บทที่ 337 แฟนคลับ

“เพราะฉะนั้น ถ้าฉันไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ก็ไม่เหมาะสมที่จะมาพูดเรื่องมารยาทกับพวกนายงั้นเหรอ?”

เนี่ยเฟิงมองดูเหลยจ้านที่คิดว่าตัวเองสูงส่ง แล้วรู้สึกขำมาก

“แน่นอนอยู่แล้ว นายไม่รู้หลักการที่ว่า‘ไม่ได้อยู่แวดวงเดียวกันก็ไม่ควรสะเออะเข้าร่วม’รึไง？นายอย่าพูดดีกว่า！”

เหลยจ้านไม่พอใจเนี่ยเฟิงมาก ประเด็นเป็นเพราะว่าเนี่ยเฟิงกับพวกเขาอายุพอๆกัน แต่แต่งตัวไม่เข้ากับพวกเขาเลย！

“ก็ได้”

เนี่ยเฟิงพูดจบ ก็ขึ้นไปหยิบสเกตบอร์ดมา“ฉันจะทำให้นายเห็นว่าฉันสามารถพูดกับนายได้”

“โอ้โห！ดูสิ！ไอ้เด็กเนิร์ดนี่ยากเล่นสเกตบอร์ดว่ะ？นี่ นายคิดว่าสเกตบอร์ดจะเล่นได้ง่ายๆอย่างงั้นเหรอ?”

คนอื่นๆก็คิดว่าเนี่ยเฟิงไม่เจียมตัวเช่นกัน

แต่เนี่ยเฟิงได้ก๊อบปี้ท่าสเกตบอร์ดของคนพวกนั้นได้อย่างสมบูรณ์แบบ

อีกทั้งยังเพิ่มดีกรีท่าที่มีความยากขึ้นมาอีกด้วย

สิ่งนี้ทำให้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างพากันตกตะลึง！

“นะ นายเล่นไม่เป็นไม่ใช่เหรอ?”

ฝูยานหรงที่ได้เห็นทักษะฝีมือของเนี่ยเฟิงแล้ว คิดไม่ถึงว่าเนี่ยเฟิงจะเล่นสเกตบอร์ดได้เก่งถึงเพียงนี้！

แม้แต่การหายใจเนี่ยเฟิงยังเรียบนิ่ง ท่าแค่นี้ เนี่ยเฟิงมองปราดเดียวก็มองออกแล้ว

“ก็งั้นๆแหละ”

เนี่ยเฟิงหัวเราะ แล้วยื่นสเกตบอร์ดไปให้เหลยจ้าน“ยอมไหม？”

เหลยจ้านพบเข้ากับคู่ต่อสู้แล้ว เนี่ยเฟิงคนนี้สุดยอดจริงๆ ไม่รู้ว่าเป็นการตั้งใจแต่งเป็นหมูหลอกกินเสือรึเปล่า！

“แล้วยังไงล่ะ？เก่งแล้วงั้นหรือ！”

“ฉันก็ไม่ได้พูดว่าฉันเก่ง แต่เมื่อเทียบกับร่มร่อน โดดร่ม สเกตบอร์ดนี่ไม่ได้มีความยากอะไรเลย”

“ว้าว นายเล่นร่มร่อนกับโดดร่มเป็นด้วยเหรอ?”

ผู้หญิงหลายคนต่างส่งสายตาชื่นชมไปให้เนี่ยเฟิง

ฝูยานหรงเองก็มองเนี่ยเฟิงเปลี่ยนไป

ไอ้หมอนี่ มีกึ๋นจริงๆด้วยแฮะ！

“อย่าเย่อหยิ่งนักเลย！ความแข็งแกร่งของฉันไม่ได้มีแค่พวกนี้！ถ้าแน่จริงก็ดวลกับฉันได้เลย！”

เหลยจ้านพูดจบ ก็กวักมือให้เนี่ยเฟิง เนี่ยเฟิงมองฝูยานหรงแวบเดียว จากนั้นฝูยานหรงก็กระแอมไอหนึ่งครั้ง“ไปสิ！”

เนี่ยเฟิงจึงเดินตามหลังของเหลยจ้านไป เดินเข้าไปยังพื้นที่ของคลับ

พอเดินเข้ามา เนี่ยเฟิงก็เลิกคิ้วขึ้น“ทำได้ไม่เลวเลยแฮะ”

เหลยจ้านขึ้นไปบนสังเวียนแล้ว

พวกเขามีอุปกรณ์ออกกำลังกายทุกประเภท และมีสนามแข่งขัน “นายเคยชก มวยไทยไหม？”

เหลยจ้านเชิดปลายคางขึ้น หลังจากนั้นก็โยนนวมที่อยู่ในมือให้กับเนี่ยเฟิงไป

เนี่ยเฟิงพยักหน้า“รู้ เคยเห็นมาแล้วด้วย”

เนี่ยเฟิงอดไม่ได้ที่จะนึกถึงยอดฝีมือมวยไทยที่เขาเคยพบในต่างประเทศมาก่อน แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับเนี่ยเฟิงอยู่ดี

ฝ่ายตรงข้ามเก่งมาก แต่ศิลปะการต่อสู้ของเนี่ยเฟิงสูงกว่าเป็นโยชน์

“ชกเป็นไหม？”

เหลยจ้านมัดนวมของเขา กล้ามเนื้อที่เป็นหมัดๆของเขาแข็งแรงมาก ดูๆไปแล้วเป็นคนที่เคยฝึกฝนมาก่อนเหมือนกัน

“เป็นน่ะเป็นอยู่แล้ว แต่ที่ฉันเรียนมาไม่ใช่มวยไทยนะ นายจะประลองกับเหรอ?ฉันจะลองดูหน่อยก็ได้”

“ไม่จำเป็น！เราจะต่อสู้กันอย่างอิสระ！ใครลุกไม่ขึ้นคนนั้นแพ้！เป็นไง！”

เหลยจ้านเป็นนักสู้เช่นกัน อีกอย่าง เหลยจ้านยังชอบฝูยานหรงมาก แน่นอนว่าก็อยากทำให้ไอ้หมอนี่พ่ายแพ้ต่อหน้าฝูยานหรงเช่นกัน

เมื่อกี้พวกของเหลยจ้านถูกเนี่ยเฟิงหยามหน้ามาแล้วหนึ่งครั้ง

เหลยจ้านจะต้องลบล้างความอับอายครั้งนี้ให้ได้

“นายแน่ใจเหรอ?”

เนี่ยเฟิงก้มหน้ามองดูนวมที่อยู่ในมือแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยถาม

“แน่นอนสิ！มาเลย！”

เนี่ยเฟิงยิ้มพลางสวมนวมเข้าไป เขาไม่ได้ถอดเสื้อ เหลยจ้านจึงคิดว่าเนี่ยเฟิงต้องเป็นผู้ชายที่รูปร่างผอมแห้งเป็นแน่ เพราะฉะนั้นเขาจึงไม่กล้าให้เห็นรูปร่างของตัวเอง