากจะหุงข้าวสารให้เป็นข้าวสุก（เรื่องราวเลยจุดที่จะเข้าไปแก้ไขหรือปรับเปลี่ยนได้อีก）

แต่ เห็นได้ชัดว่าฝูยานหรงไม่ใช่คนที่จะรังแกได้ง่ายๆ แน่นอนว่าเธอรู้ว่าไอ้หนุ่มพวกนั้นต้องการทำอะไร ฉะนั้นเธอไม่มีทางให้โอกาสพวกเขาอย่างแน่นอน！

“ขอโทษนะครับ ผมไม่ได้ทำความเข้าใจมาให้ดี”

“ทำไมคุณถึงมานัดบอดกับฉันโดยที่ไม่รู้อะไรเลย？คุณทำแบบขอไปทีเกินไปหรือเปล่า？”