บทที่ 336 คลับ

ฝูยานหรงเห็นว่าเนี่ยเฟิงปฏิบัติตัวได้ไม่เลวนัก จึงพยักหน้า และก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาเล็กน้อย

“เอาล่ะ หยุดพูดพร่ำเพรื่อได้แล้ว ปู่ของฉันเร่งแล้ว นายยังอยากไปดูที่ไหนอีก？พูดมาตรงๆเลย！”

เนี่ยเฟิงลูบคาง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็เอ่ยปากพูดขึ้นมาว่า“เราไปสถานที่พลุกพล่านของเมืองหนานหูดีไหม？”

“เรื่องมากจริงๆ！”

ถึงแม้ฝูยานหรงจะพูดออกไปแบบนั้น แต่ยังคงขับรถออกไปอยู่ดี

เนี่ยเฟิงมองดูวิวทิวทัศน์ด้านนอก แล้วเอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจไปว่า“ใครเป็นคนสอนศิลปะการต่อสู้ให้เธอเหรอ?”

“เกี่ยวอะไรกับนายด้วย？อย่าคิดว่านายจะเป็นวิชาแมวสามขา（คำอุปมาเปรียบกับคนที่ไม่มีความสามารถ）แล้วจะสั่งจะสอนฉันได้นะ”

“ผมไม่มีความกล้าพอที่จะสอนคุณหรอกครับ ผมแค่รู้สึกแปลกใจเท่านั้นเอง ไม่รู้ว่าคุณบอกกับผมมาได้ไหม”

ฝูยานหรงเชิดคางขึ้น แล้วพูดอย่างภาคภูมิใจ“ฉันเป็นอัจฉริยะด้านศิลปะการต่อสู้ ฉันฝึกฝนโดยไม่มีครูอาจารย์ เพราะฉะนั้นไม่มีใครสอนฉันทั้งนั้นแหละ”

เนี่ยเฟิงประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็มีคนบางกลุ่มในโลกที่เรียนรู้ด้วยตัวเองเช่นกัน

“นี่มันสุดยอดจริงๆนะ ถ้าคุณมีคนคอยชี้แนะ จะต้องก้าวหน้าอย่างก้าวกระโดดแน่นอน”

ฝูยานหรงเบะปาก“คุณปู่ของฉันไม่ได้คิดแบบนี้หรอกนะ ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องการที่สุดคือหาสามีที่ดีให้กับฉัน”

ฉะนั้นฝูยานหรงจึงเข้าใจผิดเนี่ยเฟิงตั้งแต่เริ่ม เพราะว่าฝูหลังตงมักจะหาคู่ให้เธอบ่อยๆ

“ฉันคิดว่าถ้าคุณไม่ชอบ ก็บอกกับคุณปู่ตรงๆสิครับ ถึงจะยังไงปู่ฝูน่ะก็เป็นคนที่มีเหตุมีผลมากเลยนะครับ”

“ฉันก็อยากพูดเหมือนกัน แต่ทำไม่ได้น่ะสิ”

ฝูยานหรงส่ายหัวไปมา ถึงเธอจะพูดไป ท่านฝูก็จะต้องให้เธอหา เพราะว่าปู่ของฝูยานหรงสงสัยว่าขืนถ้าฝูยานหรงใช้ความสามารถของตัวเองจะต้องหาแฟนไม่ได้แน่

อีกทั้งเพราะว่าพ่อแม่ของฝูยานหรงเสียชีวิตไปแล้ว ถ้าหากท่านฝูจากไป สมบัติอันล้ำค่าของพิพิธภัณฑ์ก็จะตกอยู่ในมือของฝูยานหรง

ดังนั้น ฝูยานหรงจึงเป็นที่หมายตาต้องใจของคนจำนวนมาก

“ช่างเถอะ อย่าพูดเรื่องพวกนี้เลย”

ฝูยานหรงรู้สึกถึงความรำคาญใจอย่างพูดไม่ถูก เธอขับรถเหมือนเหินบิน ผ่านไปไม่นานก็มาถึงใจกลางเมือง

ที่นี่เจริญรุ่งเรืองมาก ในอดีต พ่อแม่ของเนี่ยเฟิงเคยมาที่นี่ แต่ก็มาเพื่อพูดคุยธุรกิจ

พ่อแม่ของเขาเป็นอัจฉริยะด้านการทำธุรกิจ นำพาตระกูลเนี่ยมาสู่ตำแหน่งแนวหน้า พูดได้ว่าเป็นคนที่เก่งมากๆเลยทีเดียว

สมัยนั้น เงินไม่ได้หาง่ายขนาดนั้น

หลังจากที่ตระกูลเนี่ยหาเงินได้ ก็นำเงินออกไปทำบุญทำการกุศล นี่ไม่ใช่เรื่องตลก มันคือเรื่องจริง

ดังนั้น ตระกูลเนี่ยจึงได้สร้างบารมีไว้มากมาย

เพียงแต่ อาจจะเป็นเพราะต้นไม้ใหญ่ไปจึงทำให้เรียกลมพายุฝนมากก็เป็นได้ มันจึงทำให้คนจำนวนมากอิจฉาตระกูลเนี่ย และทำให้ตระกูลเนี่ยต้องพบเจอกับหายนะ

ผ่านไปไม่นานรถก็แล่นมาจนถึงใจกลางเมือง ฝูยานหรงจอดรถไว้ที่ลานจอด ตบมือแล้วลงจากรถไป“ไปกันเถอะ！”

ในตอนที่เนี่ยเฟิงลงจากรถมานั้น ฝูยานหรงก็ใช้มือถือถ่ายรูปเขา ฝูหลังตงให้เงินฝูยานหรงมาเป็นพิเศษ“หนูไปเที่ยวเล่นเถอะ！อย่าละเลยคุณชายเนี่ยเฟิงล่ะ！รู้ไหม！”

ฝูยานหรงที่มองเห็นข้อความนี้ ถึงกับกลอกตามองบน เธอบ่นๆด่าๆพลางรับเงินมา ในใจของเธอกำลังคิดว่าไอ้หมอนี่เป็นคนตระกูลเนี่ยไม่ใช่หรือ หรือไม่มีเงินเลยแม้แต่แดงเดียวกันนะ？

ความเป็นจริงแล้ว เนี่ยเฟิงคือร่ำรวยเทียบเท่าประเทศเลย

เนี่ยเฟิงเข้าไปก็ไม่รู้ว่าควรจะต้องไปเที่ยวที่ไหน พวกเขาเดินไปมาอยู่หนึ่งรอบ จากนั้นเนี่ยเฟิงก็รู้สึกเบื่อหน่ายมาก

“ผมคิดว่างานอดิเรกของเราคล้ายๆกัน ปกติคุณชอบไปฆ่าเวลาที่ไหนเหรอ?คุณพาผมไปดูหน่อยได้ไหม？”

ฝูยานหรงรู้สึกเบื่อหน่ายจริงๆนั่นแหละ เนื่องจากห้างนี้ไม่มีอะไรให้ช้อปปิ้งเลย

พอได้ยินเนี่ยเฟิงพูดมาแบบนั้น ฝูยานหรงจึงนึกถึงสถานที่แห่งหนึ่ง

“ได้สิ！งั้นฉันจะพานายไปสถานที่ที่ฉันชอบไปบ่อยๆดูก็ได้！”

ฝูยานหรงพูดจบ ก็พาเนี่ยเฟิงขึ้นรถ

ผ่านไปไม่นานรถก็พุ่งทะยานแล่นมาถึงถนนเปรี้ยวจี๊ดที่สุดแห่งหนึ่ง

มันเป็นเปรี้ยวจี๊ด เพราะถนนเส้นนี้เต็มไปด้วยกราฟฟิตี้ ซึ่งมีสีสดใส และในสองข้างทางมีแต่นักสเกตบอร์ดวัยรุ่นชาย และหญิงเต็มไปหมด