บทที่330 รู้จักกันมานาน

“ถ้าอย่างนั้นคืนนี้พวกเราจะส่งรถไปรับคุณ”

พูดจบเลขาก็เดินออกไปอย่างมีความสุข

เนี่ยเฟิงไม่ใส่ใจเพราะวันนี้เขายังต้องไปที่อื่นอีก

เนี่ยเฟิงเรียกรถ “ไปพิพิธภัณฑ์ส่วนตัวหลังตงครับ”

ไม่นานรถก็ถูกขับออกไป ไม่นานก็มาถึงพิพิธภัณฑ์ส่วนตัวหลังตง

พิพิธภัณฑ์ส่วนตัวหลังตงเป็นพิพิธภัณฑ์ที่มีชื่อเสียงมากในเมืองหนานหูและโด่งดั่งไปทั่วทั้งมณฑลซานเจียง มีของสะสมล้ำค่ามากมายอยู่ในนั้น หลายชิ้นก็มีมูลค่าสูงมาก

เนี่ยเฟิงเงยหน้ามองขึ้นไปที่ป้ายหลังตงแล้วเดินเข้าไปด้านใน “ขอโทษนะครับคุณผู้ชาย ตอนนี้ได้เวลาปิดพิพิธภัณฑ์แล้ว คุณเข้าไปไม่ได้”

เมื่อเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยข้างๆ เห็นเนี่ยเฟิงกำลังจะเข้าไป ก็รีบออกมาห้ามเนี่ยเฟิงทันที เนี่ยเฟิงหยุดเดินแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ผมมาหาคนน่ะ”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมองเนี่ยเฟิงอย่างสงสัย อาจเป็นเพราะเนี่ยเฟิงดูไม่มีพิษมีภัย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจึงถามอย่างสุภาพว่า “ไม่ทราบว่าคุณกำลังตามหาใคร?”

“มาหาเจ้านายของพวกคุณ ฝูหลังตง”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยส่ายหน้า “ต้องขอโทษจริงๆ หัวหน้าของเรายุ่งมาก หากคุณไม่ได้นัดไว้ล่วงหน้า ผมก็ไม่สามารถช่วยแจ้งให้คุณได้”

“คุณบอกเขาแค่ว่า เนี่ยเฟิงมาตามหาเขา เขาก็จะรู้เอง”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมองด้วยความสงสัย เขาจะโทรไปรบกวนเจ้านายเพื่อคนที่ไม่มีที่มาที่ไป

“ต้องขอโทษด้วยอย่างมาก ถ้าไม่ได้นัดไว้…”

“จะนัดทำบ้าอะไร!”

ในขณะนั้นเองชายชราคนหนึ่งได้เดินเข้ามาอย่างรีบร้อน แม้ว่าเขาจะอายุเจ็ดแปดสิบแล้ว แต่ก็ยังดูคล่องแคล่วมาก

คนคนนี้ไม่ใช่ใครอื่นไกล เขาคือหัวหน้าผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์ส่วนตัวหลังตง ฝูหลังตง

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยถึงกับอึ้งไป เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้านายของพวกเขาถึงโกรธมาก และเจ้านายของเขาค่อนข้างสุภาพกับชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเขา…

“คุณเนี่ย ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ลูกน้องของผมไม่ได้เรื่อง! ก้าวร้าวกับคุณหรือเปล่า? ผมจะไล่เขาออกทันที!”

เมื่อได้ยินดังนั้น เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็ตื่นตระหนก เขาก็แค่ทำหน้าที่ตามปกติเท่านั้น

“ไม่ต้อง ผมคิดว่ารปภ.คนนี้ไม่เลว เขาเป็นพนักงานที่ซื่อสัตย์ ไม่จำเป็นต้องไล่เขาออก”

เนี่ยเฟิงส่ายหน้า “แต่คุณต้องจำหน้าผมไว้ คราวหน้าผมมาที่นี่อีก คุณควรรู้ว่าต้องแจ้งหัวหน้าของพวกคุณ”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพยักหน้าด้วยความกลัว เขารอดพ้นจากหายนะเมื่อครู่นี้ ถ้าไม่ใช่เพราะการขอร้องของเนี่ยเฟิง เขาอาจถูกไล่ออกไปแล้วก็ได้

“คราวหน้าต้องมีไหวพริบกว่านี้!”

ฝูหลังตงถลึงตาใส่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณเนี่ยครับ เราเข้าไปคุยข้างในกันดีไหม?”

เนี่ยเฟิงพยักหน้าแล้วเดินเข้าไป สิ่งของในพิพิธภัณฑ์ล้วนเป็นของเนี่ยเฟิง ในความเป็นจริง พิพิธภัณฑ์ส่วนตัวหลังตงนั้นเป็นของเนี่ยเฟิงทั้งหมด

หลังจากเข้าไปแล้ว รอบๆ ไม่มีใครอยู่ ฝูหลังตงคุกเข่าลงอย่างสั่นเทิ้มทันที “ฝูหลังตง ทหารชั้นหนึ่งแห่งสำนักมังกร พิพิธภัณฑ์ส่วนตัวหลังตง เมืองหนานหู ขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ!”

เนี่ยเฟิงโบกมือแล้วพูดว่า “ท่านฝู เราสองคนไม่ต้องมากพิธี เจ้าเป็นบรรบุรุษของพ่อข้า แล้วก็เป็นบรรพบุรุษของข้าด้วย”

ฝูหลังตงรู้สึกปลื้มปีติเป็นอย่างมาก “ฝ่าบาท...”

“คุณเรียกผมว่าเสี่ยวเฟิงเหมือนเมื่อก่อนจะดีกว่า ระหว่างเราไม่ต้องมีกฎเกณฑ์มากมาย”

ฝูหลังตงเป็นเพื่อนของคุณปู่ของเนี่ยเฟิง เมื่อก่อนเขาเคยไปเล่นหมากรุกกับคุณปู่ของเนี่ยเฟิงที่บ้าน แล้วยังนำเค้กถั่วเขียวมาให้เนี่ยเฟิงด้วย เนี่ยเฟิงชอบเพื่อนต่างวัยคนนี้มาก

ตอนนั้นตระกูลเนี่ยเกิดเรื่อง ครอบครัวของฝูหลังตงก็ถูกดึงเข้าไปเอี่ยวด้วย และแม้แต่ในเวลานี้ ฝูหลังตงก็ไม่ได้ตั้งใจจะล่าถอย เขายังคงสนับสนุนตระกูลเนี่ยอยู่ ต่อมาเขาถูกบังคับให้ย้ายมาที่เมืองหนานหูแห่งนี้