บทที่ 335 รับประกัน

“เรื่องธรรมดาหน่า ตอนที่เธอยิงออกไปไม่ได้สังเกตอัตราเร็วลม เพราะฉะนั้นลูกกระสุนของเธอจึงแล่นทิศทางอื่นได้ง่าย”

สวนสาธารณะแห่งนี้ค่อนข้างกว้าง ถึงจะเล็งเป้าอย่างไร ก็ยิงโดนอยู่แล้ว นี่เป็นแค่ปัญหาของเรื่องความน่าจะเป็นเท่านั้น

ฉะนั้นถ้าอยากจะยิงโดยลูกโป่ง และทำให้ลูกโป่งแตก ก็จะต้องทดสอบความเร็วของลม มีคนจำนวนไม่มากที่รู้เรื่องนี้ คนที่เล่นปืนอัดลมบ่อยๆ

หรืออาจจะเป็นเพราะเดิมทีเคยจับปืนมาก่อน รู้ว่าอัตราความเร็วลมความชื้นและอื่นๆมีผลต่อลูกกระสุน

ความจริงแล้วเนี่ยเฟิงมีสิทธิ์เป็นคนโกงที่น่าสงสัย เพราะว่าเนี่ยเฟิงสันทัดกับปืนมาก

ฝูยานหรงเบะปากแล้วยื่นปืนกลับไปให้อย่างไม่สบอารมณ์“ถ้านายเก่งก็ทำเลยสิ ถ้านายยิงเข้าทั้งสิบนัด ฉันถึงจะคิดว่านายเก่ง”

“เมื่อกี้ผมยิงเข้าหนึ่งนัดแล้วนะ คุณใช้ไปสองนัด ตอนนี้ลูกกระสุนเหลือเพียงแค่เจ็ดนัด ใช้กระสุนนัดเดียวยิงลูกโป่งที่เหลืออีกเก้าลูก มันยากไปหน่อยนะ แต่ผมจะลองดูแล้วกัน”

ฝูยานหรงขมวดคิ้วเป็นปม ไอ้หมอนี่รู้ไหมว่าตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่？

เนี่ยเฟิงยกปืนที่อยู่ในมือเงื้อขึ้นมา เห็นเพียงแค่เขายิ่งปั้งๆออกไปหลายนัด คิดไม่ถึงว่านัดที่ยิงออกไปจะโดนทั้งหมด เจ้าของร้านกับคนที่ยืนรายล้อมมองดูอย่างอ้าปากตาค้าง มีคนน้อยมากที่จะยิงโดนจำนวนมากขนาดนี้ ประเด็นคือเจ้าของร้านรู้ว่าที่นี่ใกล้กับทิศทางเข้าของลม เพราะฉะนั้นลูกกระสุนที่ถูกยิงออกมาจะโดนพัดออกไปทั้งหมด

พอยิงจนเหลือกระสุนสองนัดสุดท้าย เนี่ยเฟิงก็ลูบคางไปมา หลังจากนั้นก็เดินไปด้านข้าง เห็นเพียงแค่เขายกปืนขึ้นมายิงออกไปหนึ่งนัด คิดไม่ถึงว่ากระสุนนัดนี้จะยิงทำลายลูกโป่งไปถึงสองลูก

“ปืนนัดเดียวทำลูกโป่งแตกได้ถึงสองลูก พี่ชายสุดยอดไปเลย！”

คนที่อยู่ข้างๆพบเข้ากับจุดนี้ จึงรีบพูดชื่นชม

เจ้าของร้านอ้าปากจนคางแทบจะตกลงถึงพื้นอยู่แล้ว เขามองดูเนี่ยเฟิงอยู่อย่างนั้น ตอนนี้เนี่ยเฟิงเหลือลูกโป่งอีกสองนัด เขาคงไม่คิดที่จะยิงปืนนัดเดียวทำลูกโป่งแตกสองลูกหรอกนะ？

เนี่ยเฟิงหาตำแหน่งที่แม่นยำ หลังจากนั้นเขาก็ยกปืนที่อยู่ในมือขึ้นมา คราวนี้มีลูกโป่งดังพร้อมกันถึงสามลูก เขายิงปืนนัดเดียวลูกโป่งแตกถึงสามลูกเชียวนะ！

“โห！น้องชายนายทำได้ยังไงเนี่ย？รีบสอนพวกเราเร็วเข้า เมื่อกี้นายเท่สุดยอดไปเลย？”

ทันใดนั้นผู้คนก็ต่างล้อมเขาไว้ แล้วเข้ามาเรียนรู้วิชาจากเนี่ยเฟิง เนี่ยเฟิงฉีกยิ้ม วางปืนอัดลมที่อยู่ในมือลง หลังจากนั้นก็ตอบกลับไปว่า“ไม่มีอะไรหรอกครับ เพียงแค่คนอย่างผมน่ะ อยู่บ้านชอบศึกษาของพวกนี้ เพราะฉะนั้นเป็นเล็กน้อยจึงถือว่าเป็นเรื่องธรรมดามาก”

นี่มันไม่ใช่เป็นเล็กน้อยนะ แต่เป็นและเชี่ยวชาญมากเลยแหละ！

ฝูยานหรงมองเห็นฉากนี้จนทำให้เธออ้าปากตาค้าง เธอคิดไม่ถึงว่าเนี่ยเฟิงจะใช้ลูกกระสุนแค่นั้นยิงลูกโป่งได้ถึงสิบเอ็ดลูก！

“ฉันทำร้านมาตั้งนาน นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นคนฝีมือเยี่ยมขนาดนี้ นายดูเองได้เลยว่าของที่ร้านของฉันมีอะไรที่นายชอบ นายหยิบไปได้เลย！”

เจ้าของร้านพบเจ้ากับยอดฝีมือแล้ว เขาจึงมอบของรางวัลให้อย่างเต็มใจ

เนี่ยเฟิงที่มองเห็นของรางวัลใหญ่พวกนั้น ส่วนมากเป็นตุ๊กตาของเล่นยัดนุ่นตัวใหญ่ เนี่ยเฟิงไม่ชอบของพวกนั้น เนี่ยเฟิงจึงหันกลับไปถามว่า“เธอมาเลือกไปหนึ่งตัวเถอะ？”

ฝูยานหรงรีบเก็บอารมณ์ตะลึงงันของตัวเอง หลังจากนั้นก็เอ่ยปากพูดพลางเบะปาก“นายเป็นคนยิงโดนเองเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ อีกย่างฉันไม่ชอบตุ๊กตายัดนุ่น！”

“โธ่เอ๊ย ดูท่าคู่รักจะกำลังงอนกันอยู่ แต่เธอดูแฟนหนุ่มของเธอสิยิงปืนเก่งขนาดนี้ เธอยกโทษให้แฟนของเธอเถอะ！”

“ก็นั่นแหละ แฟนของเธอแค่อยากเอาใจเธอแค่นั้นเอง แฟนกันจะไม่ทะเลาะกันได้ยังไง？”

ฝูยานหรงอดที่จะกระทืบเท้าไม่ได้“ฉันไม่ได้เป็นแฟนกับเขานะ！”

“โธ่เอ๊ย ดูเด็กผู้หญิงคนนี้สิจะต้องทั้งโกรธทั้งอายแน่เลย！”