บทที่ 333 ความเกลียดชัง

โธ่เอ๊ย ทั้งๆที่ตอนนี้เขาโตมาแล้วมีหน้าตาหล่อเหลาขนาดนี้！

ท่านฝูกระแอมไอหนึ่งครั้ง“อย่าพูดแบบนี้สิ ตอนนี้พี่เสี่ยวเฟิงออกจะหล่อขนาดนี้！”

ฝูยานหรงทำเสียงหึอย่างเย็นชา“ก็งั้นๆแหละค่ะ！หนูเจอหล่อกว่านี้มาตั้งเยอะ！”

ความจริงแล้วฝูยานหรงรู้ว่าเนี่ยเฟิงหน้าตาดี แต่เธอตั้งใจพูดออกไปแบบนั้น

ประเด็นคือเมื่อครู่เนี่ยเฟิงตั้งใจแกล้งเธอ มันทำเธอรู้สึกไม่ค่อยพอใจเท่าใดนัก

เพราะฉะนั้นฝูยานหรงจึงแสร้งทำเป็นพูดประชด

“เสี่ยวเฟิง ขอโทษด้วยนะ ตอนแรกปู่คิดว่าไม่อยากมาเร็วขนาดนั้น เลยเรียกให้หลานสาวของปู่มาช่วยสั่งอาหารให้ ใครจะไปรู้ว่าหลานสาวคนนี้จะเข้าใจผิด”

ท่านฝูพาเนี่ยเฟิงหาที่นั่งแล้วนั่งลง

เนี่ยเฟิงโบกมือไปมา“ไม่เป็นไรหรอกครับ พอดีเลยผมจะได้ฝึกมือกับน้องหรงหรง ตอนนี้ผมหิวแล้วล่ะ สั่งอะไรมากินเยอะๆกันเถอะ”

ฝูยานหรงนั่งลงข้างๆท่านฝู เวลานี้เองเธอพึ่งมองเนี่ยเฟิงหัวจรดเท้า“ดูไม่ออกจริงๆ นายดูเป็นคนไม่มีเรี่ยวมีแรงอะไรเลย แต่กลับมีพละกำลังที่น่าทึ่งได้ขนาดนี้！”

เนี่ยเฟิงแสยะยิ้ม“นี่นับประสาอะไรไม่หรอก เป็นแค่ความชำนาญเท่านั้น ถ้าเธอฝึกฝนมากๆ ก็จะมีความสามารถแบบนี้เองแหละ”

“หึ！อย่าคิดว่าตอนนี้ทำทีคุยดีๆกับฉัน และฉันจะให้อภัยนายน่ะ！”

“เฮ้ ทำไมหนูพูดแบบนี้ล่ะ？ทั้งๆที่หนูเป็นคนที่ไม่ถามหาเหตุผลอะไรก่อนคิดว่าเสี่ยวเฟิงเป็นคู่นัดบอดเอง ถึงได้เกิดเรื่องปล่อยให้เข้าใจผิดแบบนี้ได้！”

ท่านฝูกล่าวโทษฝูยานหรง

“คุณปู่โทษหนูไม่ได้นะคะ คุณปู่ลองคิดดูสิคะ ช่วงนี้คุณปู่มักจะหาคู่นัดบอดที่กิเลสตัณหาหนาให้กับหนู แน่นอนว่าหนูต้องรำคาญมากอยู่แล้ว ตอนนี้คุณปู่ยังจะให้หนูมานั่งทานข้าวกับผู้ชายที่ร้านอาหารอีก มันเลยทำให้หนูคิดว่าคุณปู่หาคู่นัดบอดให้กับหนูอีกแล้วไงคะ！”

“หรงหรงพูดไม่ผิดหรอกครับ อีกอย่างเธอไม่ได้ตั้งใจเลย ผมให้อภัยเธอแล้วล่ะครับ！”

ฝูยานหรงหรี่ตาลง“ตอนนี้ดูนายร่าเริงเสียจริงนะ ฉันอยากรู้จริงๆ ตอนนั้นนายหนีรอดมาได้ยังไงเนี่ย？”

“ฝูยานหรง！หุบปากของแกซะ！”

ทันใดนั้นท่านฝูถึงกับโมโหขึ้นมา สำหรับเนี่ยเฟิงแล้ว มันคือเรื่องที่เหมือนกับการสาดเกลือลงบนแผล เนี่ยเฟิงในตอนนั้นต้องผ่านเรื่องเลวร้ายมาตั้งมากมายเท่าไหร่ เธอรู้บ้างไหม？

ฝูยานหรงถึงกับขอบตาแดงก่ำ“หนูแค่ไม่เข้าใจเอง！ทำไมต้องทำเพื่อไอ้หมอนี่ด้วย！เพื่อครอบครัวของเขา！ครอบครัวของเราเลยต้องเกิดเรื่องแบบนี้！”

อารมณ์ของฝูยานหรงแปรปรวนสับสนวุ่นวายมาก เนี่ยเฟิงรับรู้ได้ถึงความผิดปกติ จึงรีบเปิดปากพูดขึ้นมาว่า“ไม่เป็นไรหรอกครับ เรื่องนี้ไม่โทษหรงหรง มันเป็นสิ่งที่น่าแปลกใจ สงสัยว่าผมรอดชีวิตจากมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ได้อย่างไร”

เนี่ยเฟิงแปลกใจเล็กน้อย สิ่งที่ฝูยานหรงบอกว่าเป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้น ตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้นน่ะ มันเกี่ยวกับพวกเขาใช่ไหม？

ท่านฝูจ้องมองไปที่ฝูยานหรงอย่างถมึงทึง“ถ้าเธอพูดไม่เป็น ก็ออกไปจากตรงนี้ซะ วันนี้ให้เธอมากินข้าว ไม่ได้ให้เธอมาหาเรื่อง！รู้ไหมห้ะ！”

ใครจะไปรู้ ว่าฝูยานหรงเองก็เป็นคนที่มีนิสัยดื้อด้านมาก เธอลุกขึ้นเสียงดัง“พรึบ”แล้วเดินตรงออกไปทันที

ท่านฝูมองดูหลานสาวเดินออกไป จากนั้นก็ถอนหายใจดังเฮือก“เสี่ยวเฟิง อย่าใส่ใจไปเลยนะ หลานสาวของฉันคนนี้นิสัยแบบนี้นั่นแหละ ช่างเธอเถอะ！”

เนี่ยเฟิงส่ายหัว“ไม่เป็นไรหรอกครับ”

อาหารถูกยกออกมาเสิร์ฟอย่างรวดเร็ว และเต็มโต๊ะ เนี่ยเฟิงเห็นอาหารน่าอร่อยพวกนี้ ก็อดที่จะยิ้มพลางพูดออกมาไม่ได้ว่า“คุณปู่ฝูครับ นี่มันมากเกินไปรึเปล่าครับ？อาหารเยอะแยะขนาดนี้ เราจะทานกันหมดหรือครับ？”

“กินกันเถอะๆ！เป็นอาหารที่เธอชอบทั้งนั้นเลยนะ！กินเยอะๆเลย！กินไม่หมดก็ไม่เป็นไร！”

เนี่ยเฟิงหัวเราะแล้วเริ่มคีบอาหารขึ้นมา หลังจากที่ทานได้ไม่กี่คำ เขาก็เงยหน้าขึ้นมามองไปยังท่านฝู“คุณปู่ฝูครับ บอกความจริงผมมาเถอะครับ ว่ามีเรื่องอะไรปิดบังผมอยู่กันแน่？”

ทันใดนั้นมือของท่านฝูก็ถึงกับชะงักไปชั่วครู่ แล้วก็พูดขึ้นอย่างไม่เป็นตัวของตัวเอง“จะมีเรื่องอะไรได้ล่ะ……”

“อย่าปิดบังผมอีกเลย ถึงคุณปู่จะไม่พูด ผมก็สามารถสั่งให้คนไปตรวจสอบได้”

เนี่ยเฟิงพูดกับท่านฝูอย่างจริงจัง

ท่านฝูที่ได้ยินเนี่ยเฟิงพูดออกมาแบบนั้น จึงทำได้เพียงแค่ถอนหายใจ“งั้นก็ได้ ฉันจะเล่าให้นายฟัง……”

ท่านฝูไม่มีทางเลือกนอกจากต้องพูดถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าด้วยความเจ็บปวด ที่แท้ครอบครัวของพวกเขาก็ถูกทำให้โกรธ