บทที่ 334 ไปเดินเที่ยวเล่นกัน

เนี่ยเฟิงรู้ดีว่าท่านฝูไม่ได้ดื่มอะไรเยอะมากมาย

เขาถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้“ในเมื่อคุณปู่ไม่ได้ดื่มอะไรเยอะ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”

“ไปไหนครับ！นายมาใหม่ไม่รู้จักคุ้นเคยกับสถานที่หรอก！ให้หรงหรงพานายออกไปเดินชมเถอะ！”

ฝูยานหรงไม่ยินยอมแม้แต่น้อย“หนูไม่ไปหรอกค่ะ！”

“โอ้ย ปู่เจ็บตรงหัวใจจังเลย！”

ทันใดนั้นท่านฝูก็เอามือกุมตรงหน้าอกของตัวเองแล้วร้องอย่างเจ็บปวด

เนี่ยเฟิงหมดคำพูด เพราะว่าท่านฝูกุมหน้าอกข้างขวาของตัวเอง ถ้าเขาเจ็บหัวใจจริงๆจะต้องกุมหน้าอกข้างซ้ายถึงจะถูก

“คุณปู่คะ เป็นอะไรไปคะ？ไม่เป็นอะไรใช่ไหม？อย่าทำให้หนูตกใจสิ！”

ฝูยานหรงถึงกับตกใจยกใหญ่ รีบพุ่งตัวเข้าไปดูอาการของท่านฝู

“ถ้าหนูไม่เชื่อฟัง ปู่ก็จะเจ็บตรงหัวใจ！ถ้าหนูเชื่อฟัง ปู่ก็จะไม่เจ็บไม่ทรมานเลย！”

ความจริงแล้วท่านฝูอยากจะลบล้างความเกลียดชังที่ฝูยานหรงมีต่อเนี่ยเฟิง เพราะฉะนั้นถึงได้วางแผนนี้ขึ้น

ฝูยานหรงไม่รู้เป็นอะไร จึงทำได้แค่พูดตอบตกลงอย่างไม่เต็มใจ“หนูรู้แล้วค่ะรู้แล้ว ตอนนี้หนูจะพาเขาไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ พอใจแล้วใช่ไหมคะ？”

ท่านฝูยังคงพูดอย่างหายใจอ่อนแรง“ไม่ได้นะ ถ้าหนูโกหกคนแก่อย่างปู่จะทำยังไงล่ะ？”

ฝูยานหรงอาจจะทำเรื่องแบบนี้ก็เป็นได้ เพราะฉะนั้นท่านฝูจึงไม่อาจปล่อยฝูยานหรงไปได้

“งั้นคุณปู่จะให้ทำอะไรคะ？”

ฝูยานหรงถามอย่างทำอะไรไม่ได้

“งั้นเอางี้ ตอนที่หนูไปออกไปเที่ยวกับเสี่ยวเฟิง จะต้องถ่ายรูปมาด้วย ถ่ายรูปแล้วก็เอากลับมาให้ปู่ดู！”

“รู้แล้วค่ะ！คุณปู่พักผ่อนอยู่บ้านไปเถอะ！”

ฝูยานหรงตอบตกลงหนึ่งประโยคอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วถลึงตาใส่เนี่ยเฟิง“รออะไรอยู่อีก？ยังไม่รีบตามอีกหรือ！”

“เจ้าเด็กคนนี้！อย่าพูดกับเสี่ยวเฟิงแบบนั้นสิ！อ่อนโยนหน่อย！”

“หนูเรียนรู้ไม่ได้หรอกค่ะ！”

เนี่ยเฟิงอดขำออกมาไม่ได้ ฝูยานหรงถลึงตาใส่เนี่ยเฟิง“ขำอะไร？”

“ผมแค่คิดว่า คุณเหมือนเดิมตั้งแต่เด็กจนโต ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย”

“หึ！ทำตัวสนิทกับฉันนะน้อยหน่อยเถอะ！อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่า ตอนเด็กนายไม่เคยเจอฉันสักครั้งเลยนะ！”

“แต่ปู่ของเธอชอบถ่ายคลิปของคุณให้ปู่ของผมดูนะ แล้วยังให้ผมดูอีกด้วย”

ฝูยานหรงไม่มีความรู้สึกดีต่อเนี่ยเฟิงแม้แต่น้อย อีกทั้งในใจของเธอยังคงรู้สึกขัดแย้ง เธอมักรู้สึกว่าครอบครัวของเนี่ยเฟิงเป็นฆาตกรที่เป็นต้นเหตุให้เกิดอุบัติเหตุในบ้านของพวกเขา

เพราะว่าเป็นแบบนี้ ฝูยานหรงจึงไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับเนี่ยเฟิงอย่างไรดี

“ตอนเด็กๆผมของเธอสั้นมาก เหมือนทอมไม่มีผิด ตอนนี้ถึงแม้เธอจะไว้ผมยาวแล้ว สวยมากจริงๆนั่นแหละ แต่ไม่มีกลิ่นอายของความเป็นผู้หญิงเลยแม้แต่น้อย”

“ต้องให้นายสนใจด้วยเหรอ?นายดูแลตัวเองให้ดีแล้วค่อยมาพูดเถอะ！”

ถ้าไม่เป็นเพราะท่านฝูบังคับให้พวกเขาออกมา ฝูยานหรงไม่มีทางออกมาแน่ เธอหารถมาหนึ่งคัน พอนั่นลงแล้ว“ขึ้นมาสิ？”

เนี่ยเฟิงนั่งตรงตำแหน่งข้างคนขับ“เราจะไปไหนกันเหรอ?”

“เดินเที่ยวรอบๆ หลังจากนั้นก็ถ่ายรูปกลับไป！ฉันกับนายจะไปไหนกันได้อีก？นายนี่มันน่าตลกชะมัด！”

หลังจากที่ฝูยานหรงรู้ตัวตนของเนี่ยเฟิงแล้ว ท่าทีก็เริ่มเปลี่ยนเป็นคนก้าวร้าวเล็กน้อย

ความจริงแล้วความคิดความรู้สึกของฝูยานหรงในตอนนี้เนี่ยเฟิงก็เคยมีมาก่อน เพราะฉะนั้นเนี่ยเฟิงเข้าใจดี ว่าเหตุใดฝูยานหรงถึงคิดแบบนี้

เนี่ยเฟิงไม่โทษฝูยานหรง ถ้าเป็นคนก็ต้องมีความนึกคิดอย่างนี้อยู่แล้ว ไม่แปลกเลยแม้แต่น้อย

พวกเขามาถึงสวนสาธารณะหนานหู ที่นี่ถือว่าเป็นสถานที่ที่วิวสวยงดงามแห่งหนึ่งเลยทีเดียว

ทันทีที่ลงจากรถ ฝูยานหรงถ่ายรูปของเนี่ยเฟิงมาหนึ่งรูป แล้วส่งไปให้ท่านฝู

ฝูหลังตงตอนนี้ไปที่พิพิธภัณฑ์แล้ว แล้วเขาก็ยิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นภาพที่หลานสาวส่งมา